Haar naam is Sophia

| Deel 82

Ik keek naar hem.

Hij keek naar mij.

Heel vluchtig maar net genoeg dat onze blikken elkaar even kruiste en we een korte glimlach wisselde. "Perfect Tarik." Ik keek naar mijn vader die gisteravond terug was gekomen uit Marokko. "Dat project, ze doen moeilijk." Vervolgde Tarik op zijn vorige verhaal. "Dat dacht ik al, maar geen haar op mijn hoofd die zaken zal doen met Ziane." Zei mijn vader. "Het kost ons miljoenen om ervan af te zien." Zei Tarik.

"Dan doen we dat. Regel alles." Zei mijn vader. Tarik stond op en keek me weer even vluchtig aan eer hij vertrok. "Sophia, je hebt de afspraken goed afgehandeld. Ik ben trots op je. Vanavond zijn we uitgenodigd bij een goede vriend van mij. Tarik gaat mee en Laila ook. We vertrekken om zeven uur." Zei hij. Ik knikte en verliet zijn werkkamer. Maar halverwege bleef ik staan en draaide ik me weer om. Ik liep terug en mijn vader keek op. "En tante Samra?" Vroeg ik. Er ontsnapte een lichte zucht uit zijn mond. "Mijn zusje blijft thuis. Er is mij verteld dat ze de deur uit ging wetende dat het niet mocht." Zei hij. "Ik heb het gezegd vader, ik heb haar ook gewaarschuwd voor de gevaren daarbuiten."

"Ze is een lastige vrouw. Als kind en tiener altijd al geweest. Haar man heeft haar verlaten en dat doet pijn. Ik denk dat ze depressief is. Ik weet dat jullie elkaar niet liggen Sophia, maar geef haar een kans." Zei mijn vader. Ik keek op en knipperde met mijn ogen. "Een... een kans?" Vroeg ik. Hij knikte langzaam en glimlachte. "Je bent vergevingsgezind Sophia, dat moet je wel van je moeder hebben." Zei hij. Ik dacht ineens aan mijn moeder en kreeg een koude windvlaag over mij heen. Met een knik en vochtige ogen draaide ik me om en liep ik weg.

Aangekomen in de huiskamer zag ik mijn tante zitten. Zou vergeving de oplossing zijn zodat we beide weer door één deur konden? Ik schraapte mijn keel en liep naar haar toe. Ze keek me aan en toen weer weg. "Kunnen we even praten?". Vroeg ik. Ze keek op en gooide haar benen over elkaar. "Wat je gedaan had in die tijd kan ik moeilijk vergeten laat staan vergeven. Je moet je beseffen dat ik gezocht werd zodat ze me zouden...". Ik zweeg even en kreeg rillingen over mijn rug als ik aan die tijd terug dacht. "Ze wilde mij vermoorden."

"Ik weet dat je geld hebt aangenomen. Misschien deed je dat omdat je bang was voor jezelf en je gezin. Ik begrijp dat zelfs wel. Maar je moet beseffen dat je de enige familielid was die ik had. Ik had niemand. Ik vergeef je tante. Misschien komt er een dag dat we normaal tegen elkaar kunnen doen, juist in tijden als deze. Maar er is één ding dat ik je nooit zal vergeven en dat is dat je al die tijd wist dat je broertje niet mijn vader was." Ik kreeg vochtige ogen en keek naar de vloer. Op de hoop dat ze mijn blik niet zou zien. "We hebben in een hel geleefd met hem en we werden aan onze lot overgelaten. Wij konden ons nog wel redden maar jullie hebben hem in de steek gelaten. Zijn eigen ouders, jij... ondanks zijn uitbarstingen, narcisme en woede jegens ons heb ik hem altijd gezien als mijn vader. Eigenlijk nog steeds...ik denk dat ik hem mijn leven lang als vader zal zien in plaats van een oom. Want hoe je het ook bekijkt, hij had het kunnen zeggen. Hij had kunnen vertellen dat ik zijn dochter niet was. Hij hoefde die taak als vader niet op zich te nemen want dat was hij niet. Dat wist hij maar al te goed. Maar hij zweeg en koos ervoor dat niet te doen. En weet je, ik ben blij dat hij niks gezegd heeft. Ondanks alles waren het mijn moeder en ik die zich over hem ontfermde. Hoe vaak heb ik hem als vermist opgegeven? Hoe vaak bleef ik wakker op de hoop dat hij niet in zijn slaap zou heengaan omdat hij weer eens teveel had gesnoven? Hoe vaak heb ik de ambulance moeten bellen omdat hij de zoveelste overdosis had genomen? Als wij het niet waren geweest was je je broertje allang al kwijt geraakt. Hij gaf zijn leven misschien zelfs op voor ons. Weliswaar een riskant en naar leven maar hij bleef. Hij is altijd gebleven in tegenstelling tot jullie."

Ik kon het niet helpen dat de tranen over mijn gezicht vielen. Mijn tante zei geen woord en bleef zwijgzaam zitten. Ik draaide me om en keek naar boven om mijn tranen in bedwang te houden. Ik zag mijn vader bij de balustrade staan die kennelijk alles gehoord heeft. Toen knipperde ik met mijn ogen en liep ik naar mijn kamer om me voor te bereiden voor vanavond.