Haar naam is Sophia

| Deel 146

Er waren veel momenten in mijn leven geweest dat ik bijna het leven had gelaten.

De allereerste keer toen ik voor Adil zat. Verdoofd weliswaar maar doodsbang dat ook ik een kogel zou ontvangen nadat hij met gemak Mounir had vermoord.

Salih die zich aan mij wilde vergrijpen terwijl de man van wie ik hield aan de andere kant van de deur stond.

Ibahim die het wel was gelukt om zichzelf aan mij te vergrijpen. En toch had ik een troostend stemmetje in mijn hoofd die zei; 'Het is toch je man. Het is zo voorbij'

Terug naar Adil die mij ontvoerd had en die duidelijk een doel voor ogen had; moord. De man die me in de eerste instantie in deze hel sleurde was hij. Wat zou er van mij gekomen zijn als ik Adil nooit was tegen gekomen? Mijn leven zou er veel rustiger uit hebben gezien. Weliswaar zonder een moeder, maar ik zou het leven wel overleven in mijn eentje.

Ik heb angstige nachten thuis mee gemaakt. Niemand weet bijvoorbeeld van de losse handjes die mijn oom had. Of de momenten dat hij me zovaak uitkleedde met zijn ogen. Of die keer toen het hem bijna was gelukt om zich aan mij te vergrijpen. Mijn moeder was te ziek om te weten wat er echt tussen die vier verdoemde muren gebeurde. Ik was zijn dochter verdomme! Wat dacht hij wel! Was hij zo erg heen? Maar ik was zijn dochter niet. Ik was zijn nichtje.. een nichtje waarvan hij dacht dat het allemaal wel kon en mocht. Ik snapte het nooit, ik snapte het pas later..

En dan Jihane..

Als ik haar hier voor mijn neus had staan had ik haar een vlakke hand gegeven. Ze had me dieper moeten neersteken. Niet in mijn zij! Maar recht in mijn hart. De lafaard dat ze is...

Ik zou het weliswaar niet overleven maar dat zou dan ook de bedoeling zijn.

Alle pijn die ik mee heb moeten maken van Adil tot Jihane aan toe viel in het niet met wat ik nu moest mee maken...

Ik keek naar mijn arm en werd geconfronteerd met de plekjes die er paars en blauw uitzagen. Adil gebruikte een verdoving bij mij waarmee je een paard een flink aantal uren knock-out mee zou kunnen krijgen. Hier gebruikte ze heroïne.

Ik werd verdoofd met heroïne.

Zodat ik niet tegenstribbel.
Zodat ik geen gevoel had.
Zodat ik niet schreeuwde van de pijn.
Zodat hij alles met me kon doen wat hij met me wilde zonder dat ik een kick gaf.

Drie weken.

Drie weken lang lag ik hier in datzelfde kamertje waar hij me voor het eerst verkracht had. Geïsoleerd van de buitenwereld. En nu kreeg ik er nog een probleem bij; ik was verslaafd.

Ik was verslaafd aan een drug die me even niets liet voelen..

En als ik het niet kreeg werd ik gek. Typisch de symptomen van een verslaving. Het zijn herkenbare signalen die ik al eens eerder in mijn leven had gezien.

"Ben je wakker schatje."

Ik schrok op en keek hem aan. Hij liep naar me toe en ik kon me amper bewegen. Ik bedoel, het was zelfs voor gekomen dat de deur werd open gelaten omdat hij even moest bellen of even iets moest gaan halen en ik kon niet eens op mijn benen staan om op z'n minst proberen te vluchten. Zo dood en gevoelloos was mijn lichaam...

Hij kwam op het bed zitten en trok mijn arm naar zich toe. Ik wist dat het weer zover was. Hij kwam weer eens zijn gram halen. Tot op de dag van vandaag wist ik nog steeds niet wat ik hier deed. Ja, het had iets te maken met mijn vader maar dat is het enige wat ik wist. Ik trok een pijnlijke gezicht toen hij de naald inbracht. Na een paar seconden was hij klaar en stond hij op. "Pfff je ziet er nu echt wel uit als een junk." Zei hij. "Maar wel een lekkere junk." Hij boog zich voorover en haalde wat lokken uit mijn gezicht. Ik viel om. Ik viel van de verdoving die begon te werken om. Hij moest er om lachen. Hij tilde me ineens op en ik had het gevoel dat ik zweefde, maar feit was dat ik zijn handen niet eens voelde. Alles was een waas. De heroïne begon te werken. Ik keek hem aan en glimlachte zelfs. Ik glimlachte want ik was mezelf niet. Het was niet Sophia die in zijn armen lag, maar een drugsverslaafde vrouw die niets voelde. "Eerst douchen schatje." Zei hij. Ik zweefde in zijn armen en kon niks zeggen. Er kwam geen woord uit.