Haar naam is Sophia

| Deel 134

Zodra ik thuis was aangekomen liep Rosalia direct naar mij toe. Haar blik sprak boekdelen en ze wees naar de televisie. "Señor ... ¿ha visto las noticias?"

Ik schudde mijn hoofd en liep achter haar aan naar de woonkamer. Ze zette het geluid wat harder en plots zie ik ineens het appartementencomplex van Sophia op het nieuws.

...Er zijn tot nu toe geen getuigen. Mocht iemand wat gehoord of gezien hebben, bel dan alstublieft naar de politie. Dit kan ook anoniem...

De journalist bedankte de politieagent en keek weer recht in de camera.

De hele buurt heeft geschokt gereageerd. Het slachtoffer lag volgens de politie meer als een half uur op de grond. Het gaat om de achtentwintig jarige Sophia Ziane die enkele maanden geleden was ontvoerd. Of de ontvoering een link heeft met wat er vannacht is gebeurt is nog niet helemaal duidelijk. Het onderzoek is volgens de politie in volle gang. Volgens een buurvrouw was het slachtoffer pas verhuisd en ook zwanger. We schakelen nu ove...

Ik zette de televisie uit en kneep mijn ogen dicht. Rosalia kreeg tranen in haar ogen en zei wat onverstaanbare woorden. Ik trok het niet meer. Het beeld van Sophia in ziekenhuis kreeg ik niet uit mijn hoofd. Hoe krijg je zoiets uit je hoofd? Het is een beeld die me voor altijd zal bij blijven.

Alles deed me aan haar denken. Waar ik ook keek. Telkens zag ik haar beeldschone gezicht en prachtige ogen. Ik zuchte diep en liep naar het bed in haar slaapkamer waar ik op ging zitten. Langzaam viel ik achterover en staarde ik enkel voor me uit.

Ik moet in slaap gevallen zijn, want zodra ik mijn ogen opende zag ik dat het bijna twee uur s'middags was. Ik wreef de slaap uit mijn ogen en stond op. Op dat moment kwam Rosalia de kamer. "Hay algunos periodistas en la puerta."

Met een diepe zucht liep ik naar het raam van de woonkamer en zag ik dat het inderdaad blank stond van de journalisten. Ik belde de beveiliging op zodat ze ze op een afstand konden houden. Toen ik de voordeur open deed kreeg ik meteen een microfoon in mijn gezicht geduwd. "Meneer Ziane.. heeft u al meer nieuws over uw vrouw?" Vroeg hij. Ik duwde de microfoon uit mijn gezicht en gebaarde naar de beveiliging dat ze moesten opschieten. "Meneer Ziane, hoort u niet in het ziekenhuis te zijn?" Hoorde ik ergens vandaan komen. "Meneer Ziane, geruchten gaan dat u en Sophia gescheiden zijn. Betekent dat u weer vrijgezel bent?" Ik keek vol verbazing naar de journalist iets verderop. Ik liep naar hem toe en pakte hem bij zijn kraag. "Mijn vrouw ligt te vechten voor haar leven en jij komt met deze onzin?!" Zei ik kwaad terwijl ik hem tegen de vlakte duwde. "Idioot. Wegwezen!" Zei ik kwaad.

Ik zal vast morgen op de voorpagina van hun roddelbladen staan maar dat kon me geen zak schelen. De beveiliging duwde de rest de oprit af en ik liep terug naar huis. "Rosa vete a casa." Zei ik. Ze knikte en vroeg me of het echt wel goed kwam met Sophia. Ik wist daar zelf geen antwoord op te geven wat haar nog meer verdrietig maakte.

Eenmaal alleen in de huiskamer dacht ik aan de woorden van Laila. Ik dacht aan de belofte die ik mezelf ook had gemaakt. Ik zou Sophia los moeten laten. De volgende stap was daarom ook verschrikkelijk moeilijk maar als ik het nu niet deed zou het nooit gebeuren. Ik belde met mijn advocaat..

..en toch kon ik het niet. Ik kon de scheiding gewoon niet doorzetten. Sterker nog, ik zei dat hij de papieren zo snel mogelijk moest vernietigen. Wat bezielde mij toch?! Ik kreeg geen hoogte van mezelf en begroef mijn gezicht in mijn handen.

Een aantal dagen later was de toestand van Sophia nog steeds niet verbeterd. Althans dat is wat de arts me vertelde. Hoe graag ik Sophia ook wilde zien, ik wist dat dit niet kon. Zolang ik in haar buurt was, zou ze gevaar lopen. De dader is nog steeds niet gepakt wat me nog meer frustreerde. Zelfs Eve die ik ingeschakeld had leek geen spoor te kunnen vinden. Er was alleen iets opmerkelijks. Adil is wel in België gezien, zou hij het toch gedaan hebben? Onmogelijk, hij zou met de eer lopen strijken om me gek te maken. En aan de andere kant verbaasde het me weer niks..