Haar naam is Sophia

| Deel 102

Ik knipperde met mijn ogen terwijl mijn mond open viel van verbazing en ongeloof. Mijn hart stond geloof ik stil en ik begon met mijn hoofd te schudden. "Nee..". Zei ik zacht.

Hij was het. Hij was het echt. Ik stond langzaam op en keek hem aan. Zijn ogen met hun unieke kleur, zijn perfecte gezicht, die tatoeage, en dan zijn perfect gevormde lippen die even in een venijnige glimlach krulde.

Zijn ogen gleden over mijn lichaam heen en hij trok een mondhoek omhoog. Ik keek weer naar zijn ogen en dacht aan Liyam die precies op zijn vader leek. Mijn blik die zojuist nog vol ongeloof stond ebte langzamerhand weg in verdriet.

"Je was...". Ik stopte met praten. "Ze zeiden dat je...". En wederom stopte ik weer want ik was sprakeloos. Wat moest je vragen of zeggen tegen iemand waarvan je dacht dat hij al maanden dood was? Ik vergat alles om me heen, zelfs mijn bebloede knie die net nog bonkte van de pijn voelde ik niet meer..

"Ja Naciri. Ik ben uit de dood herezen." Zei hij. Zijn stem en zijn accent..

Hij was het echt. Dit was toch geen nachtmerrie? Ik werd toch niet echt gek? Ik keek om me heen en zag acht paar ogen naar mij kijken. De vrouw maakte een luchtbel van haar kauwgom en keek me aan. Opeens hoorde ik Badr wat in het Spaans zeggen waardoor de mannen en de vrouw vertrokken. We waren alleen. Hij en ik. Het klonk bizar en gek maar ik wilde in zijn armen vliegen om zoveel redenen. Het verdriet dat ik had toen ik te horen kreeg dat hij dood was zat nog diep geworteld in mij.

Badr keek me aan en liep toen een paar stappen naar mij toe. "We hadden een deal weet je nog?" Vroeg hij. Ik keek hem vragend aan. "Ik zal je geheugen opfrissen Naciri. Ik vroeg je je te gedragen als een moeder en niet als één of een andere hoer in een nachtclub terwijl mijn zoon zielsalleen thuis is of weet ik veel waar je hem dit keer gelaten hebt." Zei hij.

Ik schrok en hapte naar adem. Hij wist het niet! Hij wist niet dat Liyam... zijn zoon...

Een golf van paniek nam mijn lichaam over en dit viel Badr op waardoor hij mij met licht geknepen ogen aan keek.

Mijn God... mijn hemel...

Van angst viel ik neer op de bank. Ik schudde langzaam met mijn hoofd en staarde voor me uit. De beelden van Liyam op dat ziekenhuisbed kwamen tevoorschijn en ineens voelde ik de tranen opwellen in mijn ogen en sloeg ik een hand voor mijn mond om mijn gesnik te dempen. Badr keek me vaag aan. "Hij is er niet... meer." Zei ik snikkend en onverstaanbaar. Badr keek me nog vager aan. "Waar... heb je het over?" Vroeg hij. Ik kon alleen maar huilen en huilen waardoor Badr een paar stappen naar mij toe zette en me bij mijn arm pakte en overeind trok. "Waar the fuck heb jij het over?" Vroeg hij kalm. Ik keek hem alleen aan. "Waar heb je het verdomme over Naciri!!!!" Bulderde hij door het hele appartement terwijl hij mij met één hand door elkaar schudde.

"Hij is dood!" Zei ik hardop. Hij liet me plots los en knipperde met zijn ogen. "Hij is...". Hij stopte met praten en deed een paar stappen achteruit. "Mijn zoon is...". Hij leek me niet te geloven. "Het is echt. Het spijt me zo..". Zei ik terwijl ik op de bank viel en mijn gezicht in mijn handen begroef.

Plotsklaps veranderde de zojuist kille stilte in geschreeuw. Badr gooide alles kapot en schreeuwde de hele appartement bij elkaar. Ik was zo vreselijk bang want ik wist dat ik heel wat uit te leggen had. Badr liet zich vallen op zijn knieën. Ik heb hem nooit maar dan ook nooit zo breekbaar en verdrietig gezien. Zijn geschreeuw trommelde wat mannen bij elkaar op die poolshoogte kwamen nemen. Toen ze Badr op de grond zagen met tranen in zijn ogen liepen ze gauw weer weg en sloten ze de voordeur achter zich.

Hij hief zijn hoofd op en keek mij met bloeddoorlopen ogen aan. Zijn blik waar ik altijd doodsbang voor ben geweest voorspelde niets goeds en dat was ook het geval. Hij kwam namelijk op mij af en ik kroop van angst in elkaar. Ik voelde zijn handen om mijn armen heen die me overeind trokken. Toen duwde hij me hard tegen een muur. Ik hield mijn handen voor mijn gezicht en ik was voorbereid op het ergste. "Jij waardeloze hoer! Jij verdiende hem niet!" Zei hij met een rauwe en schorre stem. Ik schudde mijn hoofd en wilde hem uitleggen wat er gebeurt was totdat ik zijn hand om mijn keel voelde. Hij kneep er hard in waardoor ik naar lucht begon te happen. Het werd ineens wit voor mijn ogen en ik probeerde hem iets te zeggen. Toen zijn hand een beetje verslapte zei ik het. "Hij heeft hem vermoord!!" Badr liet me abrupt los terwijl ik naar lucht hapte. Ik kuchte en viel neer op de grond.