Haar naam is Sophia

| Deel 60

"Waar ben je mee bezig!!".

"Sophia, stap in het vliegtuig. Niet nu!". Hij trok aan mijn arm waardoor ik zijn hand van mij afschudde. Met glazige ogen keek ik hem aan en stapte ik uiteindelijk in zijn verdomde privé vliegtuig. Liyam was helemaal over zijn toeren en wat ik ook deed om hem te kalmeren, het werd juist alleen erger. Het was net alsof hij aanvoelde dat twee ouders uit elkaar gerukt werden. "Shhht Liyam.. alsjeblieft." Suste ik hem zachtjes. "Ik moet hem voeden." Zei ik. "Als we in de lucht zijn mag je hem voeden." Zei mijn vader.

Vader.

Het voelde verdorie zo raar en vreemd! Ik tikte de minuten en het gehuil van Liyam uit en toen we eenmaal in de lucht waren deed ik mijn gordel uit en keek ik naar mijn vader. Hij begreep het en stond op. Ik had niet eens iets om over mij heen te doen! Met tranen in mijn ogen die zelfs op Liyam vielen zocht zijn mondje naar mijn borst die ik er amper uit had gehaald. Ik keek om me heen en ging wat opzij zitten. Toen haalde ik mijn pijnlijke, zere borst eruit en na een paar seconden was Liyam stil en aan het drinken.

Ik zuchte diep en veegde mijn tranen weg. Na een half uur viel hij drinkend in slaap en trok ik mijn kleren recht en bedekte mezelf. Huilend keek ik uit het ovalen raampje waar ik uitzicht had op groenige weilanden en de vele kleine huisjes in de verte. De beelden van een aantal uren geleden schoten ineens door mijn hoofd. Adil en Alicia die voor dood op de oprit werden neer gegooid. De blik van Badr die ik als laatste opving. Een blik die vol stond van verdriet, verwarring en woede. Hij was in shock, dat was duidelijk. Wie moest hij redden? Zijn broertje of zijn zoontje? Ik voelde nog meer tranen over mijn gezicht stromen en kon niet geloven waarom mijn leven uit zo'n nare achtbaan bestond!

"Breng haar wat te eten." Hoorde ik ineens achter mij. "Ik hoef niks." Antwoorde ik. "Sophia, je hebt zelf voeding nodig om je zoontje te voeden." Zei hij. Ik draaide me en om en keek hem aan. "Wat weet jij daar nou van! Ga je serieus tips geven over ouderschap?" Siste ik. "Je zult het allemaal wel begrijpen." Zei hij. Ik schudde mijn hoofd. "Er valt niks te begrijpen. Wat je hebt gedaan en doet is onmenselijk!". Snauwde ik terwijl ik me omdraaide en wederom in mijn duizenden liters tranen verdronk. Mijn vader zweeg en dat was maar goed ook. Er viel niks te zeggen, er viel niks te begrijpen.

Ik ben weer in de handen gevallen van een drugsbaas alleen dit keer is het mijn bloedeigen vader.

Liyam bewoog zich lichtjes en opende langzaam zijn ogen na een uur geslapen te hebben in mijn armen. Hij keek me aan met zijn grote ogen die blauw waren met hier en daar groenige slierten. Hij had precies de ogen van zijn vader. Beide waren gezegend met een unieke kleur ogen die me net als bij Badr deed denken aan een mix van de zoete en zoute zee. Liyam, de onschuldige in deze hele chaos die onstaan is uit een moment dat ik mezelf gaf aan een man die hem amper wilde. Die ervoor gezorgd had dat ik hem zelfs bijna kwijt was geraakt. Het maakte me ineens boos als ik aan al die keren dacht maar aan de andere kant dacht ik weer aan de blik van Badr toen ik letterlijk weg gekaapt werd door mijn vader. Ik dacht aan gisternacht toen hij naast mij stond met zijn zoontje in zijn armen.

En al was de hele bevalling een chaos en deed alles me pijn, dat ene moment om hen zo samen te zien verlichtte alles. Wat zou er gebeuren als mijn vader niet gekomen was? Wat zou er gebeuren op dit moment tussen mij en Badr? Daar zou ik nooit meer achter komen. Na een paar uur begon de landing en zag ik ineens palmbomen, zand. Het uitzicht werd alsmaar drukker en ging over naar gebouwen. Prompt zie ik ineens iets wat ik eerder gezien had. Een eiland in de vorm van een palmboom.

We waren in Dubai??

Toen het vliegtuig de grond raakte schrok Liyam wakker en begon hij hard te huilen. Ik hieldt hem dicht tegen me aan en wreef over zijn rugje. "Stil maar liefje..". Zei ik. Gelukkig hieldt hij dan ook meteen op en haalde ik opgelucht adem. De vliegtuig kwam stil te staan en in de verte kwamen twee grote SUV's aanrijden. "Sophia...". Zei mijn vader. Ik draaide me om en keek hem aan. Ik wilde dit niet! Ik wilde hier niet zijn! Ik wilde verdomme niet in een land zijn waar ik al een bloedhekel aan had en waar ik niks te zoeken had!