Haar naam is Sophia

| Deel 105

"Wil je wraak op mij nemen? Hier zit ik. Je kan doen wat je met mij wilt. Niks boeit me nog Badr. Niks meer..". Zei ik terwijl ik de shock nog moest verwerken over het nieuws rondom Ibrahim. Waarom zat hij achter Badr aan? Ik had zoveel vragen! Wist mijn vader niet dat zijn zogenaamde goede vriend blut was??

Badr stopte met lopen en stak een sigaret op. Hij nam een hijs ervan en keek me aan. "Dat is te makkelijk." Zei hij. Ik stond op en liep naar hem toe. "Wat doe ik hier? Waarom heb je mij hiernaartoe gebracht?" Vroeg ik voorzichtig. "Stop met die onnozele vragen Naciri! Stop ermee of ik doe je wat!" Zei hij kwaad. "Doe maar! Doe dan! Sla me dood of schiet me maar dood! Ik ben mijn zoon ook kwijt verdomme! Ik heb hem altijd proberen te beschermen!! Ik rouw ook Badr! Ik heb ook pijn en ga ook kapot van verdriet.. hij was nog de enige persoon waardoor ik hoop had gekregen in dit kloteleven. Ik leef al in een hel zonder hem om mij heen. Ik zal nooit meer zijn gebrabbel horen, ik zal nooit meer zijn gelach horen. Ik heb verdomme zo'n pijn dat ik liever sterf! Dus wat je ook van plan bent met mij, doe het!"

Na deze woorden barste ik in tranen uit en liet ik me op de grond zakken. "Je doet net alsof ik...". Ik stopte met praten en schudde mijn hoofd terwijl ik mijn tranen weg veegde.

Ik hoorde een diepe zucht en uiteindelijk liep hij weg. De deur hoorde ik met een klap dicht vallen. En zo zat ik uren op de grond voor me uit te staren totdat ik de voordeur open hoorde gaan. Ik hoorde meerdere voetstappen en verschillende stemmen. Langzaam stond ik op en nam ik plaats op de bank. Even later verscheen de vrouw samen met Badr. "We hebben de zussen te pakken. Ze waren gevlucht naar Qatar. Bewijs maar dat je elke woord van zonet meende Naciri." Zei hij. Ik keek hem vragend aan terwijl de vrouw naar mij toeliep. "Ik ga even bellen Eef. Laat het haar maar zien." Zei Badr terwijl hij weg liep. Ze knikte alleen en kwam voor me staan. Ze glimlachte even en keek toen serieus. "Hij noemt me Eef terwijl ik Eve heet. Ik durf hem amper te corrigeren..". Zei ze in het Arabisch. Ik keek haar enkel aan en wist niet wat ze me wilde laten zien. Ze pakte haar telefoon en liet me toen wat foto's zien. "Zijn dit ze?". Vroeg ze. Ik keek naar de beelden en knikte meteen. Daar zaten ze, vastgebonden en dicht geplakt. "Ik moest de keuze bij jou laten van Badr. Wat moet ermee gebeuren?" Vroeg ze. Ik schrok me dood en keek haar aan. "Wat bedoel je?" Vroeg ik nogal verward. Ze rolde met haar ogen en maakte het gebaar met haar duim die langs haar keel ging. "Dood?" Vroeg ik. Ze glimlachte even en keek toen weer serieus.

Ik zat Badr nog een heel verhaal te vertellen over de onnodige doden die er vielen en eigenlijk hadden de zussen van Ibrahim hier niks mee te maken. Ik had niet veel contact met ze want ze waren meestal nooit thuis. "Dus?" Vroeg ze ongeduldig. Ik schudde mijn hoofd. "Ze hebben er niks mee te maken. Alsjeblieft...". Zei ik met een wanhopige stem. Ze vond het blijkbaar niet leuk en gromde een beetje. Badr verscheen met een glas drank in zijn hand en keek ons beide aan. "En? Wat heeft moeder Theresa besloten?". Vroeg hij aan Eve. Ze schudde langzaam haar hoofd en Badr keek me daardoor vaagjes aan.

"Ik kan toch niet zomaar groen licht geven door ze te doden?" Vroeg ik nogal geshockeerd. "Wat wil je dan? Ze hier uit nodigen voor een kopje koffie?" Zei hij duidelijk geïrriteerd. Eve moest lachen en schudde haar hoofd. "Heb je ze gevraagd waar Ibrahim zich in Amerika schuil houdt?" Vroeg ik. "Ga je mij vertellen hoe ik mijn werk moet doen?" Vroeg ze met een strenge blik. "Dat bedoelde ik niet... er moet een andere manier zijn om...". Badr kapte me meteen af. "Naciri! Zo werkt het verdomme niet! Dat is de reden waarom jij mijn kind in gevaar heb gebracht! Door je verstand niet te gebruiken!" Bulderde hij door het hele huis.

Ik keek hem aan en liet mijn hoofd toen hangen. "Je moord een heel gezin uit voor iets wat één persoon heeft gedaan." Zei ik. "En als het moet een hele wijk!". Zei hij terwijl hij naar Eve knikte. Ze liep weg en ik stond op. "Wat heb je gezegd? Wat ga je met ze doen?". Vroeg ik. Badr liep langs mij heen en ik pakte hem bij zijn arm. "Alsjeblieft, we krijgen Liyam zo niet terug! Doe ze niks.. alsjeblieft." Zei ik wanhopig. Badr legde zijn hand op de mijne en trok hem ruw van zich af. "Bemoei je er niet mee en laat me mijn werk doen." Zei hij geïrriteerd. Hij liep weg en ik bleef verbijsterd achter.