Gedwongen liefde

52.

'When you left i lost a part of me...'

Vol ongeloof laat ik de zakken vallen, ik doe mijn hand voor mijn mond en doe een stap naar achter. Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht.

'Hakeem...' Fluister ik zacht, hij loopt naar me toe en houdt me stevig tegen zich vast, hij ruikt heerlijk. Ik sla mijn handen om zijn hals heen en barst in tranen uit.

'Ik heb je gemist hayati...' Fluistert hij in me oor, hij plaatst zijn handen op mijn heupen en kijkt me intens aan. Mijn hart begint 4 keer sneller te kloppen en duizenden vlinders dringen mijn buik binnen. Dit had ik gemist, Hakeem had ik gemist.

'Je weet niet hoe erg ik je hebt gemist Hakeem, ik ging kapot.' Hij streelt over mijn wangen, 'Ik dacht 24/7 aan die rode plekken die ik je ga geven.' Zegt hij terwijl hij me sluw aankijkt. Ik schiet in de lach waar door mijn mooie witte tanden te zien komen.

'Dit keer wil ik meer dan dat...' Onbewust bijt ik op mijn onderlip terwijl ik in zijn oceaan blauwe ogen verdrink.

'Ik weet dat ik onweerstaanbaar ben, maar je hoeft je lip niet te verslinden.' Zegt hij lachend, 'Je humor kon je daar laten hoor.' Zeg ik terwijl mijn hoofd rood gloeit.

'Kom we gaan naar je broertje.' Hij pakt de tassen op en zet ze in zijn zwarte range rover. Hij plaatst Samir in de zitting en slaat de deur weer dicht.

'Ga je zelf zitten of moet ik je zetten?' Zegt hij licht geïrriteerd.

'Zet me.' Hij zucht diep en loopt naar me toe. Hij trekt me naar de achterkant van de Range Rover en duwt me er tegen aan.

'Hou je nog van me?' Vraagt hij terwijl hij me recht in me ogen aankijkt.

'Tuurlijk hou ik nog van je ezel!' Zeg ik lachend, 'gelukkig.' Zegt hij opgelucht en geeft me een omhelzing.

'Daar hoef je nooit aan te twijfelen Hakeem... Ik hou zielsveel van je... Ook al... Ook a...'

'Sssst, ik weet wat je wilt zeggen. We hebben therapie nodig... We hebben veelte veel meegemaakt.' Zegt hij serieus, ik knik zachtjes.

'Kan je vandaag vragen of je bij Hajar mag slapen? Ik heb je gemist.' Fluistert hij, en ik weet ook precies wat...

'Ja, breng ons snel naar Nasser. Ik wil je zoenen.' Zeg ik terwijl ik hem twinkelende ogen aankijk. Hij schiet in de lach en laat me los.

'Laten we dan maar snel opschieten.' Hij houdt de deur voor me open en stapt zelf ook in. Samir is inmiddels in slaap gevallen. Gelukkig maar ook.

Ik stap uit en haal alle boodschappen uit de auto, Hakeem tilt Samir op en neemt de boodschappen ook van me over.

'Is het niet te zwaar Hakeem?' Vraag ik bezorgd. Hij kijkt me droog aan en loopt het huis binnen. Al gelijk hoor ik Dounya joelen, iedereen is gek op Hakeem. Ik loop het huis binnen en zie Dounya Hakeem dood knuffelen.

'Maak hem gelijk dood.' Fluister ik in mezelf. 'Wat zei je schat?' Zegt Dounya lachend, ze had het niet gehoord anders had ze héééél anders gereageerd.

'Oh, ik zei dat ik even bij Rayan zou kijken.' Hakeem begrijpt mijn 'jaloezie' en laat haar gelijk los, tis maar beter ook.

Ik haal Rayan uit zijn bedje en neem plaats op de bank. Hij begint te lachen en slaat met zijn handjes naar voren. Ik schreeuw het uit van blijdschap.

'Wat is er?!' Roepen Dounya en Nasser te gelijk.

'Rayan krijgt een tandje!' Schreeuw ik, Dounya schreeuwt en rent naar ons toe. Ze bekijkt Rayan aandachtig die haar bang aankijkt.

