Haar naam is Sophia

| Deel 157

"Ik kan het niet."

Hij keek me ernstig aan en liet mijn hand los. "Badr, je hebt dit al eens eerder gezegd. We weten wat er toen gebeurde...". Zei ik zachtjes. "Dit keer is het anders Sophia..". Zei hij. Ik schudde mijn hoofd en keek hem aan. "Nee. Nee Badr, dit keer is het net als alle vorige keren." Zei ik.

"Ik hou van jou." Zei hij ineens.

Mijn hart maakte een sprongetje. Mijn benen werden week. Ik wilde om zijn hals vliegen. Ik wilde hem. Ik heb hem altijd gewild. Waar ik was en wat ik ook deed, er was geen moment of seconde in mijn leven dat hij niet in mijn gedachten was. We hebben zoveel ellende meegemaakt. We hebben zoveel verdriet gehad. Ik heb zoveel tranen gelaten waar hij merendeels verantwoordelijk voor was. Ik heb het hem vergeven en ik ging door, maar uiteindelijk liet hij me toch weer huilen...

En dit was precies zo'n moment. Hij wilde nu wel trouwen. Ik was degene die hem een aantal dagen geleden vertelde dat wat we aan het doen waren niet juist was. Dat we een gezonde en stabiele relatie nodig hadden voor ons en voor Adam en ook zijn dochter uiteraard.

Ik was geen knip voor de neus waard in zijn ogen. Vanaf het begin al zag hij me als een doorn in het oog. Hij noemde dat bewust afstand houden en gaf zijn gevoelens de schuld, maar ik wist wel beter. Ik was altijd de dochter van een junk geweest in zijn ogen. Met zo'n iemand zal een man als Badr Ziane niet willen eindigen. Niet na wat ik allemaal heb mee moeten maken. Ik was en ben een verloren ziel en beschadigd.

"Waar ben je bang voor?" Vroeg hij.

"Dat je me pijn zal doen. Dat dit maar iets tijdelijks is voor jou waarin je me blij maakt en gelukkig en daarna is het over." Antwoorde ik.

Hij schudde zijn hoofd en hief zijn hand omhoog om een aantal lokken haar uit mijn gezicht te halen. "Ik zal je een vraag stellen. Ik wil daar een eerlijke antwoord op hebben." Zei hij. Hij pakte mijn handen en keek me indringend aan. "Wat zegt jou gevoel. Als je gevoel nee zegt dan zul je mij er nooit over horen praten. Maar als het een ja is dan...". Hij zweeg en keek weg.

"Als je ja zegt trouwen we morgen nog. Jij en ik. Laat alles aan mij over." Zei hij.

Ik onderdrukte een glimlach. "En hoe zie je dat voor je?" Vroeg ik nu wel heel nieuwsgierig. "Met alles wat er nu aan de hand is kan ik je geen grote bruiloft geven die je verdiend Sophia. Maar laat het aan mij over en ik zal je een onvergetelijke dag geven." Zei hij. Mijn wangen gloeide op en ik keek hem vluchtig aan.

Wat was dit moeilijk! Natuurlijk wilde ik trouwen met hem, maar ik was zo bang. Doodsbang! En aan de andere kant...

"Ok." Zei ik. Of althans floepte ik eruit. Ik keek hem ineens met grote ogen aan.

Zei ik weer voor de tweede keer ja tegen hem? Het voelde ineens zo dubbel. Ik had al mijn ja-woord gegeven en daar was hij zelf op terug gekomen en nu heb ik het weer gezegd. Een vreemd gevoel nam bezit van mijn lichaam, maar zijn prachtige glimlach stak daar meteen een stokje voor. Zijn ogen straalde en keken me liefdevol aan. Hij trok me naar zich toe en keek me onderzoekend aan waarna zijn blik op mijn lippen gefixeerd stond. Hij drukte zijn lippen op de mijne en hield mij stevig vast.

Hij stopte even en omvatte mijn gezicht met zijn handen. "Ik hou van je...". Zei hij zachtjes. Ik bloosde en knipperde met mijn ogen. "Ik ook van jou." Antwoorde ik.

Het was zo.

Er is geen woord gelogen.

Ik hield zo verschrikkelijk veel van hem dat het pijn deed.

Hij tilde me op en keek me aan. "Ik weet niet wat je doet met mij Sophia. Je bent de vrouw met wie ik oud wil worden en met wie ik alles wil delen. Mijn liefde, mijn lichaam, mijn successen, kortom mijn hele leven." Zei hij.