Haar naam is Sophia

| Deel 28

"Heb je me gemist?" Zei ze terwijl ze haar armen om mij heen sloeg. "Jou wel, maar je moeder niet." Zei ik terwijl ik haar een kus gaf. "Waarom mocht mijn moeder niet logeren bij ons? Ze is ziek Badr, daarom zijn we ook eerder terug gekomen." Zei ze terwijl ze naar de ritssluiting van haar jurk wees. "Draai je om." Ze deed wat ik vroeg en ik kuste haar hals. "Omdat jij en ik nodig moeten praten." Ze draaide zich meteen om en keek me aan. "Je wilt eindelijk een kind?" Zei ze met een opgeluchte toon in haar stem en tintelingen in haar ogen. Ik keek haar serieus aan. "Je wilt dus nog steeds geen kinderen..". Zei ze ietwat teleurgesteld terwijl ze zich weer omdraaide. "Dat klopt, ik wil alleen jou." Zei ik. "Waar wil je over praten dan?" Vroeg ze. Ik trok haar jurk uit en kuste haar schouders. "Ik heb je gemist." Zei ik. Ze giechelde en ik kon er niet meer tegen. Ik tilde haar op en nam haar mee naar bed. "Jij hebt me duidelijk gemist!" Zei ze. "Ik boog over haar heen en ik trok vervolgens haar jurk helemaal uit. Ik knoopte mijn overhemd open en kuste haar lippen. "Ruik je dat?" Zei ze ineens. "Wat?" Zei ik terwijl ik doorging. "Alcohol." Zei ze. Ik dacht ineens aan de verspilde wiskey van vanmiddag en aan Sophia. Ineens leek mijn zin verloren en liet ik me vallen op mijn rug. Ik staarde naar het plafond en Christina keek me aan. "Wat is er?" Vroeg ze. Ik sloot mijn ogen dicht en zuchte diep. "Sta op." Zei ik toen maar. Ze fronste haar wenkbrauwen en stond op. Gauw trok ze een badjas aan en keek me aan.

Ik liep de slaapkamer uit met haar hand in de mijne richting de logeerkamer. "Wat je nu ook zult zien, ik wil dat je rustig blijft." Zei ik. Ze knipperde met haar ogen en ik deed langzaam de deur van de logeerkamer open. Het licht van de maan viel precies op onze gast die aan het slapen was. "Wacht... is dat niet???". Ik trok de deur dicht en nam Christina mee terug naar de slaapkamer. "Badr wat is dit!! Wat doet zij hier in mijn huis, en nog wel in onze logeerkamer!!". Zei ze hard en bijna hysterisch. "Ik wil het je vertellen op één voorwaarde, en dat is dat je rustig blijft en niet zo hard praat." Zei ik. "Er ligt verdomme een vrouw in mijn huis te slapen! Hoe moet ik rustig blijven!" Zei ze terwijl de tranen langs haar gezicht stroomde. "Christina...". Zei ik terwijl ik haar aan keek. Ze veegde haar tranen weg en knikte langzaam. "Hoe lang is ze hier al?" Vroeg ze snikkend. "Dat doet er niet toe, het gaat erom waarom ze hier is." Zei ik. "Prima, waarom is ze hier?".

"Ik had geen keus. Zij is mijn troef waarmee ik de nalatenschap van mijn vader kan opeisen. Ma zal mij nooit erfgenaam laten worden met jou aan mijn zijde. Daar is ze duidelijk in geweest Christina. Ik had een plan nodig en die plan ligt een paar deuren verderop te slapen." Zei ik. "En wat is haar rol hierin." Vroeg ze. "Ze doet wat ik zeg, en dat is dat ik haar voorstel aan mijn moeder als een soort van trouwmateriaal. Mijn moeder moet denken dat het over is tussen jou en mij, alleen dan zal ze zich bedenken Christina." Ze fronste haar wenkbrauwen en liep heen en weer. "Wacht.. wacht.. dus als ik het goed begrijp moeten wij een soort van uit elkaar, en moet je moeder denken dat je met die...die domme gans iets hebt zodat je wat? Erfgenaam kan worden? Dat ben je toch al?". Zei ze. Ik schudde mijn hoofd. "Nee, ik hield alle bedrijven draaiende. Dat erfgenaam gedoe, daar is mijn moeder nu pas mee gekomen." Zei ik.

"Ja en? Je moeder heeft geen keus! Jij bent enig zoon Badr dus het behoort jou toe!". Zei ze. "Nee, dat dacht ik ook. Totdat ma over mijn neefje begon. Zolang ik met jou ben zal hij de erfgenaam worden. Blijkbaar heeft mijn vader hem ook opgenomen in het testament." Zei ik. Christina fronste haar wenkbrauwen en schudde haar hoofd. "Wat?! Waarom zou je vader dat doen?". Vroeg ze. "Ik ben net zo verbaast als jij. Mijn vader heeft Adil altijd als een bonuskind gezien. Maar om hem nou erfgenaam te laten worden..". Zei ik hoofdschuddend.

"Weet hij ervan?". Vroeg ze. "Nee. Dat is het punt. We hebben geen contact dat weet je. De reden ligt wederom een paar deuren verderop te slapen." Zei ik. "Ik volg je niet?". Ik zuchte diep en keek haar aan. "De man die mij bestolen heeft?" Zei ik. Ze knikte langzaam. "Dat is zijn dochter." Haar mond viel open en ze knipperde met haar ogen. "Adil heeft het al die tijd geweten en nooit wat gezegd tegen mij. Ik zocht haar om haar...". Ik zweeg even. "Uiteindelijk is ze vanzelf naar me toe gekomen. Dus zie je, ze zal alles doen wat ik haar opdraag anders zal het haar duur komen te staan. Zodra ik erfgenaam ben loos ik haar ergens en kunnen wij in vrede verder." Zei ik. Christina ging op het bed zitten. "Wat een trut. Ze is een dochter van een dief Badr. Ze zal haar vader geholpen hebben en jij brengt haar naar onze huis." Zei ze. "Ik kan haar onmogelijk uit het oog verliezen." Zei ik.