Haar naam is Sophia

| Deel 70

"Ik ben zo geschrokken!" Zei ik terwijl ik zijn hand vasthield. "Het is niks Sophia..". Zei mijn vader. "Het had een millimeter gescheeld of het was wel fout geweest." Zei ik tegen hem. Ik kuste de rug van zijn hand en werd onderbroken door het geklop op zijn slaapkamerdeur. Leila stond in de deuropening met een ernstige en droevige blik. Zodra ze mijn vader zag vloog ze letterlijk naar hem toe. En toen gaf ze hem een flinke dreun op zijn schouder. "Auww waarvoor heb ik dat verdient?". Vroeg hij. "Omdat je een eigenwijze man bent en ons zo ontzettend heb laten schrikken." Laila gaf me een vluchtige kus en ging toen op het bedrand zitten. Ze pakte zijn hand vast en dat was reden genoeg voor mij om deze tortelduifjes alleen te laten. Ik liep zijn kamer uit en zag Tarik in de gang staan. Hij keek me vluchtig aan en toen voor zich uit. "Selaam..". Zei ik terwijl ik langs liep. Natuurlijk kwam er geen zucht of letter uit zijn mond. Toen ik bijna bij mijn slaapkamer was hoorde ik zijn stem.

"Die Fatima waar jij je zo zorgen om maakte..". Zei hij. Ik stond stil en draaide me om. "Fatima? Wat is daarmee?". Vroeg ik. Hij keek me aan en haalde iets uit zijn broekzak. "Die mag je zelf afmaken..". Zei hij. "Wat? Waar heb je het over??". Vroeg ik nogal geschrokken. Hij liep naar me toe en keek me doordringend aan. "Precies zoals ik het zeg. Eens kijken of jij je vader wil wreken." Ik keek hem met knipperde ogen aan en schudde mijn hoofd. "Ik ben geen moordenaar." Siste ik. "Dat ben je wel, dat weet je alleen nog niet..". Reageerde hij met een listige grijns op zijn gezicht.

"Waar is ze?". Vroeg ik. "Jeuken je handen naar wraak of wil je haar laten gaan?". Vroeg hij. "Ik wil alleen weten waarom ze zoiets heeft geflikt." Antwoorde ik. Ik dacht dat Fatima namelijk allang al het wereldse leven had verlaten. Je komt immers niet levend uit de klauwen van deze man.

"Ze zal je vertellen dat ze spijt heeft. Ze zal je zeggen dat ze het niet zo bedoelde of nee, sterker nog.. ze zal zelfs zeggen dat ze er niks mee te maken had. Je wordt emotioneel. Je wil haar geen pijn doen maar tegelijkertijd vraag je je af waarom ze tot zoiets in staat was." Zei hij.

Hij liep een stukje naar me toe en keek me aan. "Hou dan maar in je achterhoofd dat zij verantwoordelijk was voor de aanslag op je vader. Hou dan maar in je achterhoofd dat dit huis..." Hij keek om zich heen. "...dat dit huis er niet meer zou zijn. En jij, met geluk als je nog leeft, de restjes van je zoon mocht gaan opruimen." Vervolgde hij. Ik keek hem verbaast aan en kreeg zelfs een droge keel. "Waar is ze?". Vroeg ik stellig.

Hij liep langs mij heen de trap af. Toen draaide hij zich om en keek me aan. "Kom je nog??". Ik liep meteen zijn kant op en hij liep het huis uit. Toen belde hij iemand waar ik geen woord van verstond en even later zaten we in een auto. Na een rit van een half uur kwamen we aan op een bouwterrein waar ik nu al kippenvel van kreeg. Het was er donker en niet bepaald een plek waar je op deze tijdstip alleen wil zijn. Het was in ieder geval de minder fraaie kant van Dubai.

Tarik liep voorop naar een deur en deed deze open. Zodra we binnen waren zag ik meerdere deuren. En niet alleen dat, er stonden twee mannen specifiek bij een deur de wacht te houden.. Toevallig liep Tarik daarnaartoe en deed één van de mannen de deur van het slot. Tarik opende de deur en keek me aan. "Na jou..". Zei hij ineens. Na mij? Wilde hij dat ik als eerst naar binnen ging? Hij zag vast aan mijn angstige blik dat ik die stap niet zou nemen dus met een zucht liep hij naar binnen. Er verscheen licht achter die deur en ik durfde gewoon niet naar binnen te gaan. Ik was bang voor hetgeen ik aan zou treffen.

Waar is die grote mond nu van mij toen ik Tarik vroeg waar ze was. Nu was ik zo lam van angst en het liefst maakte ik rechtsomkeert. Alleen de vraag waarom Fatima zoiets had gedaan, zou me dagen als het niet jaren was bezig houden..

Dus liep ik langzaam naar binnen en zag ik Fatima zitten op een stoel dat ook het enige meubelstuk was in deze kille donkere kamer. Ze was vastgebonden en doorweekt met bloed. Haar eigen bloed..