Haar naam is Sophia

| Deel 151

"Sorry... ik overval je hiermee Sophia. Vergeet wat ik gezegd heb."

Ze keek me met grote ogen aan en wende toen haar blik weg. "Goed. Ik ga nu echt slapen. Ik liep langs haar heen naar mijn kamer en zuchte diep toen ik eenmaal in bed lag.

Wat dacht ik wel niet. Natuurlijk wil ze me niet meer. Ze moest onder dwang met mij trouwen en nu vraag ik of ze het uit liefde wil. Na alles wat ik haar heb aangedaan verdiende ik het niet eens om naar haar te kijken, laat staan zoiets vragen.

Ik hoorde een zachte klop op de deur en kwam iets overeind. Ze deed de deur open en vroeg of ze binnen mocht komen. Langzaam liep ze naar mijn bed toe. Ze ging op het bedrand zitten, keek me vluchtig aan en rilde over haar hele lichaam. "Wat is er Sophia?" Vroeg ik. Ze keek me aan en schudde haar hoofd. "Niks hoor." Antwoorde ze. Er was wel degelijk iets.

"Waarom zou je met mij willen trouwen?" Vroeg ze ineens. Ik kreeg een frons op mijn gezicht. "Wel, omdat ik... van je hou." Antwoorde ik. "Hou je van mij omdat je je schuldig voelt of omdat je vanuit je hart van mij houdt?" Ik glimlachte en ging zitten. Ze durfde amper naar mij te kijken terwijl ze deze vragen stelde. "Ik hou van jou met heel mijn hart. Heb ik een schuldgevoel? Ja natuurlijk. Het zou wat zijn als ik dat niet had na wat ik je heb aangedaan." Zei ik.

"Maar.. waarom ik? Je kan elke onbeschadigde vrouw krijgen die je maar wilt." Zei ze.

Ik schrok hier nogal van maar aan de ene kant was dit volkomen mijn schuld. Ze was zo onzeker geworden over zichzelf door mij en daar haatte ik mezelf om. "Maar ik wil alleen jou Sophia." Zei ik terwijl ik met mijn wijsvinger over haar arm ging. Ze verschoof zich een beetje en ik liet mijn hand vallen. "Waarom geloof ik dat niet?" Vroeg ze. Ze keek me ineens met glazige ogen aan. "Dat komt door mij." Antwoorde ik. "Ik heb je vreselijk behandeld Sophia. Maar ik probeer alles goed te maken en je te helpen. En ik wil geen andere vrouw. Ik wil jou. Echt alleen jou." Zei ik. Ze keek me weer vluchtig aan en stond toen op. "Mag ik hier op de grond slapen? Sinds ik hem hier heb gezien ben ik bang geworden." Zei ze.

"Op de grond?" Vroeg ik. Ze knikte langzaam. "Sophia, ga hier in bed liggen. Ik laat je toch niet op de grond slapen." Zei ik. "Ik wil niet in je bed slapen." Zei ze. "Ik ga wel op de grond slapen. Ga jij maar hier liggen."

"Geen sprake van." Antwoorde ze. "Wel, dan hebben we een probleem. Ik op de grond of samen in één bed." Zei ik. Het liefst wilde ik haar in bed hebben, in mijn armen, maar ik snapte uiteraard dat, dat niet kon.

Ik pakte wat kussens en legde deze langs mij kant heen. "Hier slaap ik en jij slaapt daar." Zei ik. Ze keek naar het bed met de kussens die ons zouden moeten scheiden. "Ok." Ik glimlachte en ging weer liggen. "Welterusen kleine heks..".

De volgende ochtend was er geen scheiding meer te bekennen. De kussens lagen kriskras door elkaar en ik werd een aantal keer wakker aangezien Sophia last van nachtmerries had. Misschien was het handig als ik professionele hulp voor haar zou regelen. Ik keek naar haar terwijl ze sliep en dekte haar toe. Ze lag zo vredig te slapen. Als je haar ziet, zou je absoluut niet zeggen dat ze zoveel ellende heeft mee gemaakt. Maar haar littekens zaten dieper. Van binnen was ze kapot. En ik haatte mezelf dat ik daar ook een aandeel in heb gehad...

Adam lag nog in dromenland en ik liep uiteindelijk de trap af richting de keuken voor een snelle ontbijt die Rosalia aan het klaar maken was. "Ik ga even weg, ik ben zo terug." Zei ik. Ze knikte en ik pakte mijn sleutels en telefoon.

Even later parkeerde ik de auto in een nogal verlate terrein en stapte ik uit voor een huis. Ik belde aan en een paar seconden later werd er open gedaan door Eve. "Goedemorgen." Zei ik terwijl ik naar binnen liep. "Waar is Hugo?" Vroeg ik. "Slapen. Ik heb nu dienst." Antwoorde ze. "Hoe gaat het met onze vriend?"