Gedwongen liefde

136

6 maanden later.

"Goedzo baby. Kom maar schatje." Zei ik terwijl ik met mijn armen gestrekt richting Firdaous op de grond zat.

Ze is echt gegroeid ma sha Allah. Door haar is het me gelukt alles beter te verwerken, alhamdulilah.

Af en toe was het echt zwaar. Ik heb zelfs gehad dat ik een hele week het huis niet uitging en niks at.

Alleen Firdaous werd af en toe opgehaald door haar grootouders of tantes.

Natuurlijk moet ze ook in contact blijven houden met haar andere familie, ze is gek op haar grootouders.

Ik had de eerste 3 maanden intensieve therapie bij een psychiater maar alhamdulilah was dat na die periode ook niet meer nodig.

Ik ben uit Amines huis gegaan en heb mijn eigen huis gehuurd in Amersfoort.

Een plekje waar ik niemand ken en een nieuwe start kan beginnen.

Ik heb de laatste maanden geen contact gehad met Amine en haast ook niet met Hakeem.

Hij belde me alleen vorige week. Hij zei dat hij me miste en me graag wou zien.

Wollah, de verleiding was echt groot om hem te laten komen maar ik moet me sterk houden.

Mijn vader komt echt vaak bezoek en vraagt wanneer ik mijn moeder eindelijk een 2e kans kan geven.

Ik stel het elke keer uit. Ik durf haar niet onder ogen te komen. Ik heb dagen, weken, maanden om haar gehuild..

Ik weet niet of ik het aan kan met haar te praten. Wollah.

Firdaous zette 1 stapje richting mij waarna ze op haar billetjes viel.

"Oh Oh!" Zei ik waarna ik haar optilde. Inmiddels is Firdaous al een flinke bolle baby geworden.

En als ik eerlijk moet zijn, ze lijkt sprekend op Firdaous.. Mijn eigen Firdaous.

Haar fel blauwe ogen.. Prachtig..

Als ik naar haar kijk, kan ik niks anders dan glimlachen.. echt..

Ze draagt een roze nike tech trainingspakje met zwarte uggs.

Dat heeft ze van Dunya gekregen. Dunya en Charissa komen regelmatig langs.

Inaya is helaas in een psygiatrische instelling geplaatst.

SubhanAllah wat "liefde" wel niet met je kan doen. Ik weet zeker dat Soufouan dingen bij haar heeft gedaan die ze niet durft te vertellen en simpel weg ook niet kan verwerken.

Meskiena.

De bel ging af. Ik liep naar de voordeur en opende de deur. Mijn vader stond met een vrolijk gezicht voor de deur.

Ik omhelsde hem en gaf hem een dikke kus. "Hoe gaat het met jou?" Zei hij terwijl hij naar binnen liep.

"Hamdoulilah en met u?" Hij nam plaats in de woonkamer en knikte. Ik plaatste Firdaous in haar bedje.

En haalde gauw thee en koekjes voor mijn vader die ik op tafel plaatste.

"Shokran benti." Zei hij waarna hij me serieus aankeek. "Ga zitten yallah."

Ik nam plaats en keek hem aandachtig aan. "Je moet het goed maken met je moeder! Wollah!"

Ik keek hem aan en zag dat hij het meende. "Wil je haar kapot maken Aicha?" Ik sloeg mijn blik neer en probeerde mijn tranen binnen te houden.

"Nee tuurlijk niet a wewa! Maar ze heeft mij gewoon pijn gedaan. Begrijp dat dan." Zei ik met een brok in mijn keel.

"Hchouma!" Schreeuwde hij boos. "Wie heeft jou 9 maanden gedragen Aicha?! Wie stond altijd voor jou klaar?! Hoevaak heb jij onze naam wel niet schande gegeven uit jou zelf?!"