Haar naam is Sophia

| Deel 78

"Hij staat je geweldig!!". Laila was nog enthousiaster over mijn jurk dan die van haar. Ik moest ook daarom hard lachen. "Dat valt wel mee toch?". Zei ik terwijl ik de rits van de zijkant naar beneden deed. "Sophia, het is een compliment." Zei ze terwijl ze me uit de jurk hielp.

Ik weet dat het een compliment is maar aangezien ik nooit complimenten ontving wist ik gewoonweg niet hoe ik ermee moest omgaan. Ik was erg onzeker over mijzelf en zo bijzonder vond ik mezelf niet. Niet te vergeten dat ik nog onzekerder ben gemaakt door Badr die me maar al te graag een lelijk eendje noemde. Waarom hij me dan in zijn bed wilde hebben was dan maar een mysterie. "Sophiaaa..". Ik knipperde met mijn ogen en keek naar Laila. "Jij was helemaal weg in gedachten jongedame." Zei ze. "Sorry,..". Antwoorde ik terwijl ik mijn blouse weer aandeed en mijn abaya eroverheen. "Morgen worden ze opgehaald. Het is allemaal zo spannend." Zei Laila die volop van de zenuwen stond. "Het gaat echt gebeuren." Zei ik.

Ik realiseerde me amper dat Laila vanaf morgen mijn stiefmoeder zou zijn...

"Ik vind het maar niks, het maakt je dik." Zei een stem vanuit een hoek. Tante Samra was mee gegaan op de hoop dat zij ook een jurk zou vinden. De laatste dagen waren vreselijk met haar in de buurt. De eerste klacht diende zich al drie dagen na haar komst vanuit Laila zelf. Het was een gewoonte geworden dat mijn tante andersmans kamers inliep alsof ze dacht dat, dat normaal was. Zo trof Laila haar in het gastenverblijf aan. Snuffelend aan haar spullen. Laila was hier niet van gediend waardoor het een heftige discussie werd. Uiteindelijk kwam mijn vader poolshoogte nemen en werd ontzettend boos op zijn zusje.

"Hij staat haar geweldig." Zei Laila terwijl ze met haar ogen rolde. Ik zuchte diep en we liepen naar buiten om naar huis te gaan. In de auto zat Suleyman achter het stuur en Tarik was dit keer niet mee. Die moest het één en ander regelen voor morgen. Toen we aan kwamen was alles al in volle gang gezet en zag ik aan Laila dat ze nog nerveuzer werd hierdoor. "Wanneer komen je ouders hiernaartoe?". Vroeg ik. "Ze zijn gisteren aangekomen en komen vanavond eten. Mijn zussen zullen er ook zijn en broertje." Vervolgde ze. Ik glimlachte en kon niet wachten om haar familie te ontvangen en te ontmoeten.

Een paar uur later was het dan zover en kwam de familie van Laila aan. Mijn vader was verre van nerveus aan tafel en had alleen oog voor zijn toekomstige vrouw. "Waar heb je haar hand gevraagd broer?". Vroeg mijn tante. Mijn vader keek op en glimlachte. "In Qatar natuurlijk, bij haar ouders. Gewoon lekker ouderwets." Zei hij. "Precies zoals het hoort." Haakte het broertje van Laila in. Kemal was een jongen van twintig en de zussen van Laila, Nour en Nisa waren in de dertig. Beide getrouwd en kinderen. Hun gezinnen waren mee wat nog meer vreugde bracht aan tafel. Ik kreeg er kippenvel van. Vorig jaar had ik niemand en nu zat ik aan een tafel vol toekomstige familieleden. Mijn vader merkte aan mij dat ik voor me uit zat te staren en legde zijn hand op die van mij. Tante Samra ving dit op en keek me zuur aan. "Ik ben zo blij voor je broer. Laila is precies de vrouw die bij je past." Zei ze doelend op het verleden van mijn moeder en vader. Omar begreep de hint niet maar ik was niet achterlijk. Vooral toen ze me zuur aankeek terwijl ze het zei.

Na afloop stond iedereen op en maakte iedereen zich op voor de grote dag. Het gastenverblijf werd gevuld en de andere vertrekken ook. In mijn slaapkamer zat ik op het bed en maakte ik Liyam klaar voor zijn nachtrust. Toen ik het geluid van een auto hoorde keek ik uit het raam en zag ik dat Tarik een auto uitstapte met nog een paar mannen. Ze keken om zich heen en liepen toen gezamenlijk naar binnen. De rest van de mannen interesseerde me niet. Ik had alleen oog voor Tarik. Sinds die ene dag toen we elkaar kuste kreeg ik de momenten van toen niet uit mijn hoofd..

De volgende dag was het zover. Mijn vader zou trouwen.

Laila kwam gisteravond nog even langs voor het slapen gaan en vertelde me dat ze nooit de plek van mijn moeder kon vervullen. Maar ergens diep van binnen wilde ik dat wel. Ik hieldt van mijn moeder ondanks haar geheimen. Maar deze geheimen hebben mij gebroken. Ze hebben mijn vader gebroken. En toen kwam de zorg voor mijn moeder die ik op mij nam. Het was zwaar en ik deed het met alle liefde. Maar nu, nu had ik iemand nodig die er voor mij was. Bij wie ik kon uithuilen en met wie ik mijn verdriet of geluk kon delen.