Haar naam is Sophia

| Deel 48

De hele nacht ben ik wakker gebleven. De slaap kon ik niet vatten en ik dacht alleen aan zonet. Het allerergste was dat ik amper spijt had want mijn hart had ik verloren aan Badr. Ik begreep er zelf niks van en ik begreep helemaal niks van mijzelf.

Maar...

Het was gebeurd. Met hem nog wel. Ik heb nooit maar dan ook nooit gedacht dat iemand als Badr mijn eerste zou zijn. Ik ben ook nooit zo diep verliefd geweest op iemand. Die vlieger ging niet op dacht ik bij mezelf want zijn woorden bleven gegrift in mijn hoofd. Morgen zou de krullenbol doodleuk aanbellen, ik zou haar bedienen en even later zou ze hoogstwaarschijnlijk in zijn armen liggen. Ze zouden praten over hun toekomst, hun plannen om voorgoed in Dubai te wonen en ga zo maar door. Ik had wel iets mee gepikt van hun intense gesprekken. Ik vroeg me weleens af of Badr ooit ook zulke gesprekken met mij zou kunnen voeren.

Gesprekken over mijn toekomst, zijn bedrijven, liefde en noem maar op. Maar diep van binnen wist ik dat het een fantasie was, net zoals het feit dat ik dacht dat ik 'genoeg' was. Zo genoeg dat die krullenbol voortaan buiten de deur kon blijven. Maar dat was niet zo, Badr had zijn gram gehaald, ik ben geen maagd meer en het leven ging door.
Ik voelde wat tranen prikken in mijn ogen en veegde gauw wat ontsnapte tranen weg.

De schuld lag bij mij. Ik heb mijn benen open gegooid voor een man die me geen knip voor de neus waard vindt. Ik dacht aan zijn woorden in Dubai. 'Een man blijft een man'. Ik snapte ineens zoveel en de signalen waren er, alleen ik gaf toch toe. Ik gaf toe aan de verdorvenheid wetende dat ik in zijn ogen de dochter van een junk ben en blijf.

Mijn maag kromp samen en ik kreeg ineens flinke krampen in mijn buik. Een paar seconden later moest ik naar de wc om te gaan plassen, echter toen ik ging zitten werd ik nogmaals geconfronteerd met het feit dat ik mezelf weg gegeven had aan Badr. En ineens bij het zien van dit aanzicht begon ik zachtjes te huilen. Heel stil, alsof ik bang was dat iemand mij zou kunnen horen. Het was half vijf in de nacht en hij en ik waren de enige in dit grote huis. Ik stond uiteindelijk op, veegde mijn tranen weg, gooide wat koud water in mijn gezicht en liep terug naar de slaapkamer. Na wat gepieker viel ik eindelijk in slaap..

Ik werd gewekt door de harde regen die tegen de ramen kletterde. De wind floot stevig buiten en de herfst leek met zijn intrede meteen duidelijk te maken dat de warme en zwoele dagen voorbij waren. Ik kwam iets overeind en schrok toen ik zag dat het elf uur was! Shit!!

Gauw sloeg ik de laken van mij af en stond ik op. Duizelig als ik was van het denken en gepieker liep ik naar de inloopkast om wat kleren te pakken. Ik zou het ontbijt moeten verzorgen vandaag aangezien Alicia vroeg zou komen. Ik wilde haar naam amper noemen laat staan haar zo weer te bedienen. Gauw trok ik mijn kleren aan en liep ik snel de trap af. Ik stopte echter bij het horen van geluiden die vanuit de keuken kwamen. Halverwege de trap zag ik de krullenbol achter het aanrecht staan terwijl Badr achter haar stond. Ze was iets aan het roeren of snijden maar er klonk heel wat gegiechel en gelach.

Zodra ik hem zag stond mijn hart stil. Ik dacht namelijk aan gisteravond. Aan zijn handen over mijn lichaam, aan de blikken die hij mij gaf en aan het moment dat het echt gebeurd was. Het leek net alsof ik me in een andere wereld begaf. Nog steeds leek ik er geen spijt van te hebben, maar bij het zien van het stelletje voor mij begon dat gevoel langzamerhand op te komen.

"Zal ik het afmaken?" Vroeg ik. Ik stond in de keuken en beide draaide zich om. Alicia werd lichtelijk rood en glimlachte even naar mij. Badr keek me aan en leunde op het aanrecht. "Nee hoor, ik...". Ze stopte even met praten en keek met een glimlach naar Badr. "Wij zijn bijna klaar." Zei ze. Ik glimlachte geforceerd terug. "Sorry, ik heb me verslapen..". Zei ik. "Dat geeft toch niet, dat kan gebeuren. Wil je ook een... omelet?". Vroeg ze. Ik knipperde met mijn ogen omdat ik diep van binnen dood ging. Ze was niet alleen van buiten prachtig maar was ontzettend aardig. Ik schudde mijn hoofd en bedankte haar. Badr keek mij nog steeds aan en zei geen woord. "De tafel is al gedekt trouwens." Zei ze. Ik glimlachte even en draaide me toen om, om naar de huiskamer te gaan. Daar aangekomen was de eettafel inderdaad gedekt dus trok ik me terug naar boven en heb ik maar een douche genomen totdat ze klaar waren met ontbijten. Na anderhalf uur hoorde ik een auto wegrijden en zag ik uit het raam dat haar auto weg was.