Haar naam is Sophia

| Deel 127

Het is onderhand een paar uur later sinds Badr gebeld was met het vreselijke nieuws. Ik bleef uit het zicht door maar te wachten in één van de wachtkamers. Wat iets verderop gebeurde wist ik niet en ik vroeg me zelfs af of Badr nog wel in het ziekenhuis was. Ik trok mijn knieën op en keek enkel voor me uit..

Ik had zelf ook enorm verdriet van de dood van Zahia. Ze was ontzettend aardig voor me geweest en kwam altijd voor me op. De dag dat ze me uit de handen van Badr had geholpen vergeet ik nooit. Hij sleurde me mee om een abortus te laten plegen. Ik wist pas sinds vandaag dat zijn moeder last van hartkwalen had. Op die bewuste dag kreeg ze een hartaanval. En wederom kwam dat ook door mij. Ik begon Badr zelfs gelijk te geven. Die arme vrouw was in nood en had misschien zelfs vroegtijdig geholpen kunnen worden. Terwijl ik aan het ruziën was met Jihane, die er duidelijk met een knuffel vanaf was gekomen. En ik? Ik moest het ontgelden. Die zoete woorden die hij fluisterde in bed tegen mij leken niets meer voor te stellen in mijn ogen.

"Hey Sophia..". Ik werd uit mijn gedachten gehaald en keek naar Mo. Ik glimlachte even naar hem. Hij kwam naast mij op een stoel zitten en keek voor zich uit. "Is.. Badr er nog?" Vroeg ik. Hij keek me verbaast aan. "Het is jouw man, is dat niet iets wat jij hoort te weten?" Vroeg hij. Ik knipperde met mijn ogen en voelde me rood worden. "Hij is er nog. Er worden wat zaken geregeld. Als het goed is wordt tante Zahia in Algerije begraven. Dat was een wens van haar." Zei hij. Ik knikte langzaam en keek voor me uit. "Ik...". Hij zweeg en keek me toen aan. "Ik hoorde van Jihane dat jullie huwelijk gebaseerd was op iets zakelijks?" Zei Mo. Ik schudde mijn hoofd en trok mijn wenkbrauwen omhoog. "Jihane moet leren haar mond te houden." Antwoorde ik. "Pfff, daar ben ik het volledig met je eens." Zei hij.

Het was even stil voordat ik begon met praten. "Jihane was gisteren bij...". Ik stopte met praten en wist amper hoe ik deze zin moest eindigen. "...bij ons thuis." Zei ik toen maar. "Ze kwam voor problemen zorgen. Blijkbaar had Badr zijn mobiel bij het zwembad achter gelaten waarop zijn moeder hem probeerde te bereiken. De hele avond en nacht blijkbaar. Door de chaos die er ontstaan was moest hij de boel tussen mij en Jihane sussen. Hij was daardoor zijn telefoon vergeten..". Zei ik. Het verhaal over het ziekenhuisbezoek liet ik maar achterwege. Niemand hoefde -nog- te weten dat ik zwanger was.

"Badr geeft mij de schuld. Hij was zo bezig met mij en Jihane dat hij daardoor ik de war raakte en zijn telefoon vergeten was." Zei ik. Mo keek me niet begrijpend aan. "Wat is dat voor onzin? Jij kan er toch niks aan doen?" Zei hij. De tranen sprongen in mijn ogen want zijn woorden kwamen binnen. Ik gaf mezelf de schuld en begon Badr zelfs te geloven. Maar ik ben niet de schuldige in dit hele verhaal en dat vond Mo ook. "Vertel dat maar tegen je neef." Zei ik.

Mo schudde zijn hoofd en leunde achterover. "Badr is... nogal pittig." Zei hij. Ik keek hem aan en moest het lachen onderdrukken. "Pittig? Dat is nog zacht uitgedrukt." Zei ik. Mo glimlachte even en zuchte diep. "Jihane is een slang Sophia. Je weet onderhand dat zij verloofd was met Badr?"

Ik knikte en was blij dat nog iemand geen fan was van dat kreng. "Badr had het er moeilijk mee toen ze de verloving verbrak. Ze dacht immers ook dat hij jarenlang zou blijven zitten, was het niet zijn advocaat die hem er na een half jaar uit heeft gekregen. Hij zocht haar daarna op niet wetend dat zijn verloofde al door was gegaan met haar leven en zelfs aan het daten was. Het brak zijn hart want zie je,.. Badr is hard en kan vreselijk uit de hoek komen maar als het op liefde aan kwam ging hij er helemaal voor en veranderde hij in totaal ander persoon. Dat vertrouwen had ze kapot gemaakt en dat was voor hem ook de druppel dat hij terug naar België was verhuist. Maar ergens heb ik het gevoel dat hij er nooit overheen is gekomen en misschien nog verre gevoelens voor haar heeft." Zei hij.

"Dat klopt niet, hij heeft een hekel aan haar. Ik was getuige van zijn woede uitbarstingen naar haar toe." Zei ik. "Laat je geen rad voor de ogen draaien Sophia. Badr is heel goed in het onderdrukken van zijn gevoelens." Zei Mo.