Haar naam is Sophia

| Deel 99

"Niet verdrietig zijn Sophia, het komt vast allemaal goed."

Ik keek naar Laila en hield haar hand vast. Ik wilde haar geloven, ik wilde zeggen dat ze gelijk had maar ik durfde het niet en ik wist niet of het goed zou komen. Ik heb het namelijk van dichtbij gezien en mee gemaakt. Mijn eigen moeder die het moest ontgelden en uiteindelijk de strijd verloren had. Ik kon het nog steeds niet geloven en was er zo vreselijk kapot van. Het is nu twee dagen geleden dat mijn vader me het nieuws vertelde en ik kon alleen maar janken en aan Laila denken. Echt, ik probeerde positief te zijn maar makkelijk was het niet..

"Ander onderwerp! Ibrahim...?" Zei ze verbaast. Ik knipperde met mijn ogen en leek weer terug op aarde te zijn. "Eh ja..". Antwoorde ik. "Maar je staat er niet helemaal achter..". Zei ze. "Is het zo duidelijk?" Vroeg ik. Laila moest lachen en kneep licht in mijn handen. "Die vader van jou is echt een pitbull. Waar hij zijn tanden in zet laat hij niet meer los. Doe wat goed voelt Sophia..". Zei ze. Ik knikte en spontaan gaf ik haar een stevige knuffel. "Ik hou zoveel van jou Laila, je bent net mijn moeder en je geeft me altijd zulk goed advies. Ik hoop dat die behandeling in Zwitserland aanslaat." Zei ik. Ik hoorde een zachte snik en keek haar aan. Ze was geroerd in tranen. "Ok, ok... geen tranen meer want als je de koppigheid van mijn vader kan overleven, overleef je alles!" Zei ik. Laila moest door haar tranen heen lachen. We zaten nog even samen na te praten over Ibrahim en hoe we de hele situatie aan moesten pakken.

Het feit dat ik twee dagen geleden achterna werd gezeten door de aanhang van Adil was me al helemaal ontgaan door het nieuws over Laila.

Althans totdat Tarik een paar uur later voor mijn neus stond in mijn eigen kamer. Zijn blik stond ernstig en het leek alsof hij ergens mee zat. Ik was bang dat hij misschien toch iets door had over de achtervolging.

"Ik hoorde van Omar dat hij naar Zwitserland gaat. Je weet vast ook al waarom." Zei hij. Ik knikte alleen. Hij keek sip en liet zijn hoofd een beetje hangen. "En wat is dat met Ibrahim?" Vroeg hij. Ik keek hem vragend aan. Ik wist wel wat hij bedoelde maar ik deed alsof ik niet wist waar hij het over had.

"Trouwen?"

"Wat is daarmee?" Vroeg ik. Tarik wreef over zijn voorhoofd en keek me aan. "Weet je zeker dat je dat wilt doorzetten?" Vroeg hij. "Alsof dat jou iets kan schelen..". Antwoorde ik. Ik wist niet waarom ik zo gefrustreerd reageerde. Het was iets heel normaals wat hij vroeg. "Natuurlijk kan het me schelen, ik ben je rechterhand." Zei hij. Ik probeerde de tranen tegen te houden en wilde absoluut niet dat hij het verdriet in mijn ogen zag. Dus gauw vermande ik mezelf en glimlachte maar geforceerd.

"Ik ga het doorzetten." Antwoorde ik dus maar. Tarik zuchte diep en schudde zijn hoofd een beetje. "Je houdt mij niet voor de gek Sophia. Je ziet die sukkel amper staan." Zei hij. "Hij is geen sukkel. En zo erg is hij niet." Zei ik. Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog en sloeg zijn armen over elkaar. "Was dat het?". Vroeg ik. Tarik liep naar me toe en keek me indringend aan. "Je moet niet iets doen waar je later spijt van zult krijgen Sophia." Zei hij. "Het enige waar ik spijt van heb is dat ik sex met jou heb gehad." Zei ik geïrriteerd. Tarik keek me verbaast aan. "Meen je dat nou?" Vroeg hij. "Ja." Antwoorde ik kort en krachtig.

"Moet je trouwens niet bij Amber zijn of weet ik veel hoe die griet heet." Zei ik terwijl ik mijn pyjama uit de kast pakte. "Dus daar gaat het om?" Vroeg hij. Ik kneep mijn ogen even dicht en draaide me toen naar hem om. "Tarik, wat kom je precies doen? Mij de grond intrappen? Medelijden kweken omdat ik met Ibrahim moet gaan trouwen? Wat wil je nou?" Vroeg ik terwijl ik mijn best deed de tranen te onderdrukken. "Moet? Je moet met hem trouwen..?" Vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. "Laat ook maar, kun je alsjeblieft weg gaan? Ik ben zo moe en ik sta op instorten." Zei ik.

De eerste tranen begonnen al over mijn wangen te vloeien. Tarik liep naar me toe en pakte mijn hand. "Je moet niks Sophia. Ik praat wel met je vader." Zei hij. Ik trok mijn hand weg en schudde mijn hoofd. Ik dacht ineens aan de woorden van mijn vader een aantal dagen terug. "Nee.. nee... doe dat niet." Zei ik met een wanhopige stem. "Waarom? Wil je in een ongelukkige huwelijk zitten Sophia?" Vroeg hij. "Wie zegt dat het een ongeluk...". Tarik kapte me meteen af. "Sophia die gast is gestoord. Er scheelt echt iets aan hem en wat het is weet ik niet maar ik weet wel dat hij losse handjes heeft." Zei hij. Ik keek hem verbaast aan en veegde mijn tranen weg. "Wat? Waar heb je het over?". Vroeg ik. "Ik wist wel dat hij niet deugde. Hij sloeg zijn vorige vriendin het ziekenhuis in." Zei hij. Ik keek hem aan en moest ineens hard lachen.