Haar naam is Sophia

| Deel 137

"Bel me niet meer Jihane. Ik heb verdomme zelfs tegen Mohammed gelogen en Sophia! Ik hoef verdomme ook niet te weten waar je bent zolang je maar niet in België en Nederland blijft. Hoor je me? Zodra ze je vinden kan ik niks meer voor je doen." Zei ik kwaad.

"Badr ik ben bang! Ik weet niet waar ik heen moet. Mijn familie maakt zich zorgen. Ik... ik weet het gewoon niet meer!" Zei ze huilend aan de telefoon. "Dat had je je verdomme van te voren moeten bedenken! Dacht je dat het ongestraft zou blijven? Je doet wel vaker domme dingen maar deze fout zal je kop kosten!" Siste ik kwaad. "Ik.. ik zal met Sophia praten! Ik zal haar zeggen hoezeer het me spijt! Badr ik zweer het je! Ik wilde haar alleen bang maken met dat mes, je moet me geloven!"

Ik zuchte diep en wreef met een hand over mijn gezicht. "Als je naar Sophia toe gaat kun je net zo goed je fucking uitvaart gaan regelen dombo!"

"Wat moet ik dan! Ik ga mezelf aangeven..". Zei ze. Ik schudde mijn hoofd vol ongeloof en ging op de bank zitten. Volgens mij is dat denk ik zelfs het beste wat ze kan doen op dit moment. Ze is veiliger in de gevangenis dan buiten. Ze is zwanger ook dus wellicht kan ze extra beveiligd worden?

Verdomme!!

Ik zou haar persoonlijk zelf moeten neerknallen voor wat ze Sophia heeft aan gedaan én mijn kind! Het is ook zo'n dom wicht af en toe..

"Dat lijkt me het verstandigst. Geef jezelf aan want buiten ben je niet veilig, dat garandeer ik je. Ze hebben zowat een moordmachine ingeschakeld om je te pakken en het zal niet alleen bij een kogel blijven." Zei ik. Ze begon ineens hard te huilen. "Ik ga niks verbloemen Jihane! Je had haar met rust moeten laten, had ik je niet al gewaarschuwd?"

Ze snikte en kwam niet uit haar woorden. "Ga naar de politie. Geef jezelf aan. Ik kan en zal je niet meer helpen Jihane. En bel me niet. Nooit meer!"

Ik hing op en gooide mijn telefoon op de tafel. Even zitten om bij te komen had ik niet want de deurbel ging een paar keer achter elkaar. Ik liep naar de voordeur en deed deze open. Mohammed liep paniekerig naar binnen begon te ijsberen in de hal. "Wat is er?" Vroeg ik. Hij stond stil en keek me aan. "Hoe weet Sophia dat je een dochter hebt?!" Vroeg hij.

Ik keek hem niet begrijpend aan. "Dat weet ze. Hoe ze erachter gekomen is weet ik niet. Hoezo?" Vroeg ik. "Ik was net met haar aan de telefoon en ik hoorde iemand iets over Amber zeggen. Iets met 'je liefje doe ik niks maar zijn dochter..' meer kreeg ik niet mee want ik kwam meteen naar jou toe!

Mijn adem stokte en ik keek hem vol ongeloof aan. "Ze willen Amber... iets aan doen?" Vroeg ik. "Zoiets.. bel naar Algerije en schroef die beveiliging op want deze mensen zullen niet rusten voordat ze hun doel bereikt hebben!" Zei Mo. Ik dacht meteen aan Tarik. Hij zal het vast gezegd hebben. Maar heeft Sophia iets..

Nee.

Wacht even..

Die stiefmoeder. Laila. Zij weet er ook van en heeft hem op de hoogte gehouden. Vlug pakte ik mijn mobiel en belde ik met wat mensen in Algerije. Toen ik daarmee klaar was liep ik naar mijn werkkamer waar ik naar mijn vuurwapen zocht. Eenmaal gevonden stopte ik hem weg en pakte ik mijn autosleutels. "Ik ga die idiote hond zelf wel een lesje leren." Zei ik. Mo keek me vol ongeloof aan en greep me bij mijn arm. "Ben je gek! Wil je het verdomme nog erger maken?!" Zei hij. Mo liet me los en begon weer te ijsberen. "Als ik nou wist waar dat domme wijf was!" Zei hij. "Ze heeft me gebeld. Net." Zei ik. Mo keek me met een ruk aan. "Ze.. heeft je gebeld?" Vroeg hij. Ik knikte en zuchte diep. "Ze is doodsbang." Zei ik.

"Dat is haar fucking geraden ook die trut! Wat dacht ze wel niet! Even voor ninja spelen omdat haar jaloezie te hoog zat! Fucking vrouwen van tegenwoordig! Als ze me kind niet droeg, ik zweer het je...". Zei hij terwijl hij een hand door zijn haar haalde. "Ze gaat zich aangeven en eerlijk gezegd is dat de beste en enigste veilige optie die ze heeft Mohammed. Dat zij in gevaar is al la. Maar je kind is dan ook in gevaar. Binnen vier muren zal dat niet het geval zijn, dat weet je." Zei ik.