Haar naam is Sophia

| Deel 107

De afgelopen dagen ontweek ik Badr zo veel mogelijk. Elke dag, nee wat zeg ik, elke seconde van de dag dacht ik aan zijn woorden. Trouwen?

Na wat ik met Ibrahim had mee gemaakt was trouwen wel het laatste waar ik aan dacht!

Badr was compleet van de kaart en moest en zou mijn vader een hak zetten. Hij heeft nooit zijn wraak mogen halen bij hem dus gebruikt hij mij maar. De idioot!

Het was dinsdagavond toen ik ineens wat geluiden van buiten hoorde. Ik wist dat Badr al vanaf de ochtend weg was en Eve was er vandaag niet. Er stonden natuurlijk wel twee beveiligers buiten te loeren maar ik had het rijk voor mijzelf. Dat gaf mij ook meteen de gelegenheid om dit huis te bekijken. Het leek bijna op het huis wat Badr in Nederland had. Zijn smaak qua inrichten was niet te missen. De tuin was groot maar ik miste de rozenstruiken die de tuin in het vorige huis wel had. De verdieping boven leek onbewoond. Althans ik kon niet veel zien aangezien alle deuren op slot waren..

Ik hoorde de voordeur open gaan al vanuit de kamer waar ik verbleef. Een paar minuten later werd mijn kamerdeur met een zwaai open gemaakt en schrok ik van de persoon die in de deuropening stond. Hij heeft niet gelogen in ieder geval, want daar stond zijn moeder. Ze had een ernstige blik in haar ogen en was behoorlijk veel afgevallen. Ze was nooit dik geweest maar nu was ze wel erg mager. Haar hand gleed van de deurklink af en ze liep langzaam naar mij toe. Het leek net alsof ze iets wilde zeggen maar uiteindelijk haar lippen stijf op elkaar hield. Haar ogen vulde zich met tranen en in één keer draaide ze zich met een ruk om en liep ze de kamer uit.

Ik staarde enkel voor mij uit en keek naar de klok die negen uur aangaf. Ik hoorde de stem van zijn moeder en van Badr. Ze leken een discussie te hebben en aangezien mijn Arabisch nu veel beter was verstond ik elke woord. Ze wilde me hier niet hebben, dat was duidelijk. Ik had beter moeten weten en ik had moeten vluchten zei ze tegen Badr. En toen hoorde ik haar gesnik...

Maar daarna kreeg Badr ook op zijn kop. 'Onverantwoordelijk' noemde ze hem. Badr zweeg en zei niks terug. Iets later ging mijn kamerdeur weer met een zwaai open en dat was net op het moment dat ik mijn pyjama aan deed. Gauw hield ik mijn badjas voor mijn halfnaakte lijf. Zijn moeder keek me dit keer boos aan en ik kon er niet meer tegen. Ik trok mijn badjas aan en pakte mijn spullen om naar de badkamer te gaan. Toen ik echter langs haar heen liep voelde ik haar hand om mijn arm. Ik stopte met lopen en keek haar aan.

"Waarom?" Vroeg ze ineens. "Waarom wat?" Antwoorde ik. "Waarom heb je het zo ver laten komen?" Zei ze. Ik keek haar met een frons aan. "Ik heb het zover laten komen? Ik ben de enige schuldige hier.. is dat wat u bedoelt?" Vroeg ik. Ze schraapte haar keel en ik deed de deur dicht. "Kijk naar mij. Kijk waar ik weer in ben beland. Ik ben weer een gevangene in het huis van uw zoon. Stel je voor dat ik nu die voordeur uit zou lopen, wat denk je dat hij zal doen?" Vroeg ik. Ze fronste met haar wenkbrauwen en begreep de link niet.

"Hij zal me wat aandoen. Je zoon zal me wat aandoen en dat doet hij al door mij te bedreigen. Mijn vader zou me wat aan hebben gedaan als ik destijds bij Badr bleef. Ibrahim zal mij wat aan hebben gedaan als ik zou vluchten. En nu zit ik weer in dezelfde bubbel met jouw zoon. Begrijp je het nu? Ik kan geen kant op! Ik kan nergens naartoe! Ik wordt geleefd door alles en iedereen wat me uiteindelijk mijn zoon heeft gekost! Dus waag het niet om te zeggen dat ik de enige schuldige ben in dit verhaal. Dat dacht ik namelijk ook maar nu weet ik wel beter." Zei ik terwijl de tranen over mijn wangen gleden.

Ze verslapte haar hand om mijn arm en keek weg. "Ik mis hem zo." Zei ze zachtjes. Ik veegde mijn tranen weg en keek haar aan. Toen leek ze zich een beetje herpakt te hebben. "Waarmee bedreigt hij jou?" Vroeg ze ineens. Ik had het gevoel alsof ik al teveel had gezegd.

"Hij wil trouwen. Hij wil weer een kind. Met mij." Antwoorde ik.

Ik durf te zweren dat ik een kleine sprankeling in haar ogen zag maar tegelijkertijd ook medelijden.