'Hij vindt je lelijk.' Zeg ik en sta op van de bank. Ik hou Rayan stevig tegen me aan en wrijf over zijn rugje. Dounya slaat hard op me bil en loopt naar de keuken. 'Kutwijf.' Hoor ik haar nog lachend zeggen. Ik hou echt van haar.

'Nasser?' Zeg ik voorzichtig, hij keert zich naar me toe en glimlacht breed.

'Wat is er zusje?'

'Mag ik vanavond bij Hajar slapen please...?' Vraag ik smekend. Ik leg Rayan in zijn box en knuffel Nasser stevig.

'Je weet toch dat je mijn leuke grote broer bent.' Zeg ik terwijl ik naar hem opkijk, hij kijkt me bedenkelijk aan.

'Morgen komt yemma terug dus dan moet je wel thuis zijn.'

Ik knik en ren de trap op naar boven. Ik pleur van alles in een Louis Vuitton tas en ren de trap weer af naar beneden. Aangezien Dounya altijd oppas moet doen voor heel de familie hoef ik me niet druk te maken met Samir. Hij vermaakt zich prima.

'Sammieee!'

'Laat me, ik speel.' Roept hij boos, ik kijk in zijn kamer en zie hem spelen met 4 andere kinderen. Ze zijn familie maar vraag me niet hoe ze heten haha...

'Is goed schat, ik hou van je.' Roep ik, hij rent naar me toe en knuffelt me om me benen.

'Ga je weer weg Aicha?' Zegt hij met tranen in zijn ogen.

'Ja maar hun gaan hier slapen hè.' Zeg ik terwijl ik over zijn hoofdje heen wrijf.

'Echt?!' Zijn blik veranderd gelijk, 'ja lekkerding.' Zeg ik lachend.

Ik til hem op en knuffel hem stevig. Weer drukt hij een kus op mijn mond, 'Melissa mag het niet zien he.' Fluistert hij in me oor, 'hoezo niet?' Fluister ik terug terwijl ik naar me nichtje kijk die in de kamer speelt.

'Ze is verliefd op me.' Samir begint overdreven hard te lachen, ik schiet ik de lach en druk een kus op zijn wang. 'Iedereen is verliefd op jou.' Zeg ik lachend terwijl ik mijn hoofd schudt vorige keer was het nog mijn tante die verliefd op hem was haha.

'Vraag het zelf maar! Melissa? Jij bent toch verliefd op mij?' Schreeuwt Samir, ze knikt hevig met haar hoofd, mooiboy hoooor. Ik zet hem weer neer, hij rent de kamer in en gaat spelen met de andere kinderen.

Ik loop naar de woonkamer en groet Nasser en Dounya. Ik loop het huis uit en stap in bij Hakeem in de auto, het ruikt zo lekker hier. Ik gooi mijn tas op de achterbank en druk een kus op Hakeem zijn wang. Een brede glimlach verschijnt op zijn gezicht, die kuiltjes zijn zo schattig.

'We gaan naar Hajar's huis vindt je het erg?' Zegt hij terwijl hij begint te rijden. Ik zucht diep, tuurlijk vind ik het erg. Hajar plakt de hele tijd aan hem, ik hem gemist. Ik wil hem gewoon even voor mezelf. Alleen voor mezelf.

'Nee joh.' Zeg ik terwijl ik naar buiten kijk. Hij plaatst zijn hand op me bovenbeen en houdt met de andere hand het stuur vast.

Elke aanraking van hem maakt me warm van binnen. 'We gaan binnenkort alleen zijn, komt goed.'

'Dus je wist dat ik het erg vond!' Zeg ik lachend. Hij schiet in de lach en wrijft over me been.

'Is er nog iets gebeurd toen ik weg was?' Een diepe zucht verlaat mijn mond, er is héééél veel gebeurd.

'Te veel, maar ik heb geen zin om erover te praten. Ik wil alles achter me laten.'

'Dat gaat niet Aicha, we gaan gewoon naar een psycholoog en begrijp me niet verkeerd maar ik weet dat je niet gelukkig bent. Ik weet hoeveel pijn je nog hebt uit het verleden en op een dag zullen we alles gewoon eerlijk moeten vertellen. Vanaf het begin tot het einde, of het onze dood wordt of niet...'

'Hoe bedoel je?' Vraag ik voorzichtig. Hij haalt diep adem en blaast deze weer uit.

'We zijn niet veilig...'