Haar naam is Sophia

| Deel 104

Ik keek in de loop van het vuurwapen en net toen ik weg probeerde te duiken sprong iemand ervoor die met zijn volle gewicht op mij terrecht kwam. "Salih???" Zei ik terwijl ik naar hem keek. Hij zat onder het bloed en inmiddels waren er veel bezoekers gevlucht of panisch door elkaar heen aan het rennen. Ik keek gauw op naar de schutter die gek genoeg nergens meer te vinden was. "Salih!" Riep ik nu ietje harder. Gio en Hugo kwamen naar binnen gesneld. Sinds Columbia zijn ze mee gegaan naar Dubai en Eef mocht natuurlijk niet ontbreken. Ze was een ware aanwinst voor het team. "Baas.. je zit onder het bloed. Er is toch niks..". Gio kwam op me af en begon me te bevoelen. "Nee. Ik heb niks maar Salih...". Zei ik terwijl ik met een ernstige blik naar hem keek. Gio en Hugo ontfermde zich over hem maar Salih leek nergens meer op te reageren. "Hij is dood." Zei Gio. We zagen nu waar het bloed vandaan kwam en wisten meteen dat het niet goed was. "Het zit te dicht bij zijn hart." Zei Hugo. Hij voelde aan zijn halsslagader en pols en schudde zijn hoofd.

Ik werd panisch en wist niet wat er zojuist gebeurde. Het was echt niet de eerste keer dat ik in de loop van een vuurwapen heb gekeken maar nog nooit heeft diegene de trekker over gehaald alleen dit keer was dat wel het geval. "Hebben jullie iemand naar buiten zien rennen?" Vroeg ik. "Ja, daarom zijn we gauw naar binnen gekomen. We wisten alleen niet dat het om jou ging. Shit man... Salih..". Zei hij Hugo die er net als mij duidelijk kapot van was. "Alweer een goeie kwijt." Vervolgde zijn broer doelend op de dood van Franco..

We hoorde de sirenes en keken elkaar aan. "Iemand wilde me dus dood hebben. Laten we diegene dan maar zijn zin geven totdat ik uitgezocht heb wie het is. Als de politie komt geef je ze mijn naam als ze naar Salih vragen. Begrepen?" Ze knikte beide en ik liep meteen weg. Toen draaide ik me om en keek ik weer naar het levenloze lichaam van Salih. "Gio." Hij draaide zich om en keek me aan. "Zorg voor Salih. Geld is geen probleem, hij moet in Nederland begraven worden en licht zijn familie in. Je weet wat je moet zeggen. Hij knikte en gauw draaide ik me om.

Mensen stonden als bosjes buiten te wachten. Heel de nachtclub trok bekijks. Ik hoorde ineens mijn telefoon overgaan en zag dat het Eef was. "Ja?".

"Hola habibi, ik heb een cadeautje voor je. Ik stuur je de locatie." Zei ze. Ik trok een wenkbrauw omhoog en liep meteen naar de auto. De locatie kreeg ik binnen en gauw snelde ik me ernaartoe. Daar aangekomen zag ik haar staan. Ze hield iemand onder schot. Het was een man die al blijkbaar heel wat klappen heeft moeten incasseren van onze teamgenoot.

"Je cadeautje... hij probeerde je om te leggen. Praten doet hij niet. Maar misschien moet ik dan maar harder slaan." Zei ze terwijl ze hem een flinke trap tegen zijn ribben gaf. De man trok wit weg en jammerde van de pijn. Ik liep naar hem toe en keek hem aan. "Van wie moest je mij vermoorden?". Vroeg ik. Hij keek me aan en nu pas zag ik goed dat het nog een jonge knul was. "Je gelooft me toch niet." Zei hij zachtjes. "Hij ging per ongeluk af. Ik durfde het niet op het laatste moment. Toen die man ineens op me sprong ging hij af." Zei hij. Ik hurkte naast hem. "Weet je.. ik geloof je." Zei ik. Hij keek me even aan en liet zijn hoofd hangen. "Je twijfelde want je hand begon te trillen, maar feit blijft dat je het wilde doen. Wat is je naam?". Vroeg ik. "Osama." Antwoorde hij zachtjes. "Van wie moest je het doen?". Vroeg ik. Hij zweeg. "Ik kan niet. Ik kan het niet zeggen. Ze zullen mijn familie vermoorden. Dat hebben ze gezegd." Zei hij. "Wie is ze?" Vroeg ik. Wederom zweeg hij. "Osama, beter vertel je het me want je familie kan ik ook vermoorden als je niet zegt wie het was geweest." Zei ik. Hij keek me ineens geschrokken aan. "Ik denk dat ze je zijn vergeten te vertellen wie je moest vermoorden. Klopt dat?". Vroeg ik. Hij knikte langzaam. "Dat is niet goed Osama. Je bent verdomme ook nog zo jong. Ik kom er wel achter. Ik beloof je je familie niks te doen maar jij..". Ik keek naar Eef en knikte. De jongen keek me aan. "Mijn moeder..". Zei hij ineens. "Wat is daarmee?" Vroeg ik. "Ze maakt schoon bij die mensen. Meer kan ik je niet vertellen..". Zei hij.