Gedwongen liefde

46.

Ik zet mijn helm onder mijn arm en loop naar de voordeur. Met trillende vingers bel ik aan en al snel vliegt de deur open. Vol ongeloof kijkt me moeder naar me, ze trekt me de trap op naar boven en duwt me de kamer in. Net dan stormt mijn vader de kamer binnen.

Hij is echt woedend, zijn gezicht is helemaal rood, zijn aders zijn goed zichtbaar en hij heeft een riem in zijn hand. Hij stapt op me af om me te slaan maar dan komt me moeder voor me staan.

'JE RAAKT MIJN DOCHTER NIET AAN!' Schreeuwt ze boos, voor het eerst zie ik mijn ouders tegen elkaar schreeuwen.

'BOUCHRA JIJ SCHAUFEN YALLAH!' Schreeuwt hij woedend, mijn moeder blijft voor me staan en kijkt me vader uitdagend aan.

'JIJ GAAT MIJN KIND NIET AANRAKEN, MIJN HUIS UIT!' Schreeuwt ze boos, hij heft zijn hand op om mijn moeder te slaan. Vol ongeloof kijk ik er naar, het zal toch niet zo zijn dat mijn vader mijn moeder wilt slaan? Ik maak mijn ogen dicht, dit is iets wat ik nooit wil zien.

'NOOIT!' Schreeuwt een bekende stem boos, ik maak mijn ogen open en zie mijn oudste broer Nasser mijn vaders hand vast houden. Mijn vader duwt Nasser boos van zich af en verlaat de kamer. Even later hoor ik de deur hard dicht gaan.

Mijn moeder laat zich vallen op mijn bed en barst in tranen uit. Nasser geeft haar een kus op haar voorhoofd en wenkt me dat hij zo terugkomt. Ik neem haar in mijn armen en wrijf over haar rug.

'Sorry yemma, ik mocht niet weggaan.' Snik ik zacht.

'Het is niet jouw schuld benti, als jij niet wilt trouwen hoeft niet.' Ik kijk haar dankbaar aan en druk een kus op haar wang.

'Maar je gaat nooit meer weg zonder wat te laten horen, waarom heb je niet gebeld?'

'Soufouan heeft mijn telefoon kapot gemaakt.' Ze kijkt me vol ongeloof aan en staat op.

'Bedoel je die dure iPhone die ik voor jou heb gekocht?' Ik knik, scheldend verlaat ze de kamer.

Ik laat mezelf vallen op mijn bed, zal het mijn schuld zijn dat mijn familie langzaam uit elkaar valt? Er is geen vrede meer hier in huis, vroeger was het altijd gezellig. Nu heerst er alleen maar spanning. Ik droog me tranen af en loop voorzichtig naar beneden. Ik voel me vreselijk misselijk, maar ik negeer het gevoel. Het hoort er nou eenmaal bij.

'Aicha waar was je?' Roept Samir terwijl hij me knuffelt, hij komt net tot me navel.

'Kleintje.' Zeg ik lachend en til hem op.

'Ik ben niet klein, laat me los!' Schreeuwt hij.

'Nee, je hebt pech.' Ik loop naar de woonkamer en zie Inaya gierig eten van tafel.

'Kijk me mannetje, faka Samir. Gaan we trouwen?' Roept ze met een volle mond, Samir kijkt haar vies aan en keert zich om. Ik schiet in de lach en pak een koekje voor Samir van tafel.

'Samir, ga die trainingspak die Soufouan voor je heeft gehaald aan doen dan gaan we naar Mac ja?' Zeg ik terwijl ik hem zak.

'Krijg ik dan die...?'

'Niet te veel praten.' Zeg ik terwijl ik hem boos aankijkt, hij kijkt me beledigd aan met die schattige blauwe oogjes.

'Ik praat wanneer ik WIL!'

'Wollah ik hou van jou!' Zegt Inaya lachend, Samir loopt boos de trap op naar boven. Ik loop naar de keuken en zie dat mijn moeder uit een islamitisch boekje leest met haar bril op. Ze veegt ook wat tranen af. Ik ga aan de overkant van haar zitten en kijk haar vol medelijden aan.

'Kan jij Rayan en Samir naar je tante brengen? Ik ga zo even naar mijn ouders.' Ik knik en schenk een glas thee voor haar in.

'Breng ze nu, want ik moet nog veel met je bespreken.' Mijn zenuwen beginnen opeens raar te functioneren, als mijn moeder zo iets zegt kan je weten dat het ernstig is.