Gedwongen liefde

35.

Immazine ligt helemaal in een plasbloed met zijn ogen dicht. Hij heeft overal blauwe plekken en schrammen. Mijn hele lichaam trilt van angst , is hij dood? Ik pak snel zijn telefoon uit zijn zak en doe een noodoproep naar 112 want ik weet zijn wachtwoord toch niet.

'Ha..hallo ik heb s...snel een a..mbulance nodig! Bij de A2...'

'Blijf rustig mevrouw we komen er snel aan. Blijf vooral rustig dat is het belangrijkst. We hadden al een melding gekregen van iemand anders.' Ik leg neer en doe zijn telefoon in mijn zak, kifesh blijf rustig misschien gaat hij wel dood?

Ik kniel naast hem neer en begin hard te huilen terwijl ik mijn hand op zijn borstkast leg.

'I...Immazine, hou v...vol.' Snik zachtjes. Ik word weg getrokken van zijn lichaam en hulpverleners van de ambulance omringen zich om Immazine. Machteloos sta ik toe te kijken hoe Immazine op een brancard wordt gezet met allerlei dingen om zijn nek en een zuurstof-kap op zijn mond.

Tranen blijven maar rollen over mijn wangen, wat als hij het niet haalt? Ik weet dat ik hem echt verschrikkelijk veel ga missen, hij is deel geworden van mijn verleden. Het begon allemaal bij hem... doordat Hakeem voor hem opkwam... Ach ik wil er niet eens aandenken.

'Mevrouw de auto van uw vriend wordt naar het ziekenhuis gebracht en vandaar uit aan de familie overgeleverd. U kunt niet met deze ambulance mee omdat de toestand van uw vriend te ernstig is.' Zegt een vrouw in pak tegen me, ze begeleid me naar een andere ambulance busje en laat mij naast haar zitten.

Bij het ziekenhuis aangekomen stap ik uit en loop ik naar de wachtkamer waar ik mijn gebroken telefoon pak. Ik toets het nummer van Soufouan in want hij moet dit wel weten vind ik.

'Waarom bel jij?' Zegt hij geirriteerd. Ik kan het gewoon niet zeggen want ik wil het niet geloven. Tranen blijven rollen over mijn wangen en het voelt alsof er een steen in mijn buik zit. Ik voel me gewoon... Ik weet niet.

'Waarom huil je? Zoek geen aandacht bij mij he.'

'N...n...nee. H... Het is Immazine.'

'Kifesh?'

'H... Hij is aangereden Soufouan.' Zeg ik terwijl ik daarna gelijk in tranen uitbarst en hard begin te huilen. Iedereen kijkt me aan maar het kan me niks schelen.

'Ik kom gelijk wacht.' Hij legt neer voordat ik antwoord kan geven. Moet ik Lina bellen? Ja... Het is wel haar vriend. Ik pak mijn telefoon en toets haar nummer in.

'Salaam aleikum, met Aicha. Immazine ligt in het ziekenhuis...' Zeg ik zacht. Aan de andere kant hoor ik luid muziek en heel wat jongens.

'Nee niet doen hahahaha, oke oke bij me bil mag wel.' Giechelt ze, ye kahba.

'Oh iemand belt mij, even stil. Wacht dan, niet te hard. Hallo met Lina?'

'Met Aicha, Immazine ligt in het ziekenhuis. Hij i...'

'Moge allah swt hem gezondheid schenken.' Zegt ze en legt neer. Hmmm oke...?

Ik zucht en ga zitten op de bank terwijl ik mijn handen op mijn gezicht leg. Het beeld van Immazine op de grond blijft maar in me hoofd rondhangen. Tranen blijven maar rollen over mijn wangen, inshallah wordt hij wakker en overleeft hij het.

'Kom Aicha.' Zegt Soufouan terwijl hij zijn hand op mijn schouder legt. Sinds wanneer is hij hier? Ik loop achter hem aan naar de kamer van Immazine. Ik zie zijn moeder en nog heel wat familie leden voor het glas staan.

Als ik de kamer in kijk en zie hoe ernstig het eraan toe is, gaat er een pijnlijke steek door me heen. Het voelt net alsof alles uit mijn verleden zich weer herhaalt en dat ik vast zit in een visuele cirkel. Ik laat mezelf vallen op de grond en begin hard te huilen.

'Immazine laat me niet alleen, alsjeblieft niet!' Schreeuw ik huilend. Het kan me niks schelen wat iemand van me gaat denken als ze me zo zienzIk word er gewoon moe van dat alles in mijn leven verkeerd gaat.

Alle pijn en elke herinnering die ik ver heb weggezet dit weekend komt weer naar boven, ik voel de pijn als nooit te voren opborrelen.

Mensen om me heen proberen me troosten maar niks helpt. Geen enkele zakdoek of knuffel kan deze pijn verhelpen of mijn tranen drogen, helemaal niks. Immazine's moeder knielt naast me neer en legt haar armen over me heen, ik leg mijn hoofd op haar schouders en begin te huilen net als nooit te voren.

Het voelt alsof ik in brand sta, alles om me heen lijkt zwart wit. Er is niks waar ik van kan genieten, niks dat mij nu nog blij kan maken. Zijn moeder staat op en Soufouan probeert me te helpen om op te staan.

Ik loop samen met Soufouan het ziekenhuis uit. Ik maak mijn lerenjas dicht en loop richting de bus.

'Aicha? Waar ga je?' Roept Soufouan.

Dus hij denkt hij kan me slaan en dat we daarna gewoon dikke maatjes zijn? No.

Ik zet mijn handen in mijn zak en loop rustig door. Hij pakt me bij me arm en keert me om.

'Azjie.' Zegt hij boos, ik trek mijn arm uit zijn hand en loop door.

'Ik ben toch niks van jou?' Zeg ik terwijl ik hem vies aankijk.

Hij pakt me arm weer vast en kijkt me woedend aan.

'Wat dacht je dan? Dat je lekker ongestoord relaties kan aangaan?' Zegt hij sarcastisch.

'WELKE RELATIES MAN? JE WEET HELEMAAL NIKS VAN MIJ!' Schreeuw ik luid.

'Die Delano die je hebt opgeslagen als schatje? En waarom huil je zo om Immazine? Hebben jullie wat? Saiffedine komt toch je hand vragen waar ben jij mee bezig?'

'Luister dan, Delano zit vast en ik heb nooit een relatie met hem gehad. We vonden elkaar gewoon leuk. En Immazine is net als een broer voor mij een 'echte' broer.'

Hij pakt me stevig bij me kraag en kijkt me woedend aan.

'Als jij nog een keer met een vreemde jongen praat of appt. Breek ik je benen begrijp je dat?' Zegt hij terwijl mijn kraag nog strakker vast houdt.

Ik knik zachtjes terwijl er tranen over mijn wangen rollen.

'Ik dacht je anders was wollah, geef die iPhone maar hier. Een Nokia, dat is wat meisjes zoals jij moeten gebruiken.' Hij laat me los en pakt me telefoon. Waarna hij gelijk naar zijn auto loopt en vertrekt.

Ik keer me om en realiseer me dat ik me ov niet bij me heb. En aangezien Soufouan al weg is ben ik verplicht om te lopen.

Ik loop het verlaten fiets pas op dat leidt naar een donker bos. Tranen rollen over mijn wangen, wanneer gaat het stoppen?

'Immazine, kom alsjeblieft terug...' Fluister ik zacht.

Ik hoor opeens voetstappen achter me , ik keer me om en kijk recht in de ogen van een man in het zwart gekleed met een bivak muts op.

Mijn hart begint sneller te kloppen en ik begin hard te rennen terwijl ik steeds naar achter kijk.

Ik struikel over een wortel van een boom, ik probeer op te staan maar voel opeens 2 koude handen in mijn nek.

Ik keer me om en kijk recht in ogen van...