Haar naam is Sophia

| Deel 140

"Hoe komt het dat je je bedacht hebt?"

Ik hief mijn schouders op en probeerde zo normaal mogelijk te doen. Moet ik Tarik vertellen dat Badr me een aantal uur geleden gebroken heeft? Dat hij me weer een klap heeft verkocht en dat ik in zijn ogen een hoer ben? Moet ik hem vertellen dat hij Adam dreigt weg te halen? Moet ik hem vertellen dat ik uren heb zitten janken om de pijnlijke woorden die ik moest incasseren maar nog steeds van die rotzak hou?!

Nee.

Tarik zou zeggen dat het mijn schuld was. We hadden je gewaarschuwd Dat is wat ze zouden zeggen. En op dit moment kon ik dat niet hebben. Ik was gebroken, mentaal en lichamelijk. Badr was nooit veranderd. Badr is de verschrikkelijke klootzak die hij altijd al was geweest.

"Nou?"

Ik keek op naar Tarik en perste er een glimlach uit. "Wraak." Zei ik.

Was deze wraak gericht naar de vrouw die me had neer gestoken of toch meer gericht naar Badr? Ik werd weer woedend als ik aan deze twee idioten dacht. Badr wilde haar en zij wilde hem toch? Hij zal haar krijgen als ik klaar ben met haar..

"Geef me een week de tijd." Zei hij. Ik keek hem aan en knikte langzaam. "Deed hij nog moeilijk toen ik weg ging daarstraks?" Vroeg Tarik. Mijn ogen werden glazig en hij keek me vragend aan. "Yek labas?"

"Eh hij deed niet moeilijk. Hij was vlak daarna vertrokken." Loog ik. Nu maar hopen dat Tarik mijn onzin zou geloven. Ik was bang dat ik hem ook in gevaar zou brengen. Misschien had ik mijn woorden zorgvuldig moeten uitkiezen toen ik aan het ruziën was met Badr de barbaar. Ik wilde geen problemen creëren voor de man die me juist wel beschermde. Tarik zag dat er iets niet in orde was en liep naar mij toe. "Wat heeft hij gedaan? Nu kun je eerlijk tegen mij zijn en ik waarschuw je, als je liegt heb ik je zo door." Zei hij. Ik schudde mijn hoofd en hield voet bij stuk dat er echt niks aan de hand was.

Gauw verzon ik iets waardoor Tarik geen gekke ideeën zou krijgen. Ik kijk nergens meer van op wat deze man betreft. Badr was in zijn ogen een grote zwarte vlek. Een vlek die weg gewerkt moest worden..

"Ik zit gewoon in over dat trouwen gebeuren. Ik wil zo graag verder maar... we zijn nog steeds niet gescheiden." Zei ik.

"Dat zei Laila inderdaad." Zei Tarik. "Wil je echt scheiden van hem?" Vroeg hij ineens. Ik keek hem aan en had deze vraag niet verwacht. Wat moest ik daarop zeggen? Het liefst zei ik nee, maar na wat er vandaag allemaal gebeurd was..

Ik knikte langzaam..

"Dan zal dat gebeuren." Zei hij. "Hoe? Ik heb het al eens geprobeerd en hij scheurde de papieren voor mijn neus." Tarik viste zijn telefoon uit z'n broekzak en scrolde erdoorheen. "Maak je daar geen zorgen om. Geef me even een momentje." Zei hij terwijl hij de telefoon aan zijn oor hield.

Hij liep de woonkamer uit en ik keek om me heen. Met een zucht liet ik me op de bank vallen en staarde ik voor me uit. Het duurde niet lang of Tarik kwam de woonkamer binnen gelopen. Aanstaande vrijdag komt iemand naar je toe. Hij zal je wat geven, lees het door en onderteken het. Hij zal alles daarna regelen." Zei hij. Ik knikte en stond op. "En.. Jihane?" Vroeg ik. "Dat is al in gang gezet. Het kost alleen ietje meer omdat dat kreng zwanger is." Zei Tarik.

"Nee, dat is ze niet meer. Ze heeft het weg laten halen." Zei ik. Tarik trok zijn wenkbrauwen omhoog. "Wel, dan wordt het nog makkelijker." Zei hij.

"Ik wil alleen niet dat ze... nou ja je weet wel wat ik bedoel."

Hij schudde zijn hoofd. "Ik weet niet waar je het over hebt." Zei hij. "Dood. Ik wil niet dat ze dood wordt.. gemaakt." Stamelde ik. "Luister eens goed. Ik hou niet van halve werk. Het is erop of eronder." Zei hij. "Dat snap ik wel Tarik, alleen ik wil dat ze zich net zo angstig voelt als hoe ik me voelde. Dood kan altijd nog en als je het niet erg vind, wil ik dat zelf doen." Zei ik.