Haar naam is Sophia

| Deel 83

"Is er iets gebeurt Sophia? Je hebt je eten amper aangeraakt..".

Ik knipperde met mijn ogen en keek naar mijn vader. "Eh.. nee er is niks." Antwoorde ik.

Tarik had in ieder geval niks tegen mijn vader gezegd. Ik had het anders wel geweten. Als mijn vader erachter zou komen zou de boel helemaal exploderen. "Hoe gaat het met onze nieuwe aanwinst. Hoe heet ze?".

"Je bedoelt die jonge griet.. iets met Manal of Amal?". Hoorde ik mijn tante vragen. "Ze moest gisteren beginnen maar ze kwam niet." Vervolgde ze. "Oh,...". Antwoorde mijn vader. "Oh? Ik dacht dat jij van de afspraken was broer." Zei ze. "Ja, dat is zo. Maar...". Mijn tante haakte er meteen in. "Ze ziet er nogal dom uit." Ging ze verder.

Ik sloeg met mijn hand op de tafel en iedereen schrok op. "Hou... je... fucking grote bek dicht! Anders doe ik je wat.. hoor je me?". Zei ik terwijl ik woedend naar haar keek.

"Sophia!" Zei mijn vader keihard. Ik keek hem aan en mijn vader was nogal van zijn stuk gebracht door mijn uitbarsting. "Ga zitten Sophia en let op je taalgebruik." Zei hij. "Maar iemand dom noemen is wel ok?" Vroeg ik. "Sophia, ga verdomme zitten!". Beet mijn vader toe. Ik keek hem ernstig aan en schudde mijn hoofd vol ongeloof. De tranen prikte achter mijn ogen en ik gooide mijn servet op tafel. "Was je me maar nooit komen halen..". Zei ik. Mijn vader keek ineens ernstig en ik liep weg naar mijn kamer.

Ik hoorde mijn naam maar geen haar op mijn hoofd die aan die tafel nog zou zitten. Eenmaal in mijn kamer smeet ik de deur dicht en schrok Liyam wakker. Ik liep snel naar hem toe en hij zette meteen een luide keel op. "Sorry.. sorry...". Suste ik hem. Snel liep ik weer naar de deur en gooide deze op slot. Liyam bleef maar huilen en op een gegeven moment had ik het niet meer. Ik legde hem in zijn bedje en zakte in één keer op mijn eigen bed. Tranen vloeide over mijn wangen en ik begroef mijn gezicht in mijn handen. Mijn lichaam schokte van verdriet en ik dacht alleen aan Tarik die ik gekwetst had. "Stom wijf!". Beet ik mezelf toe.

Het was een opeenstapeling van alles aan tafel. Ik had meteen spijt van mijn woorden tegenover mijn vader. Het deed hem pijn, dat zag ik in zijn ogen. Maar ik kon me niet meer inhouden. Ik zat vol verdriet, woede en een dikke vette schuldgevoel. Ik haatte mezelf om mijn actie. Ik had nooit naar Badr moeten gaan, nooit! Ik ben er amper wat mee opgeschoten en het is duidelijk dat hij die aanklacht door wilde drukken. Die smerige leugen van hem 'dat hij erover zou nadenken' was iets om mij zoet te houden.

Tarik beschermde mij. Dat was zijn taak. Hij zou zijn leven geven voor ons. Voor mijn vader, voor mij en zelfs voor Liyam. Hij had me in vetrouwen genomen en mij verhalen verteld die niemand wist behalve ik. De teleurstelling en verdriet in zijn ogen spookte door mijn hoofd en het deed zo vreselijk pijn om hem zo verloren te zien. Vooral na alles wat hij al heeft moeten doorstaan. Gatver!! Wat haatte ik mezelf!!

Ik kon niet stoppen met huilen en ging maar liggen. Liyam werd weer wat rustiger en ik viel uiteindelijk door mijn tranen heen in slaap...

De volgende ochtend werd ik wakker met dikke ogen en had ik barstende hoofdpijn. Ik wreef de slaap uit mijn ogen en stond langzaam op. De beelden van gisteren begonnen weer door mijn hoofd te spoken. Er klonk zacht geklop op mijn deur en ik had totaal geen zin om iemand te zien. "Sophia.. ik ben het Laila."

Ik zweeg en viel met mijn hoofd weer op het kussen. Ik had geen energie om met iemand te praten en om heel eerlijk te zijn ook niet de behoefte. Laila probeerde het nog even maar uiteindelijk gaf ze het op en hoorde ik haar niet meer.

Een uur later werd Liyam wakker. Hij brabbelde wat afgewisseld met korte huilbuien. Hij had honger, dat wist ik wel maar zoals ik al zei, ik had geen energie. Maar toen zijn huilbuien langer en harder klonken sloeg ik mijn benen over het bedrand en zuchte ik diep. Ik pakte hem uit zijn bedje en begon aan zijn ochtendritueel. Voeden, verschonen, en daarna elkaar aankijken alsof we sardientjes in blik waren. Met de dag begon hij meer en meer op zijn vader te lijken. Sterker nog, laatst werd hij zelfs boos omdat het speentje niet snel genoeg in zijn mondje terrecht kwam. En toen zag ik meteen die strenge blik van zijn vader als hij boos was.