Haar naam is Sophia

| Deel 121

"Jullie hebben mijn vader?"

Ik voelde het bloed uit mijn lichaam stromen. Ik heb hem verraden. Ik heb het gedaan. Adil keek me met een zelfvoldane blik aan en trok een mondhoek omhoog. "Jouw dag komt nog wel Adil! Dat garandeer ik je!" Zei ik woest. "Het is niemand gelukt mij te pakken schatje. Voor nu, hou je kop." Zei hij terwijl hij een rol ducktape pakte. Ik keek hem angstig aan en schudde mijn hoofd. "Wat ga je daarmee doen?!" Vroeg ik paniekerig. "Jou eens flink onder handen nemen voordat je weer naar je mannetje terug gaat...". Antwoorde hij met een duivelse blik.

"Dat was verdomme niet de afspraak Adil!" Klonk het ineens van ver. Mertens beende boos naar hem toe en griste de tape uit zijn hand. Dit maakte Adil uiteraard woest waardoor hij Mertens met een vuist tegen de vlakte mepte. Hij krabbelde jammerend van de pijn overeind en keek furieus uit zijn ogen. "Wegwezen! Je wilde haar vader, die heb je! En nu opgerot voordat ik je hier ter plekke vermoord!" Schreeuwde Adil. Ik keek met angstige ogen naar Mertens en ik hoopte dat hij niet zou toegeven. Het was een klootzak! Het was een eersteklas rotzak! Maar ik hoopte dat hij me niet alleen zou laten met dit monster.

Adil was zo anders geworden. Wraakzuchtig en gek! "Tenzij je mee wil kijken hoe ik deze schoonheid onder handen neem?" Zei Adil tegen Mertens terwijl hij ruw mijn mond dicht plakte. Ik stribbelde tegen, maar dat kon ik doen totdat ik een ons woog. Adil was veel sterker waardoor ik in een mum van tijd monddood werd gemaakt. Tranen stroomde over mijn wangen en ik kreeg de zoveelste paniekaanval.

Adil keek me aan en gooide de ducktape weg. Op dat moment ging alles ineens heel snel. Ik hoorde schoten en een schreeuw van buiten komen. Adil keek met een ruk op en pakte zijn wapen die hij op mij richtte. "Hoe... hoe hebben ze me gevonden! Je hebt een tracker hé bitch!" Zei hij terwijl hij de loop van het wapen tegen mijn slaap hield. Ik dacht dat mijn hart stil zou staan. De angst die er door mij heen ging was niet te beschrijven. In gedachte was ik al dood. Hij hoefde alleen de trekker over te halen. De woede stond in zijn ogen en hij was één en al laaiend vuur. De deur werd geopend waardoor Adil de wapen automatisch naar die kant richtte. Het was de grote angstaanjagende man die mank naar binnen kwam lopen. "Wegwezen! Ze staan buiten!" Schreeuwde hij. Adil keek me aan en bulderde een schreeuw uit. Hij gaf me een flinke mep met het wapen waardoor alles om me heen draaide. "Ik ben nog niet klaar met jou schatje." Zei hij.

Ik zag Mertens van blinde paniek rondjes om zijn as draaien en voordat ik het wist werd de deur keihard ingetrapt. Adil was een paar minuten daarvoor al gevlucht. De grote man die dit ook probeerde viel ineens keihard op de grond. Toen ik opkeek, voor zover dit kon, zag ik Eve staan. Ze had hem neer geschoten en bleef haar wapen op hem richten. Toen onze blikken kruiste riep ze iets waardoor een bekende man, die ik weleens vaker bij Badr gezien had, naar binnen kwam rennen.

En toen zag ik hem..

Ook onze blikken kruiste en plots begon ik te huilen. Hij was echt gekomen...

Badr snelde op mij af en keek me vol medelijden aan. Hij knipperde met zijn ogen en trok de tape er in één keer af. Dat deed pijn. Hij maakte mijn handen en benen los en trok me overeind. Door de verdoving die ik toegediend kreeg kon ik amper overeind blijven. Ik leunde tegen Badr aan en hij keek me weer vol medelijden aan. "Je bent echt gekomen.." snikte ik terwijl de tranen over mijn wangen gleden. "Shht.. ik ben bij je Sophia..". Zei hij zachtjes.

"We kunnen hier niet lang blijven baas. Ze moeten de schoten hebben gehoord en het zal zo blank staan van de politie. Wat moet ik met deze grote jongen?" Zei Eve. Badr keek woedend naar hem en pakte de pistool van Eve af. Het koste hem één schot om ervoor te zorgen dat het gejammer van de man op hield. Ik schrok uiteraard en klampte me nog steviger vast aan Badr. "Rustig maar... je bent veilig nu." Zei hij zachtjes.