မြို့စားကြီးရဲ့ဒုက္ခအိုး သမီးဆိုးလေးက တစ်ယောက်ထဲပဲ နေချင်လို့ပါ!!!

Chapter ( 132 )

Unicode
အခန်း ( ၁၃၂ )

ကြိုးပုခက်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ မှေးစက်နေစဥ် Mary မက်ခဲ့သော အိပ်မက်တိုလေး တစ်ခု၏ အရှိန်သည် သူမ၏ တစ်နေ့တာ စိတ်အခြေအနေအား အနှုတ်သဘောဆောင်စေခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များစွာ မက်ခဲ့သောကြောင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲ၌ပင် မိမိအား ဆဲဆိုနေကြသော Conler အိမ်တော်မှ လူများကို ပြုံးပြနိုင်သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ရေကန်နားရှိ Laurel ပင်ကြီးနှင့်ပတ်သက်သော အိပ်မက်များအပေါ်မူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရရှိနိုင်သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် Rex သည် အကြောင်းမဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေ၏။ Mary သည် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ကုလားထိုင်၌ အနားယူနေစဉ် Theodore ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို မတင်လိုက်သည်။ Mary လည်း မည်သို့မျှပင် မငြင်းဆန်တော့ဘဲ သူ့လက်ထဲသို့သာ လက်မောင်းအား ပေးအပ်လိုက်၏။

"အခုထိ ပျို့အန်ချင်နေတုန်းလား? "

Mary ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ အစာအိမ်အား သက်သာစေရန် အကြံပြုထားသော လက်ဖက်ရည်ကို သူမ သောက်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။ ထို့နောက် Theodore သည် သူ၏ နဖူးဖြင့် Mary ၏ နဖူးကို ပွတ်တိုက်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အပြုအမူကြောင့် သူမ လန့်သွားသော်လည်း မျက်တောင်ခတ်ရုံမှအပ ဘာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဖျားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"တစ်ရေးနိုးတုန်းက အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့လား? "

Rex သည် Mary ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နှိပ်နယ်ပေးသကဲ့သို့ ပွတ်သပ်ပေးရင်း မေးရာ သူမ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လို အိပ်မက်မျိုးမက်တာလဲ? "

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်နေသော Mary အား စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် Aiden ပါ အနားသို့ရောက်ရှိလာသည်။ အိပ်မက်များအကြောင်း မည်သူနှင့်မျှ သေသေချာချာ မပြောဖူးသေးသောကြောင့် ပြောပြသင့်/မသင့် မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း၊ မူလဇာတ်လမ်းနှင့် မပတ်သက်သောကြောင့် ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ Mary အား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်လုံး ခြောက်စုံ အား ကြည့်ရင်း စကားမပြောမီ လက်ချောင်းများကို ဂနာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေမိသည်။