Haar naam is Sophia

| Deel 135

"Habibti...".

Deze stem kwam me bekend voor. Mijn rug.. het deed zo'n vreselijke pijn. Ik wilde bewegen maar dat was geen goed idee. Zelfs van het denken kreeg ik hoofdpijn.

Waar ben ik?

En waarom komt die stem me zo bekend voor?

Ik zag vage figuren voor me staan. Ik herkende Badr. Hij stond naast mij. Ik herkende zijn stem maar alles was zo vaag en onverstaanbaar. Wacht..

...wat deed hij hier?

Ik probeerde mijn ogen open te doen om te zien of hij daar nog steeds stond maar mijn oogleden leken van beton.

"Zie je dat! Ze beweegt.. haal de arts!"

Weer die bekende stem..

Waarom deed alles zo'n vreselijke pijn? Ik kreeg ineens een beeld voor mij. Plots dook het op en zag ik dat ik ronduit op de grond lag. Ik zag mezelf op de grond liggen.. in een plas bloed..

Het beeld beangstigde me, was ik dood? Ik schudde mijn hoofd en probeerde te schreeuwen. Ik was zo vreselijk bang!

Ineens vlogen mijn ogen open en keek ik naar een wit plafond. Ik zag een gezicht die me niet bekend voor kwam. Zijn lippen bewogen maar ik verstond er geen moer van. "Habibti..". Hoorde ik weer. Er is maar één persoon die me zo noemde en dat was Laila. Ik zag haar gezicht en knipperde met mijn ogen. "Laila...?" Zei ik zachtjes. Ze knikte en viel neer op mij. "Je bent eindelijk ontwaakt Sophia..". Zei ze snikkend.

Ze keek me aan en veegde haar tranen weg. "Ik ga Omar bellen." Zei ze. Ik keek haar verbaast aan en zag weer heel wat onbekende gezichten om mij heen staan. "Waar ben ik?" Vroeg ik. "Mevrouw Ziane, u bent veilig hier." Zei een vrouw. Ze droegen allemaal dezelfde kleren wat ik nog vreemder begon te vinden. "U lag in het ziekenhuis in België maar u bent overgeplaatst naar dit kliniek." Ging ze verder. "Ziekenhuis?" Vroeg ik verbaast.

Ineens leek alles op z'n plek te vallen.

Wacht eens even..

Ik zag het weer helemaal voor me. Ik die in een plas bloed lag, de pijnlijke steken, het mes. Ik legde mijn hand op mijn buik. "Mijn baby!" Schreeuwde ik ineens. De puzzel leek in elkaar te vallen. Ik weet alles weer! En daardoor kreeg ik een shock en werd ik hysterisch. Ik werd panisch! Ik huilde hard en voelde handen op mijn lichaam die me rustig hielden. Maar ik kon niet rustig blijven. Wat was er gebeurt? Wie probeerde mij te vermoorden? Ik werd overmand door angst en werd pas ietje rustig toen Laila naar binnen kwam en naar me toe snelde. Ze nam me in haar armen en trooste me. Ik heb een uur lang alleen zitten huilen in haar armen.

Ik keek haar aan met betraande ogen en schudde mijn hoofd. "Ik dacht dat ik dood was." Zei ik. Ze schudde haar hoofd en hield me stevig vast. "Je hebt drie weken in een coma gelegen habibti. Gisteren hebben ze je uit de kunstmatige coma gehaald op de hoop dat je vanzelf wakker zou worden en dat is gelukt." Zei ze.

"Kunstmatige coma? Waarom?" Vroeg ik. "Dat vertel ik je later wel. Ya Allah ik was zo vreselijk bang Sophia." Zei ze snikkend. Ik klampte me vast aan haar en keek naar haar buik. Automatisch legde ik een hand op mijn buik. "Is..de baby..?" Ik durfde de vraag amper te stellen. Natuurlijk heeft de baby het niet overleefd. De steken voelde ik zo diep in mijn zij dat het een wonder zou zijn als..

Ik stopte met nadenken want Laila knikte. "Er is niks aan de hand met de baby." Zei ze. Ik keek haar met grote ogen aan en begon te huilen. Ik kon niet stoppen met huilen. Ik was mijn baby niet kwijt hamdoulah! Laila begon me te vertellen wat er gebeurt was. Ze vertelde dat de daders nog steeds niet gepakt zijn en dat we wel terug moesten gaan naar België zodat de politie me daar kon verhoren. Eerst moest ik aansterken. Ik ben een nier kwijt waar ik behoorlijk van schrok. Ik trooste mezelf met de gedachte dat ik liever een nier kwijt was dan mijn baby. "Is.. is Badr.. geweest?" Vroeg ik voorzichtig. Laila knikte langzaam. "Ik heb hem alleen duidelijk gemaakt dat hij niet meer in jouw buurt moet komen, doet hij dat wel dan sta ik niet voor mezelf in." Zei ze.