Haar naam is Sophia

| Deel 129

"Je bent niet helder neefje!"

Ik zuchte diep en zocht naar mijn aansteker. "Hier." Mijn oom gooide zijn aansteker naar mij toe en bleef me kwaad aankijken. "Ik kan het niet helpen oom. Ik haatte haar om wat ze me aan heeft gedaan maar ze heeft oprecht spijt." Zei ik terwijl ik mijn sigaret aan stak.

"Ik bemoei me niet met je liefdesleven. Je bent een volwassen man van tweeëndertig Badr, maar dit zeg ik je wel. Ze heeft je een keer laten zitten, dus de tweede keer zal vast ook geen probleem voor haar zijn." Zei hij.

Het was duidelijk. Mijn oom was duidelijk niet gesteld op Jihane. Ik kon die vrouw niet om me heen luchten. Sterker nog ik haatte haar. Maar dan denk ik aan de momenten dat we het wel fijn hadden. Plus, ze heeft spijt en ik heb nog diepe gevoelens voor haar. Ik snapte de zorgen die mijn oom zich om mij maakte. Ik was een ramp toen ik hoorde dat Jihane de verloving had verbroken. Maar dat is alweer bijna tien jaar geleden. We waren nog zo jong en onwetend..

Ik had een ander hardnekkige probleem aan mijn hoofd en dat was Sophia die achter mijn diepste geheim was gekomen. Het had echt niet gescheeld of ik had Jihane daadwerkelijk vermoord. Maar het was mijn moeder die haar mond voorbij had gepraat als ik Sophia moest geloven.

Ik werd op mijn negentiende vader...

Het was een periode die ik nooit vergeten zal. Wat begonnen was als geflirt met een schoolgenootje eindigde dit in een zwangerschap. Daar kwam ze pas met vijf maanden achter. Ik was woest. Ik? Op mijn negentiende vader worden? Absoluut niet. Ik had mijn opleiding bijna afgerond en plots was mijn toekomst onzeker. Ik was alleen in Amerika en wist niet waar ik moest zijn om mijn hart luchten. Mijn ouders zouden witheet van woede zijn dus ik wist me geen raad.

Kaylee, waar ik kort een relatie mee had wist zich ook geen raad met de zwangerschap. Één ding was zeker, en dat was dat haar ouders haar voorgoed zouden verstoten. Zwanger van een noord Afrikaan die notabene alleen in Amerika zat voor zijn studie. We zaten dus in een dilemma. Het kind wel of niet houden?

We wilden het niet houden. De beslissing stond vast. We waren jong, studeerde beide aan Harvard en we zouden bijna afgestudeerd zijn. Kaylee zocht een adoptie bureau op en dit lukte vrijwel meteen. In de afspraak werd het een en ander besproken. Het kind zou terrecht komen in een ander gezin of bij stelletjes die zelf geen kinderen konden krijgen. We zouden de ouders persoonlijk ontmoeten etcetera. Thuis in mijn appartement, die mijn vader voor mij had afgehuurd, begon ik na te denken. Stel dat mijn kind bij een gezin zou komen waar ze het niet goed had? Je hoort het wel vaker. Of het geloof? Kaylee geloofde nergens in maar ik wel. Hoe zou dat straks met onze kind zijn?

Nee. Dit moest anders.

Maar toen ik dit ter sprake bracht aan Kaylee begon ze door te draaien. Er waren twee opties. Of weg geven of ik zou voor haar moeten zorgen. Kaylee wilde het kind absoluut niet houden. "Ik zal voor haar zorgen." Zei ik. Ze keek me vreemd aan en moest lachen. "Hoe?" Vroeg ze. "Dat komt goed." Antwoorde ik.

En het kwam ook goed. Kaylee was bevallen van onze kerngezonde dochtertje en ik nam haar mee naar huis. Natuurlijk had ik in de laatste maanden dat Kaylee zwanger was mijn ouders ingelicht. Het was niet ideaal en ik zou nog op mijn kop krijgen maar dat was een verhaal voor later volgens hun. Kaylee stond haar dochter af. Zonder moeite, zonder gezeur. Net alsof ze me iets simpels in mijn armen duwde. Haar ouders waren het ermee eens. Ik liet dus ook een contract opmaken dat ze wettelijk afstand van haar deden. Ze tekende de contracten ook meteen. Mijn zusje Nadia, die vier jaar jonger als mij is vloog in haar schoolvakantie over. Ze hielp me overal bij en was meteen weg van haar nichtje. Ik haalde mijn diploma met gemak en daarna was het tijd om naar huis te gaan. Terug naar België.

Het was dan ook een bijzonder moment toen ik aan kwam in België. Ik ging naar Amerika met lege handen en kwam terug met een diploma én een baby in mijn armen. De meeste zorg nam mijn moeder voor haar rekening. Twee jaar later leerde ik Jihane kennen. Amber, zoals mijn dochter heet, was toen drie jaar oud.