Haar naam is Sophia

| Deel 103

Badr was bezig met iets te bespreken via de telefoon. Even later kwamen er wat mannen van hem naar binnen met wie hij een gesprek had. Ze spraken Spaans en ik begreep er geen barst van op wat enkele woorden na. Ik herkende het woord 'viajar' wat volgens mij reizen betekent. Ik wist het allemaal niet. Het boeide me totaal niet wat er hierna zou gebeuren totdat Badr me ineens iets zei waar ik toch van op keek. "Waar is je paspoort." Vroeg hij. Ik keek naar mijn handtas waar hij naartoe liep en pakte deze op. Hij keek erin en liet mijn tas vallen toen hij het lievelingsdoekje van Liyam eruit haalde. Het doekje had ik altijd bij me sinds zijn dood. Het leek net alsof ik hem bij me droeg en zijn geur kon ruiken. Badr bleef er maar naar kijken en uiteindelijk legde hij het doekje weg. Mijn paspoort viel uit mijn tas waardoor Badr deze op raapte.

Hij liep ermee weg terwijl hij zijn mobiel pakte. Hij bleef lang weg waardoor ik de tijd had om alles even te laten bezinken. Ik voelde me zo koud en kil van binnen. Ik wilde huilen maar het lukte me gewoonweg niet. Toen ik zijn voetstappen hoorde keek ik op en kwam hij meteen op mij aflopen. Hij had zijn mobiel op mijn gericht en ik snapte er niks van. Ik keek naar zijn telefoon waardoor ik prompt werd verblind door de flits ervan. Blijkbaar had hij een foto van mij genomen. Hij keek ernaar, trok een mondhoek omhoog en kwam naar mij toe lopen. Hij hief zijn hand op waardoor ik automatisch naar achteren deinsde. "Blijf verdomme stil staan Naciri." Zei hij geïrriteerd.

Dat deed ik alhoewel ik niet wist wat hij van plan was. Hij streek ineens wat plukken haar achter mijn oren en keek me aan. Toen stapte hij naar achteren en pakte hij weer zijn mobiel op. Wederom werd ik verblind door een flits. Hij keek ernaar, liep toen weg en ging verder met telefoneren. Eenmaal terug in de huiskamer nam hij een glas sterke drank en ging hij op de bank languit zitten. "Kan ik mijn handen ergens wassen?" Vroeg ik voorzichtig. Badr keek me aan. "Rechtdoor aan je linkerkant, tweede deur." Zei hij. Ik knikte en stond langzaam op. Toen ik langs hem liep voelde ik zijn ogen in mijn rug branden.

In de badkamer keek ik in de spiegel en zag ik de vrouw die ik op dit moment was. Grauw, verdrietig, gekweld, gebroken en ik was langzaam aan het doodgaan. Badr had mijn wapen nooit van me af moeten pakken want alleen God was getuige geweest van de intentie die ik had op dat moment. Ik wilde het doen. Waar leefde ik nog voor? Mijn moeder is er niet meer, mijn zoon heb ik verdomme begraven, mijn vader die zich denk ik nu pas zal realiseren wat voor een grote fout hij had gemaakt door me aan dat monster te koppelen. En dan het schuldgevoel wat me aan het opvreten was.

Wat als...

Deze twee woorden hielden me sinds de dood van Liyam bezig. Wat als ik weg was gelopen bij Ibrahim? Liyam zou nog leven. Liyam zou zeker nog leven...

Ik schrok op van een harde dreun op de deur. "Schiet je op. We moeten weg." Hoorde ik Badr zeggen. Weg? Waar naar toe? Het stemmetje in mijn zei me niet zoveel vragen te stellen. Het leven boeide je toch niet meer Sophia?

Ik knipperde met mijn ogen en zette de kraan open. Vlug waste ik het aarde van mijn handen af. Ik gooide wat koude water in mijn gezicht en droogde me af. De wond op mijn knie was zeer pijnlijk maar lang niet zo pijnlijk als wat er nu door mij heen ging. Toen ik klaar was liep ik de badkamer uit en zag ik Badr al wachten. "Je bent een kwartier weg gebleven. Had je niet meteen even kunnen douchen..". Zei hij terwijl zijn ogen over mij heen gleden. Zijn blik stond stil bij de wond op mijn knie waarna hij diep moest zuchten. Ik draaide me om, om terug te gaan naar de badkamer maar werd meteen terug gefloten door hem. "We vertrekken meteen naar het vliegveld." Zei hij. "Vliegveld?" Vroeg ik verbaast. Hij keek me amper aan en liep gewoon door om zijn colbert en sleutels te pakken. Ik pakte vlug mijn handtas en liep maar achter hem aan. Langzaam en voorzichtig want mijn knie zou het zo begeven. We werden weg gereden door één van zijn mannen die een wapen op mij had gericht buiten de nachtclub. De rit duurde niet zo lang wat mij deed vermoeden dat het appartement van Badr hier niet ver vandaan was.