Haar naam is Sophia

| Deel 143

Adam niet om mij heen hebben was elke dag een ware marteling. Ik miste hem elke seconde van de dag. Tarik zorgde ervoor dat de babykamer opgeruimd was. Hij had alles de deur uit gedaan en toen we bij z'n kleertjes kwamen kon ik het niet meer aan. Ik rook zijn geur nog en ik huilde urenlang. Zijn kleertjes heb ik niet weg kunnen doen. Zo was hij toch een beetje bij me.

Het is bizar. Het is idioot bizar wat Badr mij had aangedaan. Het was onvergeeflijk en ik zou er alles aan doen om mijn zoontje terug te krijgen. Nu had ik spijt dat ik niet over zijn criminele verleden ben begonnen tegenover de rechter. Maar wie hield ik voor de gek, de rechter had hij al in z'n zak..

"Ik heb een afspraak gemaakt voor morgen." Zei Tarik die de woonkamer binnen kwam lopen. Ik keek op en knikte. "Dank je wel, ga je mee?" Vroeg ik. "Wat denk je zelf? Ik heb hem gemist man." Zei hij. Ik glimlachte en was benieuwd naar de voortgang wat de vrijlating van mijn vader betreft. "Schiet het al aardig op met zijn vrijlating?" Vroeg ik. Tarik keek op en wreef over zijn gezicht. "Het komt wel goed." Was het enige wat hij zei. "Ik bewonder je positiviteit." Zei ik.

"Wat moet ik dan?" Vroeg hij. "Zo door blijven gaan. Er is tenminste één van ons positief." Tarik glimlachte en stond op. "Ik ga wat te drinken pakken, wil jij wat hebben?" Vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd en bedankte hem.

Tarik liep weg en iets later ging de bel van de voordeur. Ik stond op en zag een vrouw staan die iets in haar handen had. Ik deed de deur open en ze glimlachte breeduit naar mij. "Hi, ik ben Olivia. De buurvrouw twee deurtjes verderop." Zei ze heel spontaan. "Ja?" Vroeg ik.

Ze verontschuldigde zich en vertelde dat ze me welkom wilde heten. "Ik heb iets gebakken, muffins. Ik hoop dat ze je zullen smaken." Zei ze. "Niet nodig." Hoorde ik achter mij. Ze keek ineens langs mij heen en keek ietwat ernstig. Het was Tarik die poolshoogte kwam nemen. "Oh.. sorry... nou welkom in ieder geval. Ik woon hier ook niet zo gek lang en dacht..". Ze zweeg en zuchte lichtjes. "Fijne avond." Zei ze. Ze maakte aanstalten om weg te lopen. "Geef ze maar, dank je wel." Zei ik.

Ze draaide zich om en keek me met een glimlach aan. Ze gaf me het bord met de muffins erop en we bleven even praten terwijl Tarik weer naar binnen liep. Na een paar minuten deed ik de deur dicht en liep ik naar de woonkamer. "Als je die troep zoekt, ik heb het al weg gegooid." Zei Tarik ineens. Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog. "Wat is er? Vertrouw je het niet?" Vroeg ik. Hij keek me aan en toen weer in zijn telefoon. "Ik vertrouw mensen niet zo snel." Antwoorde hij.

Hij had een punt.

"Wel, ik had wel zin in een muffin. Sterker nog, ik heb zin in iets zoets maar er is niks in huis." Zei ik terwijl ik tegenover hem ging zitten. "Zal ik wat voor je halen? Nu voel ik me wel schuldig." Vroeg Tarik. "Waarom gaan we niet samen?" Vroeg ik. Tarik hief zijn schouders op en stond op.

Even later stond ik in een supermarkt en liep ik rechtstreeks naar het pad vol lekkers. Tarik keek me nogal verbaast aan toen hij zag dat ik een pure chocolade reep pakte. "Gatver." Zei hij zelfs. "Wat? Waarom?" Vroeg ik. "Dat is zo bitter, hoe kun je dat nu eten?" Vroeg hij. "Ik vind het lekker. Althans het was een zwangerschapstrekje die ik had en blijkbaar is dat blijven hangen. Donuts vond ik ook lekker en nu walg ik ervan." Zei ik. Ik dacht meteen aan de dag dat Badr met een zak donuts aan kwam zetten. Wat kan het leven toch gek lopen..

Ik pakte wat te drinken en liep naar de kassa om af te rekenen. Plots hoorde ik een piep vanuit het apparaat komen. 'Geen saldo?' Zei ik. Dat is vreemd. Bij de tweede keer kreeg ik weer dezelfde foutmelding. Tarik kwam aanlopen met een blikje red bull in zijn hand. "Ik kan niet afrekenen." Zei ik. "Laat mij maar." Zei hij. Tarik rekende af en ik keek naar het pasje. "Dit is toch raar? Ik bedoel, ik kan heel deze supermarkt kopen bij wijze van." Zei ik vol verbazing.