Haar naam is Sophia

| Deel 61

"Mevrouw, zal ik u helpen met de baby?"

Ik keek naar Fatima en schudde mijn hoofd. "Het lukt me zelf, dank je wel."

Het was gek om van het Nederlands naar de Engels taal te switchen. De enige mensen hier die Nederlands spraken waren mijn vader, die nog steeds niet terug was en Tarik. Wie hij was en wat voor taken hij hier had was voor mij nog een raadsel.

Hier zat ik dan, in een zeer ruime huiskamer waar je je spiegelbeeld zelfs in de meubelen kon zien. Alles was luxe en schoon en alles was iets wat ik niet gewend was. Behalve het huis van Badr, maar dit paleis was blijkbaar van mijn vader. Wat zou ik hier anders doen? Maar dit alles was gekocht met bloedgeld, mijn vader hoefde mij niet te vertellen dat hij een doodgewone kantoorbaan van negen tot vijf had en daarmee dit kon permitteren..

Ik voelde me ineens ongemakkelijk worden. Zelfs hier doodsimpel op een bank zitten zorgde ervoor dat ik kippenvel kreeg als ik moest denken aan hoe het bekostigd was. Prompt gleden mijn gedachten ineens naar mijn gloednieuwe garderobe aan kleding die -hoe eng het ook klinkt- precies mijn maat waren. Ook dat is bekostigd met bloedgeld. Veel tijd om erover na te denken en het afschuwen had ik niet aangezien Stefan langs ons liep om zich naar de voordeur te snellen. We hoorde een auto aan komen rijden en Fatima excuseerde zich meteen.
"Mocht u mij nodig hebben, dan kunt u mij roepen of bellen." Zei ze. "Ik heet Sophia. Noem me alsjeblieft Sophia." Zei ik terwijl ik er een glimlach uitperste. "Ok, mevrouw Sophia." Zei ze. Ze kon 'mevrouw' weg laten maar voordat ik iets kon zeggen verdween ze en hoorde ik voetstappen die alsmaar luider werden.

Mijn vader verscheen in gezelschap met twee mannen. Ik drukte Liyam stevig tegen me aan en keek naar het drietal voor mij. Mijn vader gebaarde dat ze weg moesten gaan en meteen maakte ze rechtsomkeert. "Heb je een beetje kunnen rusten?". Vroeg hij. Ik herkende de stem van zijn broertje in zijn eigen stem. In de hele chaos heb ik er amper stil bij gestaan maar nu we als enige hier stonden leek het net alsof ik weer twee jaar terug thuis met mijn eigen 'vader' in gesprek was. Nou ja gesprek, we zeiden niet veel. Het was meer een 'ja' en 'nee' maar vaker was het 'doe normaal'. Tegen deze gloednieuwe vader die uit de lucht gevallen leek te zijn zweeg ik. Het was een vreemde man in mijn ogen. Ondanks dezelfde stem die hij had en dezelfde ogen. Deze grijze ogen die ik had heb ik dus van deze vreemdeling geërfd. En ondanks dat zijn broertje ze ook had, toch leken die van hem donkerder. Nu zag ik waar dat heldere grijs vandaan kwam. Van deze man voor mij.

"We hebben heel wat te bespreken Sophia." Zei hij op een zachte toon. Ik keek hem enkel aan bewoog niet. Toen stond ik op en keek ik naar Liyam. "Hij slaapt, ik breng hem naar zijn bed." Zei ik. "Waar is Fatima?". Vroeg hij. "Ik kan het zelf." Antwoorde ik. Mijn vader zweeg en ik liep vervolgens naar de kamer toe. Zodra ik binnen was legde ik Liyam weg en begon ik te huilen. Nee niet zomaar. Ik begon te huilen om het feit dat ik al die tijd gewoon een andere vader had. Ik huilde om de geheimen die mijn moeder met zich mee droeg en waarom ze niets tegen me zei. Ik huilde om het feit dat Liyam zelf zonder vader moest opgroeien en wat voor een pijn dat deed omdat ik precies wist hoe dat voelde. Al had ik een 'vader' om me heen, deze was onzichtbaar en als hij zichtbaar was, was hij niet te genieten.

Ergens moest ik gewoon de signalen gemist hebben. De verhalen van mijn moeder dat mijn oom Omar prompt weg gelopen was. Mijn vader die me met een verschrikkelijke blik aankeek. De opmerkingen die hij naar mijn moeder maakte "Weet ze het al? Heb je het haar verteld? Je bent geen haar beter!". En ergens dacht ik dat het om haar eigen verslaving ging. Ik hoopte zelfs dat het daarom ging maar het geheim was nog groter dan ik dacht! Weer een geheim die mijn moeder haar graf in had genomen. Hoeveel moest ik nog verdragen?

Het maakte me boos dat we al die tijd in slechte omstandigheden gewoond hebben terwijl ik hier nu bestrooid werd met luxe. En ik wilde geen luxe en al die materialistische onzin, ik wilde gewoon liefde van een vader ontvangen. Ik wilde opkijken naar een vader die vervolgens trots op me was omdat ik mijn diploma gehaald had of omdat ik weer een jaartje ouder was geworden. In mijn jongere jaren in de basisschool werd ik zo vaak boos op mijn moeder dat ze maar een andere vader voor me moest zoeken want 'deze vader' spoorde niet. Hij vergat me op te halen, hij kwam dronken naar rapportavonden omdat mijn moeder moest werken, kortom hij deed alles wat een vader niet hoorde te doen. Maar het ironische is, ik had een andere vader.. al die tijd had ik gewoon een andere vader.