Haar naam is Sophia

| Deel 154

Om mijn oma te vermijden zat ik op een andere afdeling urenlang in een wachtkamer voor me uit te staren.

Mijn tante belde mij, maar ik negeerde haar compleet. Wellicht bedoelde ze het allemaal wel goed hoor, maar dat ze niet ingreep toen mijn oma zo tekeer tegen mij ging vond ik teleurstellend.

Iedereen deed net alsof ik een keuze had. Iedereen deed net alsof ik vrijwillig voor dit leven en zijn beproevingen heb gekozen. Mijn oma, notabene de persoon bij wie een kleinkind zou moeten uithalen op diens schouders, deed er juist nog een schepje aan haat bovenop.

Ouwe trut.

Ik schaam me niet om deze woorden te gebruiken tegenover de persoon die mijn biologische vader voor mij heeft verzwegen. De vrouw die mijn moeder als een doorn in het oog zag. De vrouw die mij aan mijn lot over gelaten had. Als tante Samra het niet was, zou haar zoon ergens in een gemeenschappelijke massagraf liggen! Ik had te doen met mijn tante om met zo'n naar mens te leven. Het feit dat zelfs haar man haar verlaten had omdat zijn schoonouders hem belachelijk maakte zegt al genoeg..

Daar gaat je gezin. Daar gaat je toekomst. Hoevaak heb ik met mijn tante aan de telefoon gezeten omdat ze kapot van verdriet was om de scheiding? En als ze het weer voorzichtig wilde proberen, stak mijn oma daar meteen een stokje voor! Totdat mijn zwager er klaar mee was en nu al een jaar hertrouwd is met een andere vrouw. Tante Samra mocht haar kinderen bezoeken. Maar mijn zwager heeft gezworen nooit meer de kinderen bij hun oma te laten komen. Ze maakte ze helemaal dol met verhalen over hun vader die totaal niet waar waren. Hij is verder gegaan en mijn tante bleef haken in haar leven. Ze was ook flink afgevallen. De bruisende uitstraling die ze op haar gezicht had was als sneeuw voor de zon verdwenen. Mijn oma heeft haar dochter in een klap twintig jaar ouder gemaakt.

Ik stond op om de benen te strekken. Toen ik toch een poging waagde om naar de kamer van mijn vader te gaan zag ik Laila staan praten met een arts. Ze keek op toen ze mij zag en gebaarde me naar haar toe te komen. De arts liep weg en Laila keek me aan. "Je hebt geen hotel geboekt Sophia. Je was bij hem." Zei ze met een strakke blik. Ik keek haar toch lichtelijk geschrokken aan en knikte. "Wat doet hij hier?! Hij heeft hier niks te zoeken Sophia! Straks heeft hij er wat mee te maken!" Siste ze kwaad.

"Hij heeft me eergisteren gebracht naar het ziekenhuis." Antwoorde ik. "Eergisteren gebracht..". Laila pauzeerde en keek me verbaast aan. "Wat had je bij hem te zoeken? Je had toch een eigen appartement in Amsterdam? En waar is Adam?" Vroeg ze in een ademteug.

Het was dus duidelijk dat ze echt niet wist wat er gebeurt was met mij.

"Wie heeft jou verteld dat ik bij hem ben?" Vroeg ik.

"Tarik." Antwoorde ze. Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog en schudde mijn hoofd. "Wat een....". Ik zocht naar een scheldwoord maar door de boze blik van Laila hield ik mijn mond dicht. "En dan te bedenken dat Badr hem ontvoerd en gegijzeld had! Die man is gevaarlijk Sophia! Waarom laat je je steeds in met hem?!"

"Je doet nou net alsof ik me vrijwillig in zijn armen gestort heb." Zei ik. "Is dat niet zo dan?" Vroeg ze. Ik zweeg en keek haar aan. Laila heeft gelijk. Hiervoor was het ook allemaal koek en ei tussen mij en Badr, maar Laila waarschuwde me en ik wuifde het weg. Eindstand? Badr had mijn hart wederom gebroken. En nu waarschuwt ze me weer over hem. Moest ik de zorgen die ze nu maakte ook wegwuiven?

"Ja.. ja.. je hebt gelijk." Zei ik. Ze haalde opgelucht adem en legde een hand op mijn wang. "Heb je het nummer van Tarik voor mij?" Vroeg ik. Hem wilde ik even op z'n kop geven! Laila knikte en gaf mij zijn nummer. "Ik hoorde van je tante dat je een aanvaring hebt gehad met je oma." Zei Laila. "Aanvaring? Dat is nog zacht uitgedrukt." Zei ik.

"Ze noemde me zelfs een hoer." Laila sloeg een hand voor haar mond en schudde haar hoofd. "Tegen mij doet ze poeslief." Zei Laila. Ik keek daar niet eens van op. Ze is de vrouw van haar favoriete zoon en komt uit een invloedrijke familie. "Ze gaf me de schuld." Zei ik zachtjes. "Waarvan?" Vroeg Laila.