Haar naam is Sophia

| Deel 116

Ik wilde mijn vader bellen maar van waar? Badr had gelijk. Ik was blut, hij had me bestolen. Ik zocht de rest van de dag naar een plek waar ik telefoneren kon totdat ik ineens een internet café voor me zag. Snel haastte ik me ernaartoe en liep ik naar de medewerker achter de balie. "Hi, kan ik bellen hier?" Vroeg hij. "Binnenlandse of buitenlandse nummer." Vroeg hij. "Buitenlandse nummer." Antwoorde ik. "Per minuut reken ik twee euro." Zei hij. Twee euro voor een minuut? Dat is nog eens geldklopperij en ik heb niet eens een stuiver..

"Ik heb geen geld." Zei ik. "Maar het is echt een belangrijk telefoontje." Ging ik verder. "Mevrouw, ik moet andere klanten helpen. Ik kan u niet helpen." Zei hij. Ik kon niets anders doen dan knikken en weggaan. Ik draaide me om en liep het internet café uit. Het leven kan gek lopen. Zo kwam ik niks tekort in Dubai en nu moest ik blijkbaar geld bedelen..

"Mevrouw...". Ik draaide me om en zag de medewerker staan. "Twee minuten. Niet meer. Je hebt geluk dat mijn baas eerder naar huis is gegaan vandaag." Zei hij. Ik knikte en liep met hem mee. Hij gaf me een telefoon en gebaarde dat ik naar een rustigere hoek moest gaan om te bellen. Gauw belde ik de contactpersoon van mijn vader op maar die nam niet op. Shit! Zonder hem is het een verloren zaak. Hij was de enige verbinding tussen mij en mijn vader. Ik belde nogmaals op hoop van zegen en slaakte een kreet bijna toen ik zijn stem hoorde. Hij verbond me meteen door en een paar seconden later hoorde ik zijn stem. Ik wilde huilen maar hield me in. "Sophia?" Zei hij. Zijn stem klonk anders. "Papa...". Zei ik zachtjes. "Ik ben in België." Er klonk een lange stilte.

"Waar je bent kan me niet zo schelen. Je bent getrouwd met die idioot en draagt zijn achternaam. Hoe durf je Sophia?" Zei hij. Ik was helemaal met stomheid geslagen en greep naar mijn hart die hard begon te pompen. "Hij heeft mijn hele imperium gestolen! Door jou!" Zei hij woedend. Ik kon mijn oren niet geloven. "Pa.. ik heb het niet vrijwillig gedaan! Ik werd gedwongen!" Zei ik. "Werd je zo erg gedwongen dat je verdomme getrouwd bent met hem!? Je hebt altijd een zwak gehad voor die idioot die zijn doodvonnis heeft getekend! Als ik hem pak, dan maak ik hem persoonlijk af! Hij zou wensen dat hij echt vermoord was in die club!" Zei hij kwaad.

"Mevrouw..". Zei de medewerker terwijl hij op zijn horloge tikte.

Ik knikte naar de medewerker. "Ik ben gescheiden vader. Hij deed het express om jou dwars te zitten. Dit kun je niet menen." Zei ik met glazige ogen. Er klonk een lange stilte en de medewerker keek ongeduldig. "Het kwaad is al geschiedt Sophia. We zijn alles kwijt. Door jou..". Zei hij. "Laat me alsjeblieft niet in de steek. Vader alsjeblieft,.. ik ben bang." Zei ik smekend. De verbinding begon te ruisen. "Pa? Papa hoor je me??" Zei ik wanhopig. Dikke tranen gleden langs mijn wangen en de medewerker keek me nogal vaag aan. De telefoon gleed langs mijn oor en ik keek voor me uit. "Mevrouw? Kan ik mijn telefoon terug krijgen?" Vroeg hij. Ik knipperde met mijn ogen en knikte. Met trillende handen verwijderde ik gauw het laatst gebelde nummer en bedankte ik de medewerker.

Het was al donker en ik kende België niet zo goed. Waar hadden ze hier een opvang? Waar moest ik slapen? "Pssstt...". Hoorde ik vanuit een donkere auto komen. Ik keek naar twee mannen die me zowat met hun ogen aan het uitkleden waren. Ik was bang, doodsbang. Ik was zo vreselijk bang en in de war van wat mijn vader allemaal zei.

Ik liep door de straten heen en zag dezelfde mannen die naar me floten. "Hey schatje, kom hier ik doe je niks." Zei eentje. Ik versnelde mijn pas en voelde de tranen over mijn wangen glijden. Ik was vertrokken bij Badr zonder een plan. Ik gaf aan weg te willen gaan zonder een plan in mijn hoofd. Hoe dom kon ik zijn? En nu sta ik hier. Blut, bang, verward met een hart die elk moment geloof ik stil kon staan. "Dushi..". Hoorde ik ineens van opzij. Ik keek naar een Antilliaanse man die in een groepje met andere mannen stond. Ik liep nog sneller dan ik al deed totdat ik een route nam die ik drie uur geleden ook al had genomen.