Haar naam is Sophia

| Deel 163

Ik was eigenlijk naar de bruiloft van Mohammed gekomen omdat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om niet te gaan. Natuurlijk wist ik dat ik daar Badr zou tegenkomen - en zelfs dat kreng. Maar ik ging voor Mohammed. Hij en zijn ouders zijn altijd goed voor me geweest. Ik zou mijn hoofd hoog houden, hem en zijn familie feliciteren, en dan weer vertrekken.

Althans, dat was het plan... totdat Badr me ineens staande hield.

Toen hij me vorige week vertelde dat hij niet echt seks had gehad met Kenza, voelde ik een enorme opluchting. Natuurlijk maakte dat niet goed wat er daarna allemaal was gebeurd - en dat was dan ook reden genoeg voor mij om een punt te zetten achter dit huwelijk.

Hij gaf me de ruimte, en dat was fijn. Ik kon alles even op een rijtje zetten. En geloof me, dat was een flinke rij.

Natuurlijk miste ik Adam. God, ik ging kapot van binnen. Ik bezocht hem één keer, toen Badr niet thuis was. Adam was samen met Britt, en ik vertrok die avond weer. Ik weet het - ik ben zijn moeder. Ik hoor er te zijn. Ik hoor niet weg te lopen. Maar ik zat vast. Helemaal geblokkeerd. Ik kon niet helder denken.

Liever had ik Adam bij Britt dan bij een moeder die mentaal volledig op instorten stond.

Maar dat was niet het enige wat ik ontdekte.

Ik was zwanger.

Ik dacht eerst dat ik gewoon ongesteld was geworden, al was het heftig, wat ik doormaakte. Uiteindelijk bleek het een miskraam. Ik was nog niet ver. De arts wilde me over twee weken onderzoeken, omdat de miskraam mogelijk veroorzaakt was door mijn zwakke baarmoeder.

Jihane had me op hele gevaarlijke plekken gestoken - het scheelde niet veel of Adam en ik hadden het niet overleefd.

En toch... ik hield van hem. Van de man die me een paar weken na onze bruiloft bedroog. Ik wílde niet van hem houden. Ik wílde geen gevoelens meer voor hem koesteren. En ik zei dat ook tegen hem. Alleen - de praktijk bleek anders.

Uiteindelijk besloot ik tóch te scheiden. Dat roep je niet zomaar, maar ik geloofde er heilig in: het was over tussen mij en hem. Hij had me verraden. Zijn leugens hadden hem ingehaald, en ik zou hem nooit meer kunnen vertrouwen.

Ik leefde nu in vrijheid. Ik had eindelijk rust in mijn hoofd.

Dacht ik.

Want toen ik plots weer tegenover hem stond, op de bruiloft van zijn neefje, kreeg ik opnieuw rillingen. Al die gevoelens - al dat verlangen - kwamen weer bovendrijven. Ik haatte mezelf daarvoor.

En toen... zei hij eindelijk de woorden die ik al jaren wilde horen. Hij wilde veranderen. Hij wilde hulp...

Badr veranderde niet. Dat wist ik. Maar zijn blik, zijn wanhopige stem... die spraken boekdelen. Ik wilde hem amper helpen - ik kon mezelf niet eens helpen. Ik zat nog steeds vol trauma's. Vol pijn. Met een man die me had bedrogen.

"Ik heb het bed gedeeld met Kenza," zei hij toen. Maar wat hij bedoelde, was niet het bed - het was iets veel anders...

Wat me ook raakte: Eve was zwanger van Tarik. Ik had hem niet meer gesproken sinds de dag dat hij zei dat ik hem alleen voor belangrijke dingen moest bellen. Ik was in shock.

Ik voelde plots zijn arm tegen de mijne aan tafel. Ik keek hem vluchtig aan. "Ga je zo mee naar huis?" vroeg hij. Ik schudde meteen mijn hoofd. "Badr, dat ik je wil helpen, betekent niet dat ik je meteen heb vergeven," antwoordde ik. "Dat weet ik. Maar ga met me mee naar huis. Zonder jou stik ik daar."

"Daar had je geen last van toen je even introk bij je oom en tante. Je had genoeg zuurstof," zei ik fel.

Het voelde heerlijk. Ik gaf hem sneer na sneer, en meneer Ziane had niets terug te zeggen. Hier kon ik wel aan wennen.