မြို့စားကြီးရဲ့ဒုက္ခအိုး သမီးဆိုးလေးက တစ်ယောက်ထဲပဲ နေချင်လို့ပါ!!!

Chapter ( 110 )

Unicode

                     အခန်း (၁၁၀)

Mary က လျှာဖျားတွင် အရသာခံနေသော ကိတ်မုန့်ကို အမြန်မျိုချလိုက်ပြီး Rex ကို စတင်နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

"Rex ဘာလို့ငိုနေတာလဲ?"

"မမ..."

"ဘာဖြစ်လို့ ငိုနေရတာလဲကွာ?"

Rex ကို Mary အမှားများလုပ်မိသလားဟု ခေါင်းထဲတွင် အပြေးအလွှား စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အမှားဆိုလို့ ‌ငါ သူ့ဆီကနေ ကိတ်မုန့်ကို အကုန်ယူစားပစ်လိုက်တာပဲရှိတာ...ကိတ်မုန့်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမိလို့လား? ဒါမှမဟုတ် သူယူလာပေးတာကို သေချာလေးကျေးဇူးမတင်လိုက်လို့လား? ဟုတ်တယ်..အဲ့ဒါကြောင့် စိတ်ပျက်သွားတာဖြစ်ရမယ်..

Rex က တိတ်တိတ်ကလေး ဆက်ငိုနေခဲ့သည်။

ငါ သူ့ကို အဲဒီလိုမြင်နေရတာ စိတ်မကောင်းဘူး.. ဘယ်လိုချော့ရမှန်းလည်း မသိတော့ဘူး...

Mary က မျက်ရည်ဝိုင်းလာသည့်မျက်လုံးများဖြင့် Rex ကို ကြည့်နေစဥ် Rex ၏နှုတ်မှ ထွက်လာသည့် စကားမှာမူ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

"မမ စေ့စပ်တော့မယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်ဘူး... မမက အခုထိ ငယ်သေးတယ်လေ!"

" ဟေး Rex ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတယ်နော် "

လူအများက သူ့ကို Mary ၏ အစ်ကိုဟုတောင် ထင်သွားနိုင်သည်။ စေ့စပ်တော့မည်ဆိုရုံဖြင့် မည်သည့်အစ်ကိုအရင်းကမှ ထိုသို့ငိုမည် မဟုတ်ဟု ပြောရင်း Rex ကို မငိုတော့ဖို့ ပြောလိုက်သည်။ Mary က Rex ၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ Rex ဆံပင်၏ နူးညံ့နေမှုမှာ Mary အခုလေးတင် စားလိုက်သည့် တိမ်စိုင်ကဲ့သို့အလား နူးညံ့နေသော ကိတ်မုန့်နှင့်တောင် တစ်ထပ်တည်းကျနေသည်။

Rex ဟာ အချော့ခံလိုက်ရသည့် ခွေးပေါက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့  တဖြည်းဖြည်း အငိုရပ်သွားကာ တည်ငြိမ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် Mary က သူမဘေးတွင် ရှိနေသည့် ကိတ်မုန့်ကို တဖန်ထပ်ယူလိုက်၏။ နောက်တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်နှင့် Mary ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ မင်းသမီး Lausanne သည် တော်ဝင်စားဖိုမှူးများ ပိုင်ဆိုင်သည့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဟင်းချက်စွမ်းရည်များအတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ သူမတို့၏ Conler အိမ်တော်မှာလည်း ထူးချွန်သောစားဖိုမှူးတွေရှိပါသော်ငြား သူတို့က အချိုမကြိုက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အချိုပွဲများဟာလည်း အရသာရှိသည့်တိုင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခြင်းမရှိလှ။