Haar naam is Sophia

| Deel 53

Hoofdpijn. Ik had een bonkende hoofdpijn.

Waar was ik...?

Ik opende langzaam mijn ogen en schrok toen ik een bekende plafond zag.

Nee...

Nee!!!

Ik wilde schreeuwen maar het lukte niet. Het was alsof ik verdoofd was. Verdoofd? Ik begon ineens te bewegen maar mijn benen werkte niet mee. Ik had pijn aan mijn linkerpols maar toen ik op keek zag ik dat ik met mijn hand vast gemaakt was aan het bed met een kabelbinder. Ik had een flinke diepe en pijnlijke rode striem om mijn pols heen. Ik herinnerde me alleen dat Franco naar mij toe liep en ik...

...ik rende weg. Dat was het! Ik rende zo snel ik kon weg, maar hij had me te pakken. En toen hij me te pakken kreeg sloeg ik om me heen totdat ik iets voelde prikken in mijn linkerbeen. Het was weer datzelfde spul wat ik van Adil kreeg om me het zwijgen op te leggen.

Ineens trok ik wit weg want ik werd bang. Zo bang ben ik denk ik nog nooit geweest. En dat werdt nog erger toen de deur van de logeerkamer open ging. "Baas, ze is wakker." Even later kwam hij, de vreselijke ellendeling naar binnen en keek me schuin aan. "Goedenavond schone slaapster." Zei hij. Ik zei geen woord en hij kwam dichtbij lopen. Toen hij naar mijn vastgebonden hand keek riep hij Franco. Hij gebaarde hem dat hij me los moest maken en dat deed hij. Mijn arm voelde lam aan en ik wreef over mijn pols. Uitgerekend vandaag moest dit gebeuren! Rechercheur Mertens sprak ik gisteren nog en ik was juist vandaag naar hem toe gegaan om akkoord te gaan met de deal, als Franco me tenminste niet gevonden had!

Badr keek me serieus aan. "Heb jij hem vermoord?". Vroeg hij. Ik keek hem verbaast aan. "Wie?". Vroeg ik. "Doe niet dom Naciri. Heb jij je vader vermoord?". Vroeg hij nog een keer. Ik keek hem stomverbaasd aan en schudde mijn hoofd. "Vermoord?" Vroeg ik. Rechercheur Mertens wist het nog niet zeker dus waar had Badr het over??

"Je rechercheur is langs geweest, je vader is vermoord en ergens denk ik dat jij..."

"Wat zeg je??" Zei ik in paniek. Badr keek me vreemd aan. "Mijn vader is vermoord?" Vroeg ik met een blik vol ongeloof. "Doe nou niet alsof je daar wakker van ligt..". Zei hij. Ik begon ineens zachtjes te huilen. Hij was toch vermoord...

Ik heb nooit gedacht dat ik hier om zou kunnen huilen. Natuurlijk heb ik er vaak genoeg aan gedacht om hem eigenhandig een lesje te leren na alles wat hij ons heeft aagedaan maar vermoord???

Ik veegde mijn tranen weg en dacht weer aan zijn levenloze lichaam. "Jij hebt hem vermoord." Zei ik ineens. Badr trok zijn wenkbrauwen omhoog en keek toen naar Franco. "Heeft ze iets gebruikt?". Vroeg hij aan hem. Franco hief zijn schouders op. "Alleen die verdoving." Antwoorde hij. "Ik ben niet gek! Jij hebt hem vermoord!" Gilde ik hard. "Was dat maar waar!" Zei hij hard. "Je bent een duivel weet je dat? Ik haat je!!". Gilde ik weer. Opeens voelde ik zijn
handen stevig om mijn armen heen. "Jij hebt meer redenen gehad om hem de wereld uit te helpen Naciri." Zei hij kwaad.

Ik voelde me ineens niet goed worden. Mijn maag draaide zich een rondslag om en ik hieldt gauw een hand voor mijn mond. Badr keek me vreemd aan en liet meteen los. Ik rukte mezelf los van Badr en rende meteen naar de badkamer. Daar aangekomen gooide ik het lichte ontbijt van vanochtend eruit. Ik kon niks meer verdragen, zelfs water was me teveel.

Feit was dat ik nog steeds zwanger was..

Ik wilde niet een mensenleven beëindigen enkel maar omdat mijn verleden zo ellendig en stroef was geweest. Enkel omdat ik niet op mijn moeder en vader wilde lijken. Ja, ik ben zwanger maar ik zou dit kind zelf opvoeden en ervoor zorgen dat het niets tekort kwam. Niet zoals dat bij mij het geval was in ieder geval. En jazeker heb ik nagedacht over een abortus, maar telkens als ik dat woordje in mijn hoofd had kreeg ik tranen in mijn ogen. Nee, ik wilde geen mensenleven beëindigen. Rechercheur Mertens beloofde mij een nieuwe identiteit, dus met deze deal zou ik ver weg zijn om mijn eigen kind op te voeden. Weg van alle ellende hier..