Haar naam is Sophia

| Deel 162

"Waarom kijk je zo beteuterd?"
Ik keek op, licht verrast door het woord. "Beteuterd... dat heb ik in tijden niet meer gehoord," zei ik met een glimlach.

Ze stond op en kwam naast me zitten.
"Wat is er aan de hand?"
"Helemaal niets. Gewoon druk met werk. Je kent dat wel."

"Badr, wie probeer je voor de gek te houden? Je bent hier met Adam. Zonder je vrouw. Sophia toch?"
Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Je weet dondersgoed dat ze Sophia heet." Ze glimlachte. "Weet je, ik was altijd een beetje jaloers. Ik had vroeger een oogje op je." Ik lachte, dacht dat ze een grapje maakte. Maar Kenza keek me serieus aan.

"Je meent het," zei ik. Ze zuchtte, haar blik zacht. "Dat weet je wel. Waarom denk je dat ik altijd bij jullie over de vloer was?"

"Dat heb ik echt nooit gemerkt..."
Ze gaf me een por tegen mijn schouder. Ik kromp lichtjes in elkaar.
"Auw, Kenza. Dat is mijn zere schouder." Ze schrok en bood snel haar excuses aan. Ik moest erom lachen. "Rustig maar, hij zit er nog aan." Ze stak haar hand naar me uit.

"Wat?" vroeg ik. "Je sigaret."

Ik gaf haar mijn sigaret en keek haar aan. "Sinds wanneer rook jij weer?"
"Vanaf het moment dat een dikke, lelijke vent me dumpte," zei ze met een knipoog, waarna ze een diepe hijs nam. "Wat bezielde die lelijkerd toch? Het wordt lastig voor hem om een vrouw te vinden die net zo knap en slim is als jij."

"Vind je me knap en slim dan?"
"Niet echt," antwoordde ik.

Haar blik sprak boekdelen.
"Ik plaag je maar. Natuurlijk ben je knap. En slim. Je bent een Ziane."
"Uhm, half hè. Ik ben geen volledige Ziane." Ik griste de sigaret uit haar vingers. "In dat geval, mevrouw halve Ziane, wil ik mijn sigaret terug."
Ze moest lachen, zuchtte toen diep. "Mag ik je iets vragen?"

"Brand maar los."

"Weet Sophia van Amber?" Vroeg ze.

Ik knikte. "Ze hebben elkaar zelfs al ontmoet. Nou ja, via video."
"Ik heb het nog steeds geheim gehouden," zei ze zacht.
"Daarom heb ik het je ooit verteld. Ik wist dat ik je kon vertrouwen."

Ze keek me even zwijgend aan.
"En weet ze ook van je... donkere kant?" Ik drukte mijn sigaret uit.
"Welke donkere kant? Ik heb er nogal wat." Ze trok suggestief haar wenkbrauwen op. "Ah, die donkere kant."

"Ik ga mijn bedgeheimen niet met jou delen." Ik stond op. "Een Badr die zich schaamt? Wow!" Ze grinnikte. "Het is dat ik niets bij me heb, anders had ik je mond dichtgeplakt." Ze lachte hardop en stond ook op. "Badr... hoe vond ze het?" Ik keek haar strak aan.

"Kenza..."

"Ja, meneer Ziane?" plaagde ze.

"Niet jouw zaak."

"Ik weet nog dat ik ooit huilend de slaapkamer uit ben gerend," zei ze zacht.

Die opmerking trok me even terug in de tijd. Onze relatie had amper een maand geduurd. Jihane verscheen in mijn leven en ik was op slag verkocht. Wat Kenza en ik hadden, voelde voor mij vluchtig, speels. Voor haar blijkbaar niet. Jihane werd een bron van wrijving tussen ons, en toen ik haar verdedigde, noemde ik Kenza jaloers. Toen ik vastzat, kwam ze me opzoeken om me te vertellen dat Jihane al verder was gegaan met haar leven. Ze had gelijk. Maar ik kwam snel over Jihane heen toen Christina op mijn pad kwam. Kenza en ik verloren het contact. Jaren later trouwde ze, verhuisde naar Noorwegen.

"Je begon al te janken toen ik je hand aan het bed wilde vastmaken," zei ik.
"Ik zou nu niet meer wegrennen," antwoordde ze, haar blik vreemd veranderd. Ze legde haar hand op mijn arm, gleed er langzaam overheen. "Kenza... ik ben getrouwd. Hou je handen thuis," zei ik scherp.
"Rustig. Grapje." Ze rolde met haar ogen. Ik keek haar met samengeknepen ogen aan. "Zeg niet dat je daar nog steeds niet tegen kunt, Badr!"