Hi I am Aleli. I am a cancer survivor. My parents died when I was a kid, at tanging si Auntie nalang ang kasama ko buhay. Pero kinailangan niyang mag abroad to support me financially at para na din sa treatment ko. I just wanna share my story when I was still at the hospital.
I was 18 when I was first diagnosed with stage 2 Leukemia. I was depressed back then, dahil hindi naman kami mayaman. Hindi namin alam kung saan kami kukuha ng pera ni Tita para lang mapagamot ako.
So my Auntie decided to accept a job from abroad, at first ayoko because U was so scared na maiiwan ako magbisa. I was too young, at hindi ko alam kung kaya kong lumaban ng magbisa sa sakit ko. But I have no choice.
Everyday ang hirap ng buhay ko, I had to use bandana for my head kase nakakalbo na ako, maraming gamot ang pinapainom sakin. Maraming gamot ang ini-inject sakin at ang pinaka ayaw ko sa lahat ay ang chemotheraphy. Dahil every time na nag undergo ako dun, parang lantang gulay ang katawan ko after.
Sobra akong nadepress, and because of that bumaba ang reistensya ko. Bilin pa naman ni Doc na bawal ako mastress to maintain good condition.
I was crying every night, at ang tanging pangpalipas oras ko lang everyday is to watch the people outside from the window. Naiinggit ako sa kanila dahil pwede nilang gawin kahit anong gusto nila. Malulusog sila at walang iniisip na sakit. Sometimes I wonder if I'm dreaming.
I lost my hope na gagaling pa ako, I even questioned my faith to God. I asked him why He's so unfair to me. Kung bakit ako nakararanas ng ganitong paghihirap, naging mabait naman ako.
Because of my endless tears, and endless sadness pumasok sa utak ko, to commit suicide nalang para makapag pahinga na ako at hindi na din ako maging pabigat sa auntie ko.
Parang biglang nagkaroon ng sariling utak ang mga paa ko. I stepped outside of my room without my command and went straight to the hospital rooftop. Iyak lang ako ng iyak. The only thing thats in my mind is that after this, I can now rest and free myself from enduring the pain again. Malapit ng matapos ang paghihirap ko at makakasama ko na din sina mama at papa.
I was bout to jump when someone shouted at my back. Pakiramdam ko mas ikakamatay ko pa ung pagkagulat ko kaysa sa pagtalon ko mula sa rooftop. So I looked back para makita ko kung sino yung sumigaw. Then U saw a man wearing a uniform of a nurse, running towards me.
Nurse: Ma'am restricted po ang area na to, bawal po ang patient dito. Recently lang po kasi may nagpakamatay dito, tumalon mula dyan sa kinatatayuan niyo.
After I heard what he sai, para akong binuhusan ng malamig na tubig at bumalik sa katinuan. I can't believe that I almost killed myself. Agad agad akong bumaba mula sa platform na kinatatayuan ko and thank to the nurse that saved me from killing myself.
Then he introduced himself and his name is Mark. At kanina pa pala niya ako sinusunduan, he asked me why I wanted to commit suicide. So I told him everything, everything I've been going through. Kung gaano ako kalungkot, na hindi ko na kayang lumaban, na hindi ko kayang uminom pa ng maraming gamot araw-araw, na hindi ko na kayang mag undergo pa sa chemotheraphy. How I miss my life outside the hospital, then he replied
Mark: Alam mo ma'am never kasagutan ang kamatayan, parang tinakasan mo lang ang problema mo. Pero hindi ibig sabihin nun ay magiging masaya ka na at makakapag pahinga. Kapag nagkapakamatay ka, ang kaluluwa mo ay magiging pagala gala nalang dito sa hospital. Dahil hindi ka tatanggapin sa langit dahil sinayang mo yung buhay na binigay ni God. Habang buhay ka ng magiging malungkot at mag isa.
After he said those words, I felt so much guilt at nakaramdam din ako ng kalungkutan na tagos hanggang buto. Biglang pumasok sa isip ko ang kalagayan ng mga kaluluwang pagala gala nalang. Siguro nakakaramdam din sila ng walang hanggang kalungkutan, kaya siguro sila nagpapakita sa mga tao kasi sawa na sila maging mag isa. Kaya siguro laging umiiyak ang mga multo kasi nagsisisi sila sa ginawa nila dahil nakakulong nalang sila sa lugar kung saan sila nagpakamatay.
