Haar naam is Sophia

| Deel 138

"Ik ben bang! Het is te vroeg Laila!" Zei ik met betraande ogen. Ze schudde haar hoofd. "De artsen weten wat ze doen habibti..".

"Waar is hij? Waar is Badr! Straks gebeurt er wat en is hij er niet bij. Bel hem alsjeblieft! Ik smeek het je Laila." Zei ik door mijn tranen heen. Ze zuchte en stond toen op. "Mevrouw Naciri, het is tijd. We kunnen de weeën niet tegenhouden." Zei de arts. Ik keek naar mijn buik en veegde mijn tranen weg. Uiteindelijk werd ik naar een kamer gebracht waar alles al klaar stond. De couveuse, zes artsen, kortom van alles en nog wat. "Ik heb zo veel pijn." Jammerde ik tegen de arts. "Laten we beginnen." Zei hij.

Ik knikte en werd over geplaatst naar een andere bed.

Na een uur was hij er. 1980 gram. Superklein en zo breekbaar. Hij werd meteen in de couveuse geplaatst met alle toeters en bellen aan zijn kleine lijfje. Ik huilde tranen met tuiten bij het aanzicht maar de artsen stelde me gerust dat het tot nu toe goed gaat. Ik werd opgelapt en was daarna zo vreselijk moe. Laila was niet weg geweken van mijn zijde en moest ook even slikken toen ze hem zag. Mijn oogleden werden zwaar en ik viel bijna in slaap was het niet de deur van de kamer die ineens open werd gezwaaid. Hij stond in de deuropening en keek me meteen aan. Toen liep hij naar me toe en keek hij om zich heen. "Het is al gebeurd. Ze hebben hem in een couveuse gestopt." Zei ik doodmoe. Badr keek me ernstig aan en boog zich naar me toe. En net als bij Liyam drukte hij een kus op mijn voorhoofd. "Waar is hij nu?" Vroeg hij. Ik stapte uit bed en liep voor hem uit. Ietsje verderop was de kamer waar ik overgeplaatst zou worden. Precies naast het bed stond de couveuse. Badr liep er meteen naartoe en keek geshockeerd naar zijn zoontje. "Hij is zo klein." Zei hij. "Hij is te vroeg geboren. In de couveuse moet hij wat aansterken. Tot nu toe gaat het goed." Zei ik. Badr legde zijn hand op de couveuse en keek me aan. "Als hij net zo'n strijder is als zijn moeder, dan komt het vast goed." Zei hij.

"Wel, hij is in ieder geval net zo eigenwijs als zijn vader aangezien hij perse nu wilde komen." Zei ik. Badr glimlachte en bleef gefascineerd naar zijn zoontje kijken. "Ik heb gehoord dat Jihane zichzelf heeft aangegeven." Zei ik. Hij keek me aan en toen weer naar de couveuse. "Dat kan me niet schelen. Ik ben hier voor mijn zoontje en niet om het over die domme wicht te hebben. Mag ik hem vast houden?"

Ok, dat is dan duidelijk.

"Ik haal de arts wel even." Zei ik. Hij ging zitten en keek weer onderzoekend naar de couveuse. Iets later kwam ik terug met de arts die aan Badr uitlegde wat er is gebeurd en wat de vervolgstappen zijn. "Hebben jullie al een naam?" Vroeg de arts ineens. Badr en ik keken elkaar aan. "Nog niet." Antwoorde ik. Hij knikte en haalde hem uit de couveuse. En net als bij de geboorte van Liyam trok Badr zijn overhemd uit en hield hij zijn te vroeg geboren zoontje tegen zijn borstkas. "Ik kom zo terug." Zei de arts.
Hij liep weg en ik keek naar Badr die met een glimlach en trotse blik naar zijn zoontje keek. "Hoe is het gegaan allemaal?" Vroeg Badr. "Je bedoelt de bevalling?"

"Ja, de laatste keer dat ik dat allemaal zag dacht ik dat ze je aan het vermoorden waren." Antwoorde hij. "Het ging me beter af als bij Liyam. Ik hoop alleen dat hij aan zal sterken zodat we naar huis kunnen. Hij moet tot 35 weken in de couveuse blijven zeiden ze. Badr humde wat en streek met zijn vingers over zijn blote rugje. "Mijn moeder zou vreselijk blij zijn geweest." Zei hij zachtjes. "Dat weet ik, de mijne ook."

Ik realiseerde me dat we beide iets gemeen hadden en dat was dat we geen moeder hadden. En al is de wond nog erg vers bij Badr, ik kreeg het altijd moeilijk met zulke momenten. Ik miste een moeder die me zou vertellen wat ik moest doen als de baby weer eens nachtenlang wakker lag, of zijn tandjes door kreeg. Ik miste een moeder met wie ik de leukste momenten kon delen. Ze zou een geweldige oma zijn geweest en zijn moeder ook. Dat wist ik honderd procent zeker. Een paar minuten later verscheen de arts weer om onze zoontje terug te leggen. "Adam." Zei Badr ineens toen hij zijn overhemd weer aan trok. Ik keek hem niet begrijpend aan. "Onze zoontje. Hij zal Adam heten."