Haar naam is Sophia

| Deel 118

"Sanna? Heb je even een momentje?"

Ik keek op vanuit mijn boek en zag Sanna abrupt stil staan. Badr zat achter zijn laptop en zij bracht hem wat te drinken. Ik dook uit verveling in mijn boek aangezien ik geen ene moer te doen had. Het was heerlijk weer en ik wilde graag gaan zwemmen was het niet de aannemer die de laaste puntjes op de i kwam zetten wat de lounge betrof. Al met al zag het er allemaal indrukwekkend uit. Badr had echt een goeie smaak, dat viel niet te ontkennen.

Sanna liep terug naar Badr en hij klapte zijn laptop dicht. "Dit is je laatste werkweek." Zei hij tegen haar. Mijn ogen werden groot en ik keek naar Sanna die net als mij in shock was. "Laatste... werkweek...?". Vroeg ze. Badr klapte zijn laptop weer open en knikte. "Ja." Antwoorde hij. "U ontslaat mij? Maar waarom?"

Ik begon ineens een beetje medelijden met haar te krijgen..

..of toch niet?

"Ik denk dat je wel zelf weet waarom." Antwoorde Badr. Ze liet haar hoofd hangen en wist dat verder vragen nutteloos was. "Goed, ik ga vanavond buiten de deur eten. Je hoeft niks te koken, tenzij jij iets wilt?" Zei Badr ineens kijkend naar mij. Ik schudde mijn hoofd. Sanna schraapte hij keel en liep met een rood hoofd weg. "Heb je haar nou ontslagen door wat er gisteren is gebeurd?" Vroeg ik voorzichtig. Badr pakte zijn laptop en telefoon. Hij schonk me een speelse glimlach en liep toen naar mij toe.

"Ik blijf mezelf niet herhalen. Zo speciaal ben je nou ook al weer niet." Zei hij. Ik klapte mijn boek dicht en stond op. "Dan weet ik het goed gemaakt." Zei ik. Badr keek me verbaast aan.

Als ik aan gisteren moest denken kreeg ik nog steeds kriebels in mijn buik. Het gevoel dat deze verschrikkelijke doch aantrekkelijke man mij gaf was niet in woorden uit te drukken. Gisteren bedreef ik met hem de liefde. Althans zo voelde dat voor mij, maar ik weet dat ik voor Badr maar een speeltje was. Een speeltje dat hij ooit zat zou raken en weg zou gooien. Althans niet als ik hem voor ben. En daarom leek het me verstandig dit keer echt te vertrekken. Ik heb geld, al was dat op een lelijke manier verkregen, het was geld.

"Ik ga weg." Zei ik. Badr trok zijn wenkbrauwen omhoog. "Ik heb geld en ik kan me nu wel redden." Ging ik verder. Badr keek me toen met licht geknepen ogen aan. "Zodat je opnieuw kunt beginnen bedoel je..". Zei hij. Ik werd een beetje rood en knikte. "Opnieuw beginnen met een andere man?" Vroeg hij. Ik keek hem aan en knipperde met mijn ogen.

Badr griste de boek uit mijn hand en duwde me terug op de bank. Ik kwam er met een harde smak op terrecht. "Zodat die man aan dit lichaam zal gaan zitten?" Vroeg hij terwijl hij mij indringend aan keek. Zijn blik stond op standje donder en ik rilde over mijn hele lichaam. "Maar.. jij wilt toch niks meer met heel dat Naciri te maken hebben?" Vroeg ik voorzichtig. Hij gromde en boog zich iets naar mij toe. "Toen wist ik niet dat de dochter van Omar Naciri zo goed kon neuken. Je kan me niet hiervan laten proeven en ineens de benen nemen." Hij greep met een hand tussen mijn benen en uit reflex klemde ik mijn benen tegen elkaar.

Hij keek me aan en glimlachte. "Doe ze open. Nu." Zei hij op ijzige toon. Ik schudde mijn hoofd en keek hem ernstig aan. "Alsjeblieft.. niet nu..". Zei ik zachtjes. "Je bent van mij Sophia. Alleen van mij. Daar komt niemand tussen, zelfs je gestoorde vader niet. Dit..". Hij greep nog harder en ik moest een luide kreun met moeite onderdrukken. "...dit is van mij." Zei hij. Het was de eerste keer na lange tijd dat hij me weer eens bij voornaam noemde. Dan wist ik dat het menens was en ik hem niet nog kwader moest maken. Hij had iets dominants wat hij uitstraalde maar waar hij ook niet om verlegen was in bed. Ik bedoel, vastgebonden handen? Ik ga heel eerlijk zijn. De combinatie van pijn en genot was van een heel andere niveau en totaal nieuw voor mij.

Nu hij deze kant wederom liet zien wilde ik ondervinden hoe ver hij daarin kon gaan dus ik lokte hem met mijn brutale mond uit. "Niks aan dit lichaam is van jou. Hou op met onzin praten." Zei ik zachtjes. Hij keek me ineens met een woedende blik aan wat me vertelde dat mijn plannetje gelukt was. "Niks... is van mij?" Vroeg hij. Het was alsof je hem een klap in het gezicht gaf en ergens dacht ik of dit wel een goed idee was geweest. Hij trok me ineens overeind en trok me naar zich toe. "Ben je me aan het uitdagen Naciri?" Vroeg hij zachtjes. Ik huiverde maar tegelijkertijd wilde ik alsnog weten hoe ver hij kon gaan. "Misschien." Antwoorde ik.