Przyjaciel mojego brata || ZAKOŃCZONE

104

- Karol... Kojarzę to imię.

- To mój brat.

Lubię jego ojca, śmieszny jest i można z nim fajnie pogadać.

- Czekaj... Smith, tak?

- Tak.

- No właśnie Luke słyszałem że byłeś w więzieniu. I serio? O materac się wykłócałeś?

- No bo tam były twarde łóżka, powinniście zrobić jakieś wygodniejsze.

- Pan jest policjantem?

Zapytałam.

- Tak, ale w innym mieście.

- To fajnie.

- Dlaczego siedzieliście?

- Oskarżyli nas o zabójstwo byłego Kylie.

Wyjaśnił Luke.

- Ale go nie zabiliście.

- No nie.

Usłyszałam klakson, pewnie Karol przyjechał.

- Luke przyjdźcie dzisiaj, nagrywamy Amnesie.

- Musimy?

- Tak, Kylie ty też przyjdź.

Powiedział Michael i się uśmiechnął.

- Okej.

Też się uśmiechnęłam i poszłam do drzwi

Pov. Luke
- Luke przyjdźcie dzisiaj, nagrywamy Amnesie.

- Musimy?

Kurwa no nie chce nagrywać tej piosenki. Napisałem ją dla siebie.

- Tak, Kylie ty też przyjdź.

- Okej.

Poszła w stronę drzwi.

- Kurwa Michael nie chce tego nagrywać.

- Luke.. Ale ta piosenka będzie hitem, a poza tym zawsze mamy wesołe piosenki, przydałaby się jakaś właśnie w tym stylu.

- Dobra, ale dlaczego moja, a nie, nie wiem Caluma?

- Bo on nie napisał smutnej piosenki, a ty tak.

- Byłem załamany, musiałem się czymś zająć bo bym zwariował.

- Słuchaj... Zrobimy do tego wesoły teledysk, Kylie może wystąpić, Mandy czy kto tam chce.

- Nie rozumiesz że ja kurwa nie chce?

- Nie rozumiesz że każdy chce, tylko ty nie?

Nie odezwałem się i poszedłem do wyjścia. Kurwa no teraz pół świata usłyszy jak mi było źle, zajebiście.  Poszedłem do samochodu i usiadłem.

- Co tam blondasku?

Zapytał Karol. Niech spierdala.

- Weź już po prostu jedź.

- A temu co?

- Właśnie nie wiem...

Powiedziała Kylie i się do mnie odwróciła.

- Co jest?

- Nic.

Właściwie nie wiem dlaczego jestem wkurzony, ale jestem i już. Dojechaliśmy do domu, szybko wysiadłem i poszedłem w stronę swojego pokoju.

- Luke!

Poczułem rękę na ramieniu, Kylie.

- Co?