Haar naam is Sophia

| Deel 45

"Wat heb je ermee gedaan?".

Hij keek me aan en hief zijn schouders op. "Wat ik altijd doe als het water te heet is." Zei hij.

Ik sloot mijn ogen en knikte alleen. Koud gemaakt dus...

"Prima, haal hem weg en kijk uit dat je gezien wordt Franco." Zei ik. Hij knikte en liep weg.

Ik stapte in de auto en eenmaal thuis aangekomen trok ik mijn overhemd uit. Het was zonde, peperduur en onder de bloedspetters. Ik liep naar de prullenbak en gooide de overhemd erin. Na een warme douche liep ik eerst naar de slaapkamer van Sophia om te zien of alles nog ok was. Langzaam deed ik de deur open en liep ik naar binnen. Verdomme nog aan toe... dat monster heeft haar zwaar toegetakeld en bij het zien van de grote blauwe plek op haar buik werd ik alleen nog maar meer kwader. Je bent te eigenwijs kleintje.. Zei ik terwijl ik de laken goed over haar heen deed. Ze fronste lichtjes met haar wenkbrauwen waardoor ik een stap achteruit deed.

Ik verliet haar kamer en liep naar mijn eigen slaapkamer om te gaan slapen. De aankomende dagen zou ik duidelijk thuis moeten werken. En dat deed ik ook. Ik cancelde al mijn afspraken en werkte vanuit huis. Dingen die niet konden wachten werden door de directie opgepakt waardoor ik meer vrije handen had. Nadat ik klaar was met een telefoontje stond ik op om een fles water te pakken. Ik hoorde het geklop van pannen en weet ik veel wat nog meer en liep rechtstreeks naar de keuken. Daar trof ik Sophia aan die ergens mee bezig was. Ze schrok duidelijk toen ze mij zag staan. De angst zat er nog steeds goed in bij haar. In plaatst dat ze moest gaan rusten wilde ze duidelijk iets heel anders gaan doen.

Er was iets anders aan haar. Alsof ze meer op haar hoede was en ik zag haar af en toe het aanrecht vasthouden alsof ze zo kon omvallen. "Ga rusten, je hoort hier niet." Zei ik. Ze gaf uiteindelijk toe en knikte alleen. Natuurlijk was het vreselijk om haar zo verloren te zien. Er was een periode dat ik haar wel zelf iets kon aandoen maar ergens had ik het gevoel dat ze al genoeg gestraft was, vooral na de geheimen waar ze achter gekomen was over haar moeder. Nee Sophia, je moeder was niet de persoon die je dacht dat ze was..

Christina was een ander verhaal. Die zou ik zeker pakken. Als de scheiding rond was wat gelukkig bijna zover was. De keuze haar de deur te wijzen was toch lang geen slecht idee. Waar ik meer spijt van heb is het feit dat ik nooit geluisterd heb naar mijn ouders. De spijt daarvan begon met de dag meer realistischer te worden. Vooral na wat er bij Sophia is gebeurt.

De bel ging en ik liep naar de deur. Alicia stond in de deuropening en ik hieldt de deur open. "Hi...". Zei ze. Ik glimlachte en gebaarde dat ze binnen moest komen. Eenmaal binnen trok ik haar naar mij toe en kuste ik haar. "Is alles nog goed gekomen van laatst?". Vroeg ze. Ik tikte met mijn wijsvinger op haar neus. "Altijd." Zei ik. Ik nam haar mee naar de huiskamer en schonk haar een glaasje drank in. "Ik heb gekookt. Dus ik hoop dat je honger hebt." Zei ik. "Hmm ben benieuwd. Ik heb je kookkunsten gemist". Zei ze. Ik glimlachte en liep naar de keuken.

Ik dacht aan Sophia die zowat schrok toen ik zei dat ik kon koken. Zuchtend pakte ik alles wat ik nodig had en bracht ik dit naar binnen. "Eet smakelijk." Zei ik. Ze glimlachte en samen genoten we van het eten totdat we met een glaasje wijn in de tuin gingen zitten. "Heb je erover nagedacht?". Vroeg ik. Alicia keek me aan en fronste haar wenkbrauwen. "Meegaan naar Dubai?". Vroeg ze. "Waarom niet." Zei ik met een glimlach. "Badr, ik wil niets anders maar...". Ze stopte met praten en keek langs mij heen. Toen ik haar blik volgde sloot ik mijn ogen van irritatie dicht en zag ik Sophia in de huiskamer iets zoeken. "Momentje, ik ben zo terug." Zei ik.

Ik stond op en liep de huiskamer in. "Heb ik niet gezegd dat je boven moest blijven?". Vroeg ik. Ze keek me aan ging weer verder met haar zoektocht. "Naciri..". Zei ik. "Ik ben zo weg, ik zoek mijn ring." Zei ze. "En dat moet perse nu?". Siste ik zachtjes. Ze keek op en keek toen naar de tuin. "Ze mag ook mee helpen zoeken?". Zei ze. Ik keek haar ineens serieus droog aan en zuchte diep. "Je slaapkamer..". Zei ze ineens. Ik fronste mijn wenkbrauwen. "Mijn slaapkamer..?". Vroeg ik verbaast. "Ja ik denk dat ik hem daar verloren ben." Zei ze.