Haar naam is Sophia

| Deel 144

Ik zat in de woonkamer en rilde over mijn hele lijf.

Ze lag daar.

Levenloos!

Ze lag in een flinke plas bloed terwijl haar blik op mij gericht stond.

Ik stond op en begon heen en weer te lopen van angst, van paniek, van onbegrip!

Totdat ik schrok van de deurbel die over ging. Ik liep naar de voordeur en zag dat het de politie was. Toen ik de deur open deed stormde er een leger van politiemannen naar binnen. "Mevrouw Naciri?"

Ik keek naar dezelfde rechercheur die ons een aantal dagen geleden aangehouden had. "U moet mee naar het bureau." Zei hij. Ik knikte langzaam en pakte mijn jas. "Moet ik niet wachten totdat ze klaar zijn?" Vroeg ik om me heen kijkend naar de mannen die alles overhoop begonnen te halen. "Dit appartement is vanaf nu eigendom van de overheid mevrouw Naciri."

"Wat bedoel je daarmee? Dit is mijn appartement!" Zei ik kwaad. "Niet meer. We hebben de woningbouw al op de hoogte gesteld. Vanwege criminele activiteiten in dit huis is het vanaf nu eigendom van de overheid. U kunt in bezwaar gaan maar of u daarmee verder komt.."

Ik kreeg ineens tranen in mijn ogen en schudde mijn hoofd. "Wat is hier verdomme aan de hand!" Zei ik door mijn tranen heen. "Volgt u mij maar." Zei de rechercheur. Ik kon niets anders doen dan de rechercheur naar buiten te volgen. Toen ik opzij keek in de hal zag ik dat er ook een horde politiemensen bij de deur van Olivia stond. Wat is er in hemelsnaam gebeurt??

Hetzelfde liedje speelde zich af..

Ik moest ik een verhoorkamer zitten. De rechercheur vroeg me het hemd van het lijf over Tarik en ik zweeg en vroeg om mijn advocaat.

Aangezien het diep in de nacht was, was het nog maar de vraag of hij nu zou komen. Hij nam namelijk niet op dus sprak ik zijn voicemail in.

Uren later kwam mijn advocaat de verhoorkamer binnen lopen en keek geïrriteerd naar de rechercheur. Deze begreep het meteen en liet ons alleen. "Excuses dat het zo lang duurde, ik was eerst bij Tarik." Zei hij. "Kun je me alsjeblieft vertellen wat er aan de hand is?" Vroeg ik. "Het ziet er niet goed uit voor Tarik." Antwoorde hij. "Wat? Hoezo niet?" Vroeg ik.

"Hij is er ingeluisd, dat weet ik in ieder geval zeker. Volgens Tarik wilde hij iets weg gooien toen jullie buurvrouw hem in het oog had. Hij vertelde dat ze zich nogal opdrong aan hem en duwde haar dus weg. Hij vertelde dat hij een raar voorgevoel had, alsof deze vrouw in kwestie iets in haar schild voerde. Hij confronteerde haar ermee waardoor zij uit het niets een mes tevoorschijn haalde. Het werd een worsteling waarop Tarik de mes had afgepakt en deze vrouw weg duwde. Het mes gooide hij een eindje verderop weg. Toen hij echter een eindje wegliep hoorde hij rare geluiden. Hij liep terug naar de vrouw en zag dat ze in een plas bloed lag. Hij stormde op haar af en heeft van alles geprobeerd om haar in leven te houden maar dat was niet mogelijk. Haar keel was doorgesneden met hetzelfde mes waarmee ze Tarik bedreigde. En je raadt het al, plotseling kwam er een politieauto aan rijden en de rest heb je zelf gezien. Nu hebben ze het mes, dus het moordwapen als bewijs waarop enkel het dna van die vrouw en Tarik op zit beweren ze."

Ik kon mijn oren niet geloven.

Ik was totaal in shock en kon het niet meer aan.

"Tarik mag niet op borgtocht vrij komen en... u mag ook geen contact met hem hebben."

Kon het verdomme nog erger?

Ja dat kon.

Want er was geen geld! Badr heeft mijn geld afgenomen, de rekeningen van mijn vader kon ik niet gebruiken en ook de rekening van Tarik werd geblokkeerd voor onderzoek. Mijn appartement moest ik verlaten omdat het gezien wordt als een of andere criminele locatie.