Haar naam is Sophia

| Deel 156

'Sophia..?'

Ik snelde me naar de woonkamer toe en zag Sophia en Rosalia op de grond liggen. Mijn blik viel daarna meteen op de talloze schreven die op de grond lage.

Rosalia bewoog niet en Sophia was in shock en gebaarde me iets wat ik niet begreep. Pas toen ik me naar hun toe snelde begreep ik waarom.. ik miste op een haar na een kogel die zich met volle snelheid in de muur boorde..

"Hoe heeft dit kunnen gebeuren?" Ik keek naar de beveiligers die zich verzameld hadden in de woonkamer. "HOE HEEFT DIT FUCKING KUNNEN GEBEUREN!!" bulderde ik door het hele huis. "Het moet een sniper zijn geweest baas. Het huis is zwaar bewaakt." Zei Hugo. "Vraag alle camerabeelden op van de omgeving. De politie is onderweg. Ik wil ze eerst hebben voordat zij ze opvragen." Zei ik. Hij liep meteen de deur uit en op dat moment klonken de sirenes al in de verte. "Ga terug naar jullie plek en hou de boel extra in de gaten. Hou de pers buiten mijn deur."

Ik liep naar Rosalia die nog altijd op de grond lag. Ik knielde naast haar en sloot haar ogen dicht. Toen ik het gehuil van Adam hoorde stond ik op en liep ik naar de keuken waar Sophia nog altijd verbijsterd voor zich uit stond te kijken met Adam in haar armen. Zodra ze me zag begonnen de tranen te rollen over haar gezicht. Ik liep naar haar, trok haar naar me toe en sloot haar in mijn armen. "Ze moesten mij hebben heh?" Vroeg ze. Ik wreef over mijn gezicht en wilde hier amper antwoord op geven. Dat ze Sophia wilde sprak voor zich.

Het was eng. Haar voorgevoel was eng. Een uur geleden stonden we nog in mijn werkkamer te praten over verlies en het had daarstraks niet veel gescheeld of zij zou diegene zijn die op de grond zou hebben gelegen in een plas bloed.

"Ik ben bang Badr...".

"Dat snap ik. Kom...". Ik pakte haar hand vast en voelde hoe deze beefde in mijn hand. De deurbel klonk en ze schrok helemaal op. "Ga naar de slaapkamer. Blijf daar ok?" Ze knikte en liet mijn hand los. Ik liep naar de voordeur, deed deze open en een horde aan politieagenten en rechercheurs keken mij aan. De eerste rechercheur herkende ik meteen. "Rechercheur Versteeg...". Zei ik terwijl ik de deur open hield. Hij kwam naar binnen en liep meteen naar de woonkamer. Een paar andere mensen van het forensische team liepen meteen naar Rosalia.

"Waar was u toen mevrouw...". Hij keek op zijn notitieblok en toen weer naar mij. "...mevrouw Hernandez doodgeschoten werd?" Vroeg hij. "Daar in mijn werkkamer." Gebaarde ik met een knik naar de deur. "Was mevrouw Hernandez alleen?" Vroeg de rechercheur. Ik wilde Sophia buiten schot houden. Maar op dit moment was dat niet verstandig. Ze hadden het op haar gemunt, wie het ook is..

"Mijn... vriendin Sophia Naciri was erbij." Zei ik. Hij trok zijn grijze borstelige wenkbrauwen omhoog. "Kan ik mevrouw Naciri spreken?" Vroeg hij. "Dat kan. Maar ze is nogal van slag." Antwoorde ik. "Dat snap ik, alleen ik moet een paar vragen stellen." Zei hij. Ik knikte en liep voor hem uit naar mijn slaapkamer.

Sophia zat rillend op mijn bed samen met Adam. Zodra ze ons zag keek ze me ernstig aan. "Mevrouw Naciri, goedenavond." Zei hij terwijl hij naar haar toe liep. "Ik wil u een paar vragen stellen als u dat goed vind." Zei hij tegen haar. Sophia keek me aan en ik knikte even naar haar. "Kunt u mij vertellen wat er gebeurt is?" Vroeg hij. Sophia vertelde ik korte zinnen wat er was voorgevallen. Voor mij was dit zelfs ook allemaal nieuw om te horen. Ik had amper de mogelijkheid om haar te vragen wat er precies gebeurt is. Dat Rosalia vermoord is was wel duidelijk maar hoe en wat...

"U bent het doelwit geweest mevrouw Naciri." Zei hij ineens. "Dat klopt." Antwoorde ik. "Kunt u mij vertellen wie het op u gemunt heeft?" Vroeg hij. Ze keek me aan en schudde haar hoofd. "Mevrouw Naciri, u bent een tijd geleden weg gelopen en verbleef op een onbekende locatie. Kunt u mij vertellen waarom u zonder iets te zeggen verdwenen was?"