Haar naam is Sophia

| Deel 65

Ik keek naar de bloedvlek op de oprit en zuchte diep. Daar heeft Alicia gelegen. Het allerergste was nog wel het feit dat we vroegtijdig de stekker eruit hebben moeten trekken. Maar Franco had een punt. Alicia wist teveel en de speurneus zou daar meteen bovenop zitten. Hij zou met mooie beloftes komen zoals een nieuwe identiteit en ga zo maar door. Alicia zou zeker happen want ze wilde niets liever dan weg gaan uit dit land met haar zoontje.

Shit..

Ik dacht ineens aan haar zoontje en zuchte wederom weer diep. Wiskey, dat zou mijn schuldgevoel maar doen verzachten. Ik liep naar binnen en gooide de sleutels op tafel. "Señor, este es el bolso de Sophia?" Ik keek op en zag Rosalia met een zwarte tas staan. "Si, gracias." Antwoorde ik terwijl ze mij de tas overhandigde. Ik ging zitten en deed de rits open. Prompt was het eerste wat ik zag een rode beha. Ik schoof het opzij en zag ineens een envelop liggen. Toen ik de inhoud eruit had gehaald moest ik toch wel even slikken.

Het waren de echo's van Liyam die Sophia tijdens haar zwangerschap had gemaakt. Ik kon me nog heugen dat ik zo eentje zelfs verscheurd had. De allerlaatste echo was indrukwekkend en nogal confronterend. Daar zag je zijn lichaampje en hoofdje erg goed. Met een lichte zucht stopte ik de envelop terug waardoor mijn hand ineens tegen iets hards aankwam. Toen ik wat dingen verschoof trok ik mijn wenkbrauwen op en zag ik dat verdomde fotolijstje die Sophia overal met zich mee sleurde.

"Selaam..".

Ik keek op en zag Nadia staan. "Ik heb je niet horen binnen komen." Zei ik. "Je bent ook zo gefocust aan het kijken naar wat je daar in je hand hebt. Ze reikte haar hand uit en ik gaf haar de fotolijst. "Die linkse, dat is de moeder van mijn kind." Zei ik er maar meteen achteraan om de vele vragen te vermijden. Nadia keek op en toen naar mij. "Ze is knap." Zei ze. Ik stond hoofdschuddend op en Nadia gaf me het lijstje weer aan. Die gooide ik terug in de tas en keek toen naar mijn zus. "Nou ja zeg, ze is helemaal jouw type." Zei Nadia. "Nu ga je te ver zus." Zei ik terwijl ik een sigaret opstak. "De nicotine en de alcohol ben je zo te zien niet verleerd."

"Hoe gaat het met ma?". Vroeg ik. "Slecht. Ze had zich verheugd op haar eerste kleinkind van haar enige zoon." Antwoorde ze. "Wat kan ik zeggen, het is anders gelopen als hoe ik gehoopt had." Zei ik. "En dat was..?". Vroeg ze. Ik zuchte diep en wist niet eens het antwoord op deze vraag. "Je stelt moeilijke vragen..". Antwoorde ik maar. "Badr,.. behalve dit probleem. Wat dacht je wel niet door onze moeder te misleiden? Ik wilde meteen hiernaartoe vliegen toen ma mij erover belde." Zei ze.

"Misleiden? En toch heb ik gelijk. Want wie vertelde me vanochtend nog dat Adil een bedrijf had verkocht? Jij..". Zei ik. "Ma had hem nooit maar dan ook nooit erfgenaam moeten maken." Vervolgde ik. Nadia zuchte en nam plaats op de bank. "Wil je wat drinken trouwens?". Vroeg ik. "Ik ga zelf wel even wat halen." Zei ze. Op het moment dat Nadia wegliep ging mijn telefoon over.

"Ze zijn waar?". Vroeg ik nogal verbaast. Ik kreeg spontaan een glimlach op mijn gezicht en hing op. "Wat is er?". Vroeg Nadia die mij zag glimlachen. "Ik ga mijn zoon terug halen." Zei ik. "Hij zit in Dubai. Goh, ik wist niet dat de grote Omar Naciri ook een huis in Dubai had." Zei ik met dicht geknepen ogen.

"Eh, die man heeft overal wel een huis ergens staan broer. En je zoontje halen? Hoe wilde je dat klaar spelen?". Vroeg ze. Ik hief mijn schouders op en keek haar aan. "Ik ga terug halen wat van mij is, en als dat betekent dat ik een oorlog ontketen tussen Omar en mij, dan zij het zo." Zei ik. "Badr.. wees alsjeblieft realistisch. Je bent woedend en je wilt wraak nemen. Wat heeft wraak je tot nu gebracht?". Vroeg ze. Ik keek haar verbaast aan. "Probeer je me te zeggen dat ik mijn bloed in de handen van een Naciri laat? Dat mijn vijand die verdomme mijn vriendin dood heeft geslagen en onze broertje nog maar net leeft niet zou moeten wreken?"

Nadia trok haar wenkbrauwen op en knipperde met haar ogen. "Vriendin?". Vroeg ze. Ik dacht aan het feit dat ik niks over Alicia had gezegd tegen mijn moeder en zussen. Maar nu ik mezelf versproken had en Nadia het meteen zou door hebben als ik loog, kon ik het maar vertellen. "Het is niet alleen Adil die hij te pakken heeft gekregen. Maar Alicia ook. Je kent haar wel, ze was mijn persoonlijke assistente in mijn... goede jaren." Zuchtte ik diep. Nadia was in shock en hieldt een hand voor haar mond. "Bedoel je Alicia Alves?" Ik knikte en dacht ineens aan het beeld van Alicia in het ziekenhuis. Nadia knipperde met haar ogen en deze werden glazig.