Bir Deniz Sevdim

Yaşarken Ölmek

Yaşarken ölmek ne deseler, Denizsiz geçen 3 ay 11 gün derdim. Doğru düzgün yemiyor, günün her saatini Deniz için harcıyor, ondan bir haber alabilmek için her yolu deniyordum. Bu süre zarfında üniversite yaz tatiline girmiş, Ayça ve Can bize gelmiş; ancak tatil, tatil olmaktan çoktan çıkmıştı, en azından ben ve yakın arkadaşlarım için. Durumumun farkında olan herkes benim üzerimden yük almak için adeta birbirleriyle yarışıyordu: Tülin staj yaptığım gazetede beni idare ediyor, Ayça ve Can evi idare etmem noktasında gerçek birer oyuncularmış gibi performans sergiliyor, Alparslan tüm bağlantılarını Deniz'i bulmak için kullanıyor, hatta Gülten bile Deniz'in liderlik ettiği toplulukta hiçbir işin aksamadan devam etmesi için bana yardımcı oluyordu. Ben mi? Ben hiç iyi değildim. Dışarıya karşı rol yaptığım anlaşılmasın, kimsenin inancı kırılmasın diye kendimi çok zorluyor olsam da vermiş olduğum kilolar fiziken sağlıklı olmadığımı dışarıya bangır bangır bağırıyor, yardıma ihtiyacım olduğunu gösteriyordu. Kendim olabildiğim tek yer ise, Suna Teyze'nin yanıydı. Deniz'i bulmak için yaptığımız toplantılar, uzayan telefon görüşmeleri ve herkesi idare etme işi bitip, yan yana kaldığımızda birbirimize sarılıp saatlerce ağlıyorduk.

Tam 3 ay 11 gün olmuştu; Denizsiz geçen, Deniz'den tek bir iz olmayan, o tok sesinin duyulmadığı, gülünce parlayan ela gözlerinin görülmediği 3 ay 11 gün...

Umudumu bir an olsun bile kesmediğim 3 ay 11'inci günde beklediğimiz haber Suna Teyze'nin bürosundayken geldi. Arayan Alparslan'dı; Deniz'i bulduğunu söylüyor, onu eve getireceğine söz veriyordu. Bu kez gözyaşlarımız mutluluktan akıyor ve 3 ay 11 gün sonra kalabalıkta ağlamaktan çekinmeden Suna Teyze'yle birbirimize sarılmış bir ağlayıp, bir gülüyorduk. Hemen eve giderek, her şeyin Deniz'in bıraktığı gibi olması için son kontrolleri yaptık, sofrayı kurduk. Bugüne dek olduğu gibi bugün de Tülin bizimleydi. Ve beklenen an geldi, kapı çaldı: İşte Deniz, bir kez daha kapının arkasındaydı!