Haar naam is Sophia

| Deel 69

"Hoe kan hij gevlucht zijn? Hoe kan hij in hemelsnaam onder jullie ogen verdwenen zijn!!"

Ik keek naar de speurneus die in alle staten was. Adil was gevlucht,.. alweer. De rechercheur liep nijdig naar mij toe en keek me aan. "Heb jij hem laten ontsnappen?" Vroeg hij kwaad. "Waar heb je het over?". Vroeg ik. "Meneer Ziane! Ik ben zo vreselijk klaar met jou en je houding. Neem hem mee naar het bureau." Gebaarde hij naar zijn collega's toe. "Op grond waarvan?". Vroeg ik. "Verdomme Ziane! Speel geen spelletjes met mij!" Ik keek op en zuchte diep. Eén van de agenten kwam naar me toe en stond abrupt stil toen ik naar hem keek. "Ik ga mee. Maar dit gaat een slechte afloop krijgen speurneus." Zei ik.

Wekenlang werd Adil geobserveerd. Wekenlang werd hij in de gaten gehouden door Franco en wat andere mannen. Wekenlang werd hij in de gaten gehouden door de politie. Ze stonden pal voor zijn deur. Als de rechercheur al erg baalt hoe moet dat dan voor mij zijn? Adil had heel wat uit te leggen over het bedrijf wat hij verkocht had. En ik had nog honderd vragen, dus in feitte baalde ik nog meer!

Op het bureau aangekomen mocht ik in een kantoor plaats nemen. Ik keek op mijn horloge en op dat moment kwam Mertens met een collega naar binnen. "Hebben we haast Ziane?" Vroeg hij. "Waar zijn je manieren? Voor jou is het meneer Ziane." Zei ik. Hij gooide een map op tafel en was er duidelijk wel klaar mee. Uiteindelijk ging hij tegenover mij zitten en keek hij me aan met een blik alsof hij mij schoon aan de haak had geslagen en ik daardoor de pineut was. "Wat doe ik hier?". Vroeg ik. "We gaan zo even gezellig koffie drinken, wat denk je dat je verdomme hier doet!" Galmde zijn stem door de hele ruimte. Zijn collega schrok er zelfs van en keek hem eventjes streng aan.

De deur van de kamer ging open en in de deuropening stond een man in burger gekleed maar wel met en politie pas aan zijn gesp. "Wat is hier aan de hand Mertens?" Vroeg hij. De speurneus stond meteen op en wees naar mij. "Dit is de broer van de gevluchte hoofdverdachte. Hij zal hem vast ergens schuil hebben gehouden." Zei hij. De man kwam naar binnen en keek mij aan. "Hebben we daar bewijs voor?". Vroeg de man aan zijn collega. Mertens knipperde met zijn ogen en schudde langzaam zijn hoofd.

"En die zal er ook niet zijn. Mag ik u erop wijzen dat ik hier zonder advocaat wordt overhoord voor iets waar u collega geen bewijs van heeft?". Zei ik kalm tegen de man die ineens rood werd. "En nog iets, ik ben onschuldig in dit hele sprookjesverhaal van uw collega maar hij blijft me maar lastig vallen. Sterker nog, laatst heeft de wanhoop hem blijkbaar zo kwaad gemaakt dat hij een vrouw naar mijn werk stuurde om mij uit te horen." Zei ik. Mertens werd knalrood en balde zijn vuisten. De collega naast hem keek hem toch even met een schuin oog aan. De man voor mij wist niet waar hij kijken moest. "Het is niet de eerste keer dat ik onschuldig in zo'n ruimte zit. Dat weet je toch? Je hebt immers onderzoek naar mij gedaan."

De man naast mij schraapte zijn keel en keek woedend naar Mertens. "U.. u kunt gaan." Zei hij. Ik stond op, knoopte mijn colbert dicht en knikte naar de man waarvan zijn blik op donder stond. De speurneus zal over de knie moeten bij zijn baas..

Een paar dagen later was er nog steeds geen nieuws omtrent Adil. Ik snap heel goed dat hij gevlucht was voor de politie dit keer, maar hij kan via zijn mannen een boodschap doorgeven dat hij in ieder geval ok is. Met een zucht keek ik uit het raam naar de strakke blauwe lucht die er voor mij eerder donker en grimmig uitzag. "Meneer Ziane?". Ik draaide me om met mijn bureaustoel en keek naar Farid. "Hij is 'm weer gesmeerd hé." Zei hij. Ik hief mijn schouders op en hij ging tegenover mij zitten.

"En?". Vroeg ik.

"Dit ga je niet leuk vinden vriend, zij en die advocaatje van jou spraken regelmatig af in die lounge. Waar ze het over hadden weten de gasten niet maar volgens sommige bezoekers had ze verschillende emoties. Dan was ze high, dan emotioneel." Zei Farid. "Weet je wat ik denk? Ik denk dat ze haar mondje voorbij heeft gepraat. Een paar dagen terug was ik op het politiebureau. Franco had hem gebeld om daarnaartoe te komen maar hij had een zaak beweert hij. Jij en ik weten dondersgoed dat hij alles laat liggen om mijn zaken eerst te regelen." Zei ik.