Haar naam is Sophia

| Deel 110

Ik werd gek van deze gedachte..

Met een zucht liet ik me op het bed vallen en dacht ik na. Maar hoe meer ik erover nadacht hoe ingewikkelder het werd. Ik hoorde mijn maag knorren en stond op om naar de keuken te gaan. Eenmaal aangekomen in de keuken had ik ineens zo'n trek in pannenkoeken. Ik maakte ze altijd voor mijn moeder, ze vond ze zo lekker. Met een kleine glimlach op mijn gezicht zocht ik een kom, meel, en alle andere benodigdheden. Ik mixte alles bij elkaar totdat ik een luchtige beslag kreeg. De koekenpan was aardig heet en langzaam goot ik er een beetje beslag in. De eerste pannenkoek mislukte namelijk altijd. Ik liep naar de koffiezetapparaat die ik met verse koffiebonen vulde en pakte wat borden voor het geval Badr ook wilde eten.

Terwijl ik hieraan dacht hoorde ik voetstappen richting de keuken komen. Hij liep naar binnen richting de koelkast. "Wil je ontbijt?" Vroeg ik voorzichtig. Hij was shirtloos en had alleen een joggingbroek aan. Hij wierp een blik naar de koekenpan waar een laagje beslag in lag. "Pannenkoeken..". Zei ik toen maar. "Doe maar een omelet, van pannenkoeken krijg ik namelijk niet zo'n figuur." Zei hij terwijl hij met zijn duim naar zijn bovenlijf wees. Ik wilde bijna met mijn ogen rollen maar hield mezelf gauw weer in toom. De laatste keer dat ik dat deed, had ik het wel geweten..

"Jij je zin." Zei ik terwijl ik de pannekoek eruit haalde. "Ik ga zo werken. Graag me omelet niet te zout." Zei hij terwijl hij aanstalten maakte om weg te lopen. "Wacht.. moet ik je ontbijt maken?" Vroeg ik nogal verbaast. "Ja. Je wilde me toch ook pannekoeken laten eten voor ontbijt. Ik prefereer iets anders..". Zei hij.

Ik ben je vrouw niet... wilde ik bijna zeggen. Maar dat was ik dus wel.

Hij vertrok en ik zuchte diep. Goed, ik moest mezelf toch bezig houden en als dat betekend dat ik een omelet voor mijn gijzelnemer a la echtgenoot moest maken, dan zij het maar zo. Ik maakte in ieder geval een kopje koffie voor mezelf om wat bij te tanken. Beelden van gisteravond bleven namelijk nog steeds in mijn hoofd zweven. En dan het andere probleem.. mijn spiraal!

Ik ging intussen aan het werk en een half uur later kwam hij strak in pak gekleed de keuken binnen lopen. Hij schonk zichzelf een kopje koffie in en ging aan de keukeneiland zitten. "Vandaag nog Naciri...". Zei hij terwijl hij zijn horloge om deed. Ik zuchte lichtjes en pakte een bord uit de kast. Daar legde ik zijn ontbijt op en maakte ik er een lichte salade van rucola en stukjes tomaat bij. Badr ging eten en ik stopte het servies in de vaatwasser. Mijn eigen ontbijt heb ik maar aan de kant gezet. Eerst moet meneer 'Perfect' bediend worden.

"Wat... wil je voor avondeten?" Vroeg ik. Ik kreeg ineens een déjà vu van zijn vorige woning in Nederland. Toen mocht ik ook de keukenprinses uithangen. "Verras me maar. Zolang je me maar niet vergiftigd." Antwoorde hij. Ik wilde bijna weer met mijn ogen rollen toen hij me ineens met licht geknepen ogen aan keek. "Er zat.. iets in mijn oog..". Zei ik terwijl ik me vlug omdraaide. Ik hoorde hem opstaan en dacht dat hij de keuken verliet. Toen ik me echter omdraaide zag ik hem ineens voor mij staan met zijn bord in zijn hand. Er lag nog een halve omelet erop

"Teveel zout." Zei hij. Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek hem aan. "Ik heb er zo weinig in gedaan." Zei ik. Hij legde de bord op het aanrecht. "Moet ik je ook leren koken? Wat moet ik je nog meer leren Naciri?" Vroeg hij. Ik keek hem vluchtig aan en deed een stapje achteruit. "Ik eh..moet verder." Zei ik. Badr glimlachte en keek om zich heen. "Waarmee? Je dood vervelen?" Vroeg hij. Ik zweeg en gelukkig werd hij op dat moment gebeld. Hij pakte zijn telefoon en nam op. "Ziane..". Zei hij terwijl hij me nog steeds aankeek. "Wat? Waarom?" Vroeg hij verbaast. Hij wreef over zijn voorhoofd en zuchte diep. "Prima.. zorg ervoor dat de vergaderruimte klaar voor gebruik is. Ik ben er met een kwartier...". Zei hij. Hij hing op en zuchte diep. Zijn telefoon gooide hij op het aanrecht en keek mij toen boos aan.