Haar naam is Sophia

| Deel 106

"Onzin!! Dikke Onzin Badr! Je hebt hem getipt! Jij of zijn dochter!"

"Schreeuw niet tegen mij en al helemaal niet in mijn huis! Niemand heeft Omar Naciri getipt! Jij en die achterlijke collega's van jou zijn gewoon te laat met ingrijpen. Geef mij daar niet de schuld van..". Zei Badr duidelijk geïrriteerd. Mertens haalde een hand door zijn haar en keek mij aan. "Dan ben jij het geweest!" Zei hij terwijl hij op me af kwam lopen met handboeien in zijn hand. "Waag het niet. Zij staat hier los van." Zei Badr. Mertens stond stil en keek mij vaag aan.

"Zo.. heeft Ziane een zwak gekregen voor de vrouw die zijn kind heeft ontvoerd? Waar is dat jochie eigenlijk?!" Zei hij kijkend van mij naar Badr. We zwegen beide waardoor hij nog vager naar ons keek. "Waar is je zoon Naciri?" Vroeg hij. Ik knipperde met mijn ogen en voelde de tranen prikken. Hij kreeg een frons op zijn voorhoofd en keek me met licht geknepen ogen aan. "Dood. Mijn zoon is dood." Antwoorde Badr die duidelijk aan mij zag dat ik zo zou breken. "Do... dood? Hoe en wanneer?" Vroeg Mertens. "Doet dat ertoe? Mijn zoon.. of.. onze zoon is er niet meer." Zei Badr.

Hij schudde zijn hoofd en keek me strak aan. "Je verteld me wat er gebeurt is of je legt het maar uit op het bureau. Ik ben jullie geheimzinnige onderonsjes zat." Zei hij terwijl hij aanstalten naar mij toe maakte. "Ze gaat nergens heen...". Zei Badr ineens. Mertens bleef stil staan en keek naar Badr. "Jij hoeft me niet te vertellen wat ik wel of niet mag doen." Zei hij. "Ik geef je tien seconden en je verdwijnt uit mijn huis. Test me niet speurneus..". Zei Badr duidelijk geïrriteerd. Mertens keek nijdig en je kon de spanning voelen. "Prima, maar wij zijn nog lang niet klaar Ziane." Zei hij. Hij wierp nog een blik naar mij toe en liep toen met snelle passen de deur uit.

Zodra Mertens weg was richtte Badr zijn blik op mij. "Pak je spullen. We vertrekken morgenvroeg naar Egypte." Zei hij. "Egypte? Waarom?". Vroeg ik. "Dat zie je dan wel."

Morgenvroeg stond ik dan ook zoals afgesproken klaar in de woonkamer. Ik hoorde zijn stem steeds luider worden en een paar seconden later zag ik hem met Eve de woonkamer binnen komen. Badr keek vluchtig op zijn horloge en toen naar mij. Hij zei wat in het Spaans tegen Eve die hem een kort knikje gaf en even maar mij keek. Wat zou hij gezegd hebben? "Lets go..". Zei Eve tegen mij. Ik stond op en liep achter haar aan de deur uit. Badr ging in een andere auto zitten en wij namen een andere auto. Toen ik in de binnenspiegel keek zag ik de man die mijn telefoon kapot had gemaakt. Ik keek hem boos aan. Naast hem zat nog een man die verdomd veel op hem leek.

Mijn hemel, nu zag ik het pas goed. Het is een tweeling..

Ze spraken Spaans onderling en soms hoorde ik Nederlandse woorden vallen. Maar er werd geen woord over Egypte gesproken. Althans niet wat ik in het Nederlands verstond tenminste. We reden naar het vliegveld waar Badr al aangekomen was en stapte later in het vliegtuig. De tweeling bleef achter maar Eve liep voor mij richting Badr. "Had je ze op de hoogte gehouden in Egypte?" Vroeg hij tegen haar. Ze knikte alleen en ging zitten.

Even later was het zover en hingen we kilometers in de lucht. Badr deed zo geheimzinnig en ik wist niet waarom we überhaupt in Egypte moesten zijn. Waren het zaken die hij hier had? Nee, dat slaat nergens op..

We kwamen aan en even later zaten we alweer in de auto. De chauffeur zette ons af bij een hotel die er nogal luxe uitzag. Eve en Badr stapte uit en ik volgde ze maar. Na het inchecken liep Badr weg en Eve gebaarde me met haar mee te lopen. Acht verdiepingen hoger kwamen we aan bij een kamer die we blijkbaar moesten delen. "Wat doen we hier eigenlijk?" Vroeg ik. Ze keek me enkel aan en legde een koffertje op de tafel. Ze opende deze en wat erin zat deed nogal mijn adem stokken. Het was in ieder geval geen koffer vol kleren en toiletartikelen. Ik zweeg uiteraard en keek alleen toe hoe ze de wapen in elkaar begon te zetten.

Eerlijk gezegd was ik jaloers op haar. Ze was zo zelfverzekerd en een stoere vrouw. Ik moest denken aan de film Tomb Raidar met Lara Croft. Dit was dus een Lara geval. "Waar kom je vandaan?" Vroeg ik uit nieuwsgierigheid. Ze stopte met waarmee ze bezig was en keek me aan. "Is dat belangrijk?" Vroeg ze. Ze klapte de koffer dicht en pakte deze op. "Mijn vader komt uit Engeland en mijn moeder uit Jordanië." Ik knikte langzaam. "Dat verklaart je Arabisch. Je spreekt het erg goed." Zei ik.