Haar naam is Sophia

| Deel 124

"Sophia?"

"Sophia??"

Ik werd terug in de realiteit gelanceerd door het geklop op de badkamerdeur. Met trillende handen ruimde ik de testen op en gooide ik deze terug in het tasje.

"Sophia...?"

"Ja Rosa, ik ben bijna klaar." Zei ik vlug. Ik zag nu pas dat ik bijna een uur in de badkamer had gezeten. Ik keek in de spiegel en gooide een plens koud water in mijn gezicht. Het zal de roodheid van het huilen niet helemaal doen verbergen maar goed. Met het tasje in mijn hand liep ik naar de deur en deed ik deze van het slot.

Gelukkig... geen Rosalia in zicht.

Ik liep vlug naar mijn kamer waar ik het tasje onder mijn bed gooide. Straks moest ik ze maar zien weg te werken. Ik beende door de slaapkamer en was verzonken in het uitrekenen wie de mogelijke vader kan zijn. Badr of Adil. Dat ik erachter ben gekomen dat ik zwanger was deed er op de één of andere manier niet meer toe. Ik had een groter probleem..

Na een poosje mijn hersens gekraakt te hebben kwam ik uit op Badr. Maar wacht..

Hoe ver was ik?

Alleen zo kon ik erachter komen of mijn berekening klopte. Als het minder dan twee weken is heb ik een probleem. Als het meer als twee weken is dan moet het haast wel van Badr zijn. Daarvoor was ik nog niet in de klauwen van Adil gevallen namelijk. Maar de vraag was, hoe moest ik weten hoe ver ik was? Ik baalde dat ik niet zo'n test had gekocht met een wekenindicator!

Ik moest het weten.

Het moest gewoon!

Ik liep de slaapkamer uit en zag Rosalia naar de keuken lopen. Hugo stond buiten bij het zwembad te bellen. Ik verzamelde al mijn moed bij elkaar en liep naar hem toe. Zodra hij mij zag hing hij op. "Kun je me alsjeblieft naar een drogisterij brengen?" Vroeg ik. De apotheek vermeed ik dit keer. Het zou argwaan wekken. "Wat heb je nodig?" Vroeg hij. "Maandverband." Antwoorde ik vlug. Hij keek me met een frons op zijn gezicht aan en zuchte diep. "Over vijf minuten ben ik bij de auto." Zei hij. Ik knikte en liep weer terug naar de kamer om wat geld te pakken. Eenmaal in de auto reed Hugo naar de dichtstbijzijnde drogisterij.

Ik was opgelucht dat hij erin was getrapt maar die opluchting verging snel toen ik hem ook zag uitstappen. "Eh.. ga je mee?" Vroeg ik. "Ja, ik heb ook maandverband nodig." Zei hij op een sarcastische manier. Ik rolde met mijn ogen en liep vlug naar binnen met een Hugo achter mij. Ik zag de zwangerschapstesten meteen en keek ernaar. Hugo sloeg zijn armen over elkaar en keek op zijn horloge. Ik liep deze pad voorbij en greep naar wat pakjes maandverband. Hugo stond bijna in mijn nek te hijgen. "Welke wil jij? Met of zonder vleugels?" Zei ik tegen hem. Hij keek me strak aan en schudde zijn hoofd. Gauw liep ik naar het pad waar de testen lagen en zocht ik zogenaamd naar wat vitamines. Op dat moment had ik geluk want Hugo werd gebeld en draaide zich even om. Gauw pakte ik drie testen en gooide ik deze in het mandje. Hij was nog in gesprek en ik liep gauw naar de kassa. Toen hij me in zicht had liep hij bellend naar mij toe.

"U wacht maar even op uw beurt meneer." Hoorde ik ineens. Het was een oude vrouw die kwaad naar Hugo keek. Hij liep langs haar heen en wachtte op mij. "Hij.. hoort bij mij mevrouw." Zei ik. Ze streek haar gezicht glad en glimlachte. "Oh excuses kind. Jullie zijn een mooi stel." Zei ze. Ik keek haar met grote ogen aan en Hugo werd helemaal rood. Ik ga niet liegen. Hij was knap. Felblauwe ogen, donkerblond haar, lang en breed. Zijn vader kwam uit Noorwegen en zijn moeder uit Nederland. Maar wij als stel? Ik onderdrukte een lach.

"Dat wordt dan negentig euro en vijftig cent." Hoorde ik. Ik betaalde gauw en nam het tasje van haar aan. In de auto keek Hugo me vreemd aan. "Negentig euro voor maandverband?" Vroeg hij hoofdschuddend. Ik perste er een glimlach uit en haalde er een potje vitamine uit. "Deze is duur. Ik denk daarom." Loog ik. Het potje koste amper drie euro. Maar de arme man geloofde de leugen en daar ging het mij om.