Haar naam is Sophia

| Deel 37

De dagen daarop ging het elke dag hetzelfde eraan toe. Ik stond op, hij was dan al weg aangezien hij het ontbijt altijd oversloeg als hij ging werken. Ik maakte het huis aan kant en verzorgde dit keer de bloemen en planten erbij in de tuin. Hier haalde ik echt energie en voldoening uit. Ik bereidde de maaltijd en rond zeven of acht uur zat Badr meestal in de tuin met een glas wiskey in zijn handen en een sigaret tussen zijn vingers.

Mariah was gelukkig beter waardoor ik me niet meer zo alleen voelde in dit grote huis, maar doordat één van haar kinderen een ongeluk heeft gehad in Spanje moest ze genoodzaakt daar naartoe. Mariah woonde hier alleen in Nederland. Ze was getrouwd met een Hollandse man die haar heeft laten zitten met drie jongen kinderen. Deze kinderen waren nu volwassen en leidde een eigen leven verspreid over Spanje. Mariah wil ooit terug gaan, maar ze vond het altijd fijn bij de familie Ziane. Ze hoorde letterlijk bij de familie. Badr regelde dat ze per direct met een privé vliegtuig naar Spanje gevlogen kon worden. Hij zei nog een aantal dingen in het Spaans tegen haar waardoor ze zelfs emotioneel werd. Toen verdween ze en voelde ik me weer alleen.

Het was logisch. Ik zou er alles voor over hebben om mijn moeder weer te kunnen zien. Haar kind, ondanks zijn leeftijd had zijn moeder nodig. Ik was blij dat Badr dat zo snel voor haar heeft kunnen regelen. Ik vroeg me af of dat versteende motortje achter zijn borstkas toch nog iets van gevoel en emotie in zich had. Of was het zijn zwak die hij had voor Mariah? Hij kende haar immers jarenlang en ze probeerde hem op haar eigen manier te beschermen. Helaas heeft Christina hem zo dol in het hoofd gemaakt dat ik nu zelfs begreep waarom zijn vader zo'n wens in zijn testament heeft laten opnemen..

Een week later, na onze aanvaring met elkaar in de huiskamer, kwam Badr zoals gewoonlijk thuis. Hij gooide zijn sleutels op tafel, check. Trok zijn vest uit, check. Maakte zijn stropdas ietje los, check. En liep naar de huiskamer voor een glaasje drank en een sigaret, en ook dit kon ik afvinken dus check. Ik wist op een gegeven moment zelfs wanneer hij ging douchen, wanneer hij ging trainen, wanneer hij in de tuin zat elke avond en met zijn aanwezigheid zowaar de hele tuin toe-eigende. Ik wist ongeveer...alles.

En dat irriteerde me.

Ik wilde al die dingen niet weten. Het enige wat ik wilde weten was wanneer ik dit huis eens voorgoed en altijd mocht verlaten!

In de tuin gaf ik de rozen wat water aangezien de droogte dit keer hard toe had geslagen in Nederland. Het land waar je elke dag regen kon verwachten van alle hoeken, stond ineens kurkdroog. En dat had invloed op de tuin. "Ik heb daar een tuinman voor." Hoorde ik ineens uit de huiskamer komen. Ik draaide me om en zag hem staan. Hoe lang stond hij daar al? Ik legde de gieter weg en liep naar de huiskamer om te kijken hoe laat het was. Het was half drie in de middag. Hij was vandaag nogal vroeg thuis blijkbaar. Mariah vertelde me weleens dat als Badr eerder als normaal thuis was, meestal iets lichts wilde eten dus liep ik door naar de keuken.

"Ik hoef niks." Zei hij. Ik stond stil en keek hem aan. "Ok." Antwoorde ik. "Vanavond vertrek ik naar Dubai. Zaken." Zei hij. Meende hij dit? Mijn hart begon snel te pompen van enthousiasme en ik kreeg bijna een glimlach op mijn gezicht die ik op tijd heb kunnen onderdrukken. "Ok." Zei ik weer. Ik wilde me net omdraaien of hij zei iets waardoor mijn hart ineens een stuk minder enthousiast was geworden. "Pak je spullen. Je paspoort heb ik al." Zei hij. Ik draaide me snel om en keek hem verbaast aan. "Ga ik mee?". Zei ik stomverbaasd. "Nee, Naciri. Je moet mee." Antwoorde hij. "Maar...". Stamelde ik. "Maar wat? Je denkt toch niet dat ik jou hier alleen laat?". Vroeg hij nogal met een verbaasde blik. Ik knipperde met mijn ogen en wist van gekkigheid niet waar ik moest kijken. Hij meende het écht..

"Goed, over twee uur vertrekken we." Zei hij waarop hij zich omdraaide en weg liep.

Shit! Shit!